Απολογισμός Εκλογικών Δαπανών - Εκλογές 6ης Μάιου 2012

Αγαπητοί φίλοι

Επειδή θα πρέπει να μαθαίνουν οι πολίτες τα έξοδα του κάθε κόμματος και του κάθε υποψήφιου βουλευτή για την προεκλογική καμπάνια του.

Επειδή θα πρέπει να υπάρχει διαφάνεια στα έσοδα του κάθε κόμματος και του κάθε υποψήφιου βουλευτή.

Δημοσιεύω σήμερα με την λήξη της προεκλογικής περιόδου τα έξοδα μου και τις πηγές των εσόδων μου.

Δεν δέχθηκα καμιά οικονομική ενίσχυση από κανέναν.

Τα χρήματα αυτά προέρχονται από τη δουλειά μου, ενός σκληρά εργαζόμενου από δέκα χρονών παιδί.

Κώστας Χαϊνάς

Υποψήφιος βουλευτής Εύβοιας με τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη

Η επόμενη μέρα των εκλογών και η α-Κυβερνησία

Πορευόμαστε προς τις εκλογές της 6ης Μαίου σε ένα σκηνικό σύγχυσης και απροσδιοριστίας ως προς την επόμενη μέρα. Όλες οι δημοσκοπήσεις μέχρι σήμερα προβλέπουν την είσοδο στη βουλή οκτώ έως δέκα κομμάτων και την σημαντική συρρίκνωση των δύο κομμάτων του δικομματισμού. Κατ’αρχήν η εν δυνάμει κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης, αποτελεί κατά τη γνώμη μου μια πολύ θετική εξέλιξη, εάν γίνει και πραγματικότητα. Εάν οι εκλογές της 6ης Μαίου ανοίξουν το δρόμο για Κυβερνήσεις προοδευτικής συνεργασίας, θα αποτελέσει επίσης μια θετική εξέλιξη για τη χώρα. Επίσης θα είναι θετικό γιατί θα αρχίσουμε όλοι να εμπεδώνουμε την κουλτούρα της συνεργασίας, να μην βλέπουμε μόνο τον κάθε ξεχωριστό μικρόκοσμό μας και να ξεφεύγουμε από τη μονολιθικότητα και την αλαζονεία των μονοκομματικών «απολυταρχικών» Κυβερνήσεων, που πέρα από όλα τα δεινά που συσσώρευσαν, στηρίζονταν σε ένα καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα, που έρχεται ο λαός με την ψήφο του να καταρρίψει. Και δεν μιλάω βέβαια για Κυβερνήσεις συνεργασίας τύπου Παπαδήμου, γιατί αυτές οι Κυβερνήσεις δεν έχουν κανένα προγραμματικό βάθος και καμιά προοπτική. Μια εξέλιξη μη αυτοδυναμίας του δικομματισμού, θα αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας αναδιάταξης και αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, και η έναρξη μιας νέας εκπροσώπησης και αντιστοίχησης των κοινωνικών δυνάμεων στις σημερινές και στις υπό διαμόρφωση νέες πολιτικές δυνάμεις. Και ταυτόχρονα την δημιουργία προϋποθέσεων μιας εναλλακτικής προοδευτικής διακυβέρνησης σε αντιδιαστολή με την άλλη επιλογή που εν δυνάμει υπάρχει, μιας συντηρητικής διακυβέρνησης.

Όμως, σε διάφορα κέντρα δεν αρέσουν αυτές οι εξελίξεις και με κάθε τρόπο προσπαθούν να τις αποτρέψουν και με τον μπαμπούλα της α-Κυβερνησίας να φοβίσουν τους πολίτες και να τους εξαναγκάσουν, να επανέλθουν στο μαντρί του δικομματισμού. Και αυτές τις μέρες μέχρι και την ημέρα των εκλογών αισθάνομαι ότι θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους με κάθε μέσο και τρόπο, θεμιτό και αθέμιτο για να εκβιάσουν τους πολίτες, για να τους επαναφέρουν στην τάξη.

Ασφαλώς το θέμα α-Κυβερνησία είναι ένα πρόβλημα υπαρκτό και με πραγματική βάση. Είναι υπαρκτό γιατί στη χώρα μας έχουμε δαιμονοποιήσει λίγο τις συνεργασίες, τις διαβουλεύσεις, τους συμβιβασμούς, τις συνθέσεις και γενικά δυσκολευόμαστε να συνεννοηθούμε και να συνεργασθούμε με διαφορετικούς ανθρώπους, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Η ουσία όμως είναι ότι κανένας δεν μπορεί να αδιαφορεί για την επόμενη μέρα των εκλογών και να σφυρίζει αδιάφορα. Ιδιαίτερα οι δυνάμεις της ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς δεν μπορεί να παρακολουθούν αμέτοχες να διατυπώνονται διάφορα σενάρια και κινδυνολογίες για τις μετεκλογικές εξελίξεις περί α-Κυβερνησίας, πιάνοντας από τώρα στασίδι στην ασφαλή θέση της αντιπολίτευσης, αποφεύγοντας να μιλήσουν συγκεκριμένα, πως θα συμβάλλουν στην διαμόρφωση Κυβερνητικών σχημάτων συνεργασίας, ως απάντηση στις θεωρίες περί α-Κυβερνησίας. Όχι ότι η θέση της προγραμματικής αντιπολίτευσης δεν είναι χρήσιμη για τη χώρα. Ίσα – ίσα, αλλά πρώτα απ’όλα πρέπει να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες μιας χρήσιμης συμβολής της αριστεράς στα εν δυνάμει Κυβερνητικά σχήματα που μπορούν να προκύψουν μετεκλογικά. Με ενεργητική συμμετοχή στις απαραίτητες πολιτικές διεργασίες, μπροστά στη κοινωνία και με την κοινωνία, να συμβάλλει στην διαμόρφωση εναλλακτικών, δημοκρατικών, προοδευτικών Κυβερνητικών λύσεων. Και αυτό πρέπει να το πούμε καθαρά και ξάστερα από σήμερα. Χωρίς να αγωνιούμε για κάποιες μελλοντικές υπουργικές καρέκλες, θα πρέπει σήμερα θαρραλέα και ρεαλιστικά να τοποθετηθούμε με σαφήνεια στο πρόβλημα των Κυβερνητικών εναλλακτικών λύσεων που μπορούν να διαμορφωθούν προς όφελος της κοινωνίας των πολιτών, προς όφελος της χώρας και των δυνάμεων της εργασίας.

Αυτό είναι κλειδί για να αποτύχουν οι προσπάθειες εκφοβισμού περί α-Κυβερνησίας. Κατά πόσο δηλαδή η ανανεωτική και δημοκρατική αριστερά και ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά, θα πείσει σήμερα τους πολίτες ότι θα συμβάλει με όλες τις δυνάμεις της, ώστε μετεκλογικά να προκύψει μια εναλλακτική κυβερνητική λύση που θα στηρίζεται σε όλες τις δημοκρατικές, προοδευτικές, οικολογικές και αριστερές δυνάμεις της χώρας, που σήμερα υπάρχουν ή που θα διαμορφωθούν μετεκλογικά, οι οποίες βέβαια θα μπορέσουν ή θα υποχρεωθούν από τον κόσμο τους να υπερβούν απολυτότητες, δογματισμούς και άγονες καταγγελίες και να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου ώστε να προκύψει μια προοδευτική, δημοκρατική εναλλακτική Κυβερνητική λύση, εφόσον ασφαλώς υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις, δηλαδή η πλειοψηφία της βουλής που θα προκύψει από τις εκλογές της 6ης Μαίου.

Η συμβολή αυτή μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Όπως για παράδειγμα στην διαμόρφωση ενός ελάχιστου κοινού προγραμματικού πλαισίου και στην επιλογή αξιόπιστων, άφθαρτων και φερέγγυων πολιτικών προσώπων, που δεν θα βαρύνονται από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Αυτό δεν σημαίνει σώνει και καλά υπουργικά χαρτοφυλάκια, μπορεί να είναι ανοχή ή κριτική στήριξη ενός Κυβερνητικού σχήματος. Μπορεί ακόμη και να συμμετάσχει σε ένα Κυβερνητικό σχήμα, εφόσον υπάρξουν οι προϋποθέσεις συμμετοχής της, δηλαδή το προγραμματικό πλαίσιο, οι αξιόπιστες πολιτικές και τα φερέγγυα πρόσωπα, χωρίς να φοβάται μήπως και μολυνθεί από καμιά αρρώστια Κυβερνητισμού.

Οι πολίτες στις εκλογές αυτές δεν θέλουν απλά να διαμαρτυρηθούν, ούτε απλά να καταδικάσουν. Θέλουν να τα κάνουν και αυτά, σίγουρα, αλλά ταυτόχρονα ψηφίζουν κυρίως για να αναδείξουν Κυβέρνηση. Η ανανεωτική και δημοκρατική αριστερά και ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά, θα πείσει σήμερα τους πολίτες, ότι είναι μια υπεύθυνη δύναμη, όταν δεν θα αρνηθεί να μιλήσει θαρραλέα για τις μετεκλογικές εξελίξεις και για την ειλικρινή συμβολή της σε κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας προοδευτικής κατεύθυνσης με ευρωπαϊκή προοπτική.

Πάντως, το κριτήριο για τη συνάντηση των δυνάμεων αυτών δεν μπορεί να είναι κάποιο αντι-μνημονιακό πιστοποιητικό και μόνο. Για παράδειγμα ένας γνήσιος εκπρόσωπος του αντι-μνημονιακού μετώπου είναι το κόμμα του κ. Καμμένου ή η «Χρυσή Αυγή». Με καμιά όμως από τις δύο αυτές δυνάμεις δεν μπορείς να συνεργαστείς για τις αναγκαίες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα, γιατί απλά δεν τις θέλουν.

Κάποιος καλοπροαίρετος θα ρωτήσει, και ποιες είναι αυτές οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αριστερές και οικολογικές δυνάμεις που θα συνεργαστούν για μια εναλλακτική Κυβερνητική λύση και που βρίσκονται σήμερα ; Είναι αλήθεια ότι εάν προσπαθήσουμε να τις εντοπίσουμε με βάση το κλασσικό σχήμα αριστερά – δεξιά θα δυσκολευτούμε λίγο. Γιατί τέτοιες δυνάμεις με διάθεση και θέσεις να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας σε προοδευτική κατεύθυνση είναι όχι μόνο στην αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος, αλλά θα βρούμε και πολλές τέτοιες δυνάμεις στο πραγματικά δημοκρατικό φιλελεύθερο τμήμα, ιδιαίτερα στο κοινωνικό επίπεδο. Πολλές προτάσεις για την δημοκρατική αναδιοργάνωση του Κράτους, την διαφάνεια, τον χωρισμό εκκλησίας και Κράτους, σημαντικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που έχουν καθυστερήσει στη χώρα μας και θυμίζουν τριτοκοσμική χώρα, θα μπορούσαν να υποστηριχθούν όχι μόνο από τις δυνάμεις της αριστεράς αλλά και από δυνάμεις που βρίσκονται ακόμη και στο δημοκρατικό φιλελεύθερο φάσμα. Και αυτό προκύπτει όχι από κάποιο βολονταρισμό, αλλά από την ανάλυση του χαρακτήρα των ζητούμενων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα.

Και συνεχίζει να ρωτάει απλά ο καλοπροαίρετος πολίτης, με ποιους συγκεκριμένα θα μπορούσε να συνεργασθεί η αριστερά για τον σχηματισμό αυτής της δημοκρατικής, προοδευτικής Κυβέρνησης; Με όλες εκείνες τις δυνάμεις που θα συμφωνήσουν σε ένα συγκεκριμένο προγραμματικό πλαίσιο, όπως αναφέρθηκε προηγούμενα. Οι δυνάμεις αυτές είτε έχουν δημιουργηθεί σήμερα, είτε θα δημιουργηθούν στην πορεία, μετά την κατάρρευση του δικομματισμού. Η επόμενη μέρα των εκλογών, εάν οι δυνάμεις του δικομματισμού έχουν υποστεί μια σοβαρή ήττα και δεν μπορέσουν να συγκροτήσουν Κυβέρνηση, μεμονωμένα ή συνεργαζόμενες, θα είναι πολύ διαφορετική. Ο πολιτικός χρόνος μιας τέτοιας ανατροπής είναι τεράστιος και συμπυκνωμένος, με την έννοια ότι σε μια στιγμή αλλάζουν τα πάντα, ενώ σε άλλες συνθήκες θα χρειαζόμασταν δεκαετίες. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται ενταγμένες ή είναι ανέντακτες σήμερα, θα δουν τα πράγματα με βάση τα νέα δεδομένα. Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Κανένας δεν θα μείνει αδιάφορος. Έτσι λοιπόν, με την δυναμική που θα έχουμε από μια τέτοια εξέλιξη, θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις συνάντησης όλων των δημοκρατικών, προοδευτικών, μεταρρυθμιστικών, σοσιαλδημοκρατικών, ανανεωτικών, οικολογικών, αριστερών δυνάμεων, όπου και αν βρίσκονται σήμερα, γιατί τα δεδομένα που θα δημιουργηθούν μετά τις εκλογές με κατεδαφισμένο το δικομματισμό θα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά πριν τις εκλογές.

Σ’αυτό το τοπίο που θα δημιουργηθεί μετεκλογικά, η Δημοκρατική Αριστερά, ως μια νέα μεγάλη και ισχυρή δύναμη, θα μπορέσει να διαδραματίσει τον καταλυτικό της ρόλο. Να συμβάλλει καθοριστικά σε μια νέα συνάντηση αυτών των δυνάμεων. Και να ανοίξει ένας άλλος δημοκρατικός, προοδευτικός δρόμος για τη χώρα, με σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Και με μια αριστερά πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Μιας αριστεράς που δεν θα πετροβολάει απλά το σύστημα, που δεν θα φοβάται να αναλάβει τις ευθύνες που τις αναλογούν ακόμη και από Κυβερνητικές θέσεις. Μιας αριστεράς που θέλει να αλλάξει τα πράγματα, σήμερα !

Χαλκίδα 26-4-2012
Κώστας Χαϊνάς
Μαθηματικός - Αναλυτής
Οικονομολόγος - Μελετητής
Ms'c Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Υπ. Διδάκτορας Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
http://kostasxainas.blogspot.com
http://www.facebook.com/#!/KostasChainas

Υποψήφιος βουλευτής Εύβοιας με τη Δημοκρατική Αριστερά

Να ψηφίσουμε χρήσιμα και όχι απλά διαμαρτυρόμενοι

Ο τόπος μας περνάει μια δύσκολη περίοδο. Όλοι μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο βιώνει μια πρωτόγνωρη για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα, κρίση. Μια κρίση που δεν αφορά μόνο την οικονομία. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι η κρίση αυτή, αφορά όλες τις πτυχές της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, αλλά και όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Θα λέγαμε χωρίς να θέλουμε να μηδενίσουμε όσες προσπάθειες και πρόοδοι έχουν γίνει μέχρι σήμερα, ότι έτσι όπως εξελίσσεται και εκδηλώνεται η κρίση αυτή τα τελευταία δύο χρόνια, εκφράζει μια καθολική κρίση αξιών που υπόβοσκε όμως όλα τα προηγούμενα χρόνια. Οι παθογένειες του συστήματος, συνδέονται κυρίως με το κομματικό πελατειακό σύστημα που οικοδομήθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες, μέσα και γύρω από το κράτος, το οποίο στην κυριολεξία έχουν καταλάβει οι κυρίαρχες μέχρι σήμερα πολιτικές δυνάμεις. Ανομία, αναξιοκρατία, αδιαφάνεια, ήταν οι κυρίαρχες πρακτικές. Όμως ταυτόχρονα είχαμε και φαινόμενα συγκάλυψης, αποσιώπησης, συνενοχής αλλά και ανοχής από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, χωρίς καμιά διάθεση εξίσωσης των ευθυνών.
Η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων τεσσάρων κοινοτικών πλαισίων στήριξης, έδινε την ευκαιρία για μια ριζική αλλαγή στην εικόνα της χώρας. Όμως -παρά τα όσα θετικά έγιναν- μεγάλο τμήμα των κοινοτικών πόρων λεηλατήθηκε, σε βάρος αυτών των αναγκαίων υποδομών που προορίζονταν για τη χώρα, αναγκαίες θεσμικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις καθυστέρησαν ή δεν έγιναν και γενικά η ευκαιρία της Ευρώπης ελάχιστα αξιοποιήθηκε. Μάλλον λειτούργησε εφησυχαστικά, αφού μέσα από τις περίφημες ευρωπαϊκές επιδοματικές αγροτικές πολιτικές, τις οποίες το πολιτικό σύστημα διαχειριζόταν για να ικανοποιήσει την πελατεία του και όχι για να αναδιαρθρώσει την οικονομία, δημιούργησε μια ψεύτικη εικόνα ευημερίας, αλλά και ταυτόχρονα μια πραγματικότητα εγκατάλειψης της υπαίθρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις δεκαετίες που πέρασαν, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα κατάφερε να μετατρέψει μια πλεονασματική και εξαγωγική χώρα όσον αφορά την αγροτική της παραγωγή, σε χώρα εισαγωγής βασικών αγροτικών προϊόντων!!! Όμως η κακοδιαχείριση δεν περιορίστηκε μόνο στους κοινοτικούς πόρους. Το κομματοκρατούμενο σύστημα κάθε χρόνο ξόδευε περισσότερα από όσα εισέπραττε, για να συντηρήσει ένα συνεχώς διογκούμενο κρατικό μηχανισμό συν τις παραφυάδες του, με αποτέλεσμα να δανείζεται ακόμη και για να πληρώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, με αποτέλεσμα να διογκώνεται διαχρονικά το δημόσιο χρέος. Και όσο υπήρχε κάποια ανάπτυξη και η κατανάλωση καλά κρατούσε, μας έδινε μια ψεύτικη εικόνα ευδαιμονίας, που όμως βασιζόταν σε δανεικά.
Έτσι όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, βρήκε τη χώρα μας ευάλωτη και ανοχύρωτη. Και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ανίκανο να την αντιμετωπίσει, αφού ήταν το ίδιο που την τροφοδότησε, λόγω των πολιτικών που εφάρμοσε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αλλά και λόγω της ατολμίας του να μεταρρυθμίσει το σύστημα, αφού αυτό προϋποθέτει ρίξεις με το δικό του πελατειακό καθεστώς. Και έτσι η κρίση παίρνει την μορφή της κρίσης του δημόσιου χρέους, η χώρα δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές και έτσι έχουμε τα απανωτά μνημόνια, τα οριζόντια μέτρα περικοπών και όλα τα σχετικά που βιώνουμε ως πολίτες και ως χώρα τα τελευταία δύο χρόνια.

Και τώρα τι κάνουμε ;

Λύση δεν είναι οι λεγόμενες «ισχυρές» αυτοδύναμες Κυβερνήσεις. Τις ζήσαμε πάνω από τριάντα πέντε χρόνια, όπως και τα αδιέξοδα που μας οδήγησαν.
Λύση δεν είναι ούτε οι Κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου, γιατί δεν έχουν κανένα προγραμματικό βάθος και καμιά προοπτική υλοποίησης των αλλαγών που έχει ανάγκη ο τόπος, αφού τα κομματικά πελατειακά συστήματα αντιδρούν σε κάθε αλλαγή και θα μείνουν αλώβητα.

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση ;

Ναι υπάρχει. Είναι η συνάντηση όλων των μεταρρυθμιστικών, δημοκρατικών, προοδευτικών, αριστερών και οικολογικών δυνάμεων που θα προκύψουν μετά τις εκλογές ώστε να διαμορφώσουν ένα δημοκρατικό προοδευτικό πλαίσιο διακυβέρνησης με ευρωπαϊκή προοπτική. Βέβαια αυτό θα εξαρτηθεί, από τη δύναμη που θα δώσουν οι πολίτες στις προοδευτικές, δημοκρατικές, οικολογικές, αριστερές δυνάμεις και ειδικότερα στη Δημοκρατική Αριστερά και ταυτόχρονα από το βαθμό αποδυνάμωσης του δικομματισμού. Και δίνουμε μια έμφαση στη Δημοκρατική Αριστερά, γιατί είναι η μόνη προοδευτική πολιτική δύναμη που σαφώς, δεν είναι αδιάφορη στις μετεκλογικές εξελίξεις, που δεν προτείνει ανέφικτες και ουτοπικές πολιτικές, αλλά καταθέτει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικών, ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο, που προτείνει εναλλακτική Κυβερνητική λύση. Παρ’ όλες τις διαφορές ή τις ενστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος με τη Δημοκρατική Αριστερά, για το ένα ή το άλλο θέμα, δεν μπορεί να αρνηθεί μια πραγματικότητα. Ότι είναι η μόνη πολιτική δύναμη της αριστεράς σήμερα, που τόλμησε να μιλήσει και για Κυβερνητικές ευθύνες. Και αυτό όχι από κάποιον ματαιόδοξο κυβερνητισμό, ούτε γιατί ορέγεται την εξουσία όπως την κατηγορούν κάποιοι όψιμοι «αντιεξουσιαστές». Αλλά γιατί πραγματικά σήμερα, απέναντι στα εκβιαστικά διλήμματα που θέτουν οι θιασώτες του καταρρέοντος δικομματισμού, πρέπει να ορθωθεί μια ξεκάθαρη, προοδευτική, δημοκρατική, ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, που θα έχει και τη σφραγίδα της αριστεράς. Γιατί οι πολίτες ψηφίζουν όχι μόνο για να καταδικάσουν πολιτικές, αλλά κυρίως για να έχουν Κυβέρνηση την άλλη μέρα των εκλογών. Και καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να είναι αδιάφορη για το ποια Κυβέρνηση θα προκύψει. Δεν αρκεί σήμερα να καταγγέλλεις και να φωνάζεις. Χρειάζεται να πεις συγκεκριμένα και τι πρέπει να γίνει. Και όχι μόνο ως αντιπολίτευση, αλλά κυρίως ως Κυβέρνηση. Δεν μπορεί συνεχώς η Αριστερά να «ρίχνει» απλά πέτρες στο σύστημα και να αποποιείται κάθε Κυβερνητικής ευθύνης. Πρέπει να αναλάβει και τις Κυβερνητικές της ευθύνες. Αλλά αυτό είναι συνάρτηση και της δύναμης που θα της δώσουν οι πολίτες.
Άρα, η ισχυρή μετεκλογική παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς, μπορεί να την μετατρέψει σε κινητήρια δύναμη δημοκρατικών και προοδευτικών μετεκλογικών εξελίξεων. Με βασικά κριτήρια, το προγραμματικό πλαίσιο, τις αξιόπιστες πολιτικές και τα φερέγγυα πρόσωπα, η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να συμβάλλει ανάλογα και με τη δύναμή της, ως πολιτικός καταλύτης, στην διαμόρφωση δημοκρατικών, προοδευτικών Κυβερνητικών λύσεων.

Οι πολίτες μπορούν σήμερα να υπερψηφίσουν μια πολιτική δύναμη γιατί τη θεωρούν χρήσιμη για τη χώρα και όχι γιατί θέλουν να καταδικάσουν κάποια άλλη.

Χαλκίδα 13-4-2012
Κώστας Χαϊνάς

Ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα των επερχόμενων εκλογών ;

Νομίζω ότι αυτές οι εκλογές έχουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Όπως όλα δείχνουν είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμαστεί το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, έτσι όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, με την εναλλαγή των δύο κομμάτων εξουσίας. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στη Βουλή για πρώτη φορά ενδέχεται να περάσουν την πόρτα της δέκα κόμματα. Μάλλον καλό είναι αυτό. Ίσως περνάμε σε μια νέα εποχή. Στην εποχή των Κυβερνήσεων συνεργασίας. Ας μάθουμε να συζητάμε και να συμφωνούμε σε κάποια πράγματα και να τα κάνουμε πράξη. Και σε Κυβερνητικό επίπεδο. Είδαμε τι έκαναν στη χώρα οι λεγόμενες «ισχυρές» αυτοδύναμες Κυβερνήσεις του δικομματισμού.

Ποιο όμως είναι το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών ; Για κάποιες δυνάμεις είναι το δίλημμα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο μνημόνιο.

Είναι όμως αυτό το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών ;

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι δεχόμαστε ότι το δίλημμα των εκλογών είναι η συμφωνία ή όχι με το μνημόνιο και ότι αυτό συνεπάγεται. Εάν διατάξουμε το πολιτικό σκηνικό με βάση τη στάση τους απέναντι στο μνημόνιο θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε την εξής εικόνα για τα κόμματα τουλάχιστον που οι περισσότερες δημοσκοπήσεις τα εμφανίζουν να εισέρχονται στη Βουλή :

Από τη μια πλευρά (υπέρ του μνημονίου) έχουμε : Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Συμμαχία και από την άλλη πλευρά (κατά του μνημονίου) έχουμε : ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι-Πράσινοι, Ανεξάρτητοι Έλληνες (Καμμένος), ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή

Αν μελετήσουμε το καταμερισμό αυτό θα διαπιστώσουμε τα εξής :
Από την πλευρά των δυνάμεων που αντιμάχονται το μνημόνιο βλέπουμε δυνάμεις από τη μια άκρη του πολιτικού φάσματος (ΚΚΕ) έως την άλλη άκρη (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ). Οι δυνάμεις αυτές έχουν σοβαρές πολιτικές διαφορές, άμεσης πολιτικής αλλά και στρατηγικής. Ακόμη όμως και στο μικρότερο πολιτικό φάσμα της αριστεράς όλες οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς πέφτουν στο κενό. Και αυτό βέβαια όχι χωρίς βάση. Και το ΚΚΕ αλλά και η ΔΗΜΑΡ απορρίπτουν σταθερά τις εκκλήσεις αυτές, αφού οι διαφορές τους στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στρατηγικής σημασίας. (βλέπε άρθρο, Η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και η εναλλακτική πρόταση εξουσίας
http://kostasxainas.blogspot.com/2011/12/blog-post.html)

Σύμφωνα λοιπόν με την κοινή λογική η μετεκλογική συνεργασία των αντι-μνημονιακών δυνάμεων είναι λοιπόν μάλλον, απίθανη. Θα περιοριστούν όπως δείχνουν τα πράγματα σε μια γενική καταγγελία του μνημονίου σε όλες τις πτώσεις και μέχρις εκεί. Και για έναν άλλο ουσιαστικό λόγο βέβαια, ότι μόνο η αντι-μνημονιακή αντίθεση δεν μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο τόσο διαφορετικών προγραμματικά πολιτικών δυνάμεων. Άρα οι δυνάμεις αυτές του αντι-μνημονιακού μπλοκ, μάλλον δεν πρόκειται να συνεννοηθούν, ώστε να έχουμε από την πλευρά τους, μια πραγματική, ρεαλιστική, και εφαρμόσιμη Κυβερνητική εναλλακτική πρόταση.
Από την άλλη πλευρά έχουμε τις δυνάμεις που ψήφισαν το μνημόνιο και οι οποίες στηρίζουν και τη σημερινή Κυβέρνηση. Κυρίως είναι οι δυνάμεις του δικομματισμού οι οποίες Κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι σήμερα, υποχρεώθηκαν να υπογράψουν το μνημόνιο, αλλά ταυτόχρονα δυνάμεις τους, αντιστέκονται σταθερά στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, ακόμη και αυτών που ψήφισαν με το μνημόνιο (!!!).
Η απλή και κοινή λογική λοιπόν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, μετά τις εκλογές εφόσον κανείς δεν θα διασφαλίσει την αυτοδυναμία μάλλον θα οδηγηθούμε πάλι σε Κυβερνήσεις συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας.

Υπάρχει κάποια άλλη λύση ; Κάποια άλλη εναλλακτική πρόταση ;

Κατά τη γνώμη μας υπάρχει. Προϋπόθεση όμως για την υλοποίησή της είναι να μπορέσουν κάποιες δυνάμεις να ξεφύγουν από το δίλημμα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο μνημόνιο και να το υπερβούν. Όχι να το ξεχάσουν, αλλά να το υπερβούν. Αυτό το δίλημμα μπορεί να είχε κάποια αξία χτες, σήμερα όμως και κυρίως αύριο, δεν θα έχει ή μάλλον θα έχει ελάχιστη αξία για τους πολίτες. Και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι οι πολίτες ζητούν να δουν τον αυριανό βηματισμό της χώρας στην μετά μνημονίου εποχή. Θέλουν να δουν συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές που θα ξηλώσουν το πελατειακό κράτος του δικομματισμού. Θέλουν να δουν και να εφαρμόζονται συγκεκριμένες πολιτικές για ένα δημόσιο χώρο, με δημοκρατία, με διαφάνεια, με αξιοκρατία. Θέλουν να δουν και να εφαρμόζονται συγκεκριμένες πολιτικές για ίσες ευκαιρίες σε όλους και ιδιαίτερα στους νέους. Θέλουν να δουν και να εφαρμόζονται συγκεκριμένες πολιτικές για ένα δίκαιο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα. Θέλουν να δουν συγκεκριμένες πολιτικές, που θα καταργήσουν όλα το προνόμια κάθε είδους συντεχνίας. Θέλουν να δουν εφαρμογή της δικαιοσύνης και καταπολέμηση κάθε είδους ανομίας. Και πολλά άλλα θέλουν…

Το πραγματικό δίλημμα λοιπόν των εκλογών είναι :

Θα έχουμε μετά τις εκλογές μια Κυβέρνηση η οποία θα ανοίξει το δρόμο για μια μεγάλη δημοκρατική μεταρρυθμιστική ειρηνική επανάσταση στη χώρα μας στα πλαίσια μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής προοπτικής ; Ναι ή Όχι ;

Ποιες δυνάμεις μπορούν να ανοίξουν και να στηρίξουν έναν τέτοιο δρόμο ;
Οι υγιείς κοινωνικές δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις που βρίσκονται στο μεγάλο πολιτικό φάσμα από τη δημοκρατική ανανεωτική αριστερά έως και τους πολίτες από το φιλελεύθερο δημοκρατικό πολιτικό φάσμα.
Οι δυνάμεις αυτές βέβαια δεν έχουν ακόμη αντιστοιχηθεί με τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις για τον απλούστατο λόγο ότι τα πολιτικά κόμματα μετά τη μεταπολίτευση λειτούργησαν κυρίως με την πελατειακή λογική και όχι με πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια στη βάση των κάθε φορά προβλημάτων που χρειάζονται λύσεις, εκτός ίσως από τα κόμματα της αριστεράς, τα οποία όμως γενικά έχουν επιλέξει να παίζουν έναν περιθωριακό πολιτικό ρόλο, δεν θέλουν να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες και απλά «πετροβολούν» το σύστημα από μακριά καταγγέλλοντας το ή βάζοντας ουτοπικούς στόχους (π.χ. λαϊκή εξουσία).

Έχω την εκτίμηση επίσης ότι καμιά από τις μνημονιακές δυνάμεις (μαζί ή χώρια) έτσι όπως είναι συγκροτημένες σήμερα, δεν θα προχωρήσουν σε τέτοιες μεταρρυθμίσεις. Για τον απλούστατο λόγο ότι η ύπαρξή τους βασίζεται κυρίως στην διαιώνιση και αναπαραγωγή αυτού του πελατειακού συστήματος που μαζί και χώρια οικοδόμησαν.

Από την άλλη πλευρά, το ερώτημα είναι, ποιές από τις αντι-μνημονικές δυνάμεις είναι διατεθειμένες (και απευθύνομαι κυρίως στις δυνάμεις της ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς), να απαντήσουν σε όλα αυτά συγκεκριμένα και πειστικά και να μην κρύβονται πίσω από μια στείρα αντιμνημονιακή ρητορεία η οποία δεν λέει και πολλά πράγματα από μόνη της ;

Και κυρίως να μας πούνε, εάν είναι κάποια απ’αυτές διατεθειμένη να ταράξει τα νερά και να πει το εξής απλό. Ναι, εμείς θέλουμε να εφαρμοστεί στη χώρα μας ένα πρόγραμμα δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, κάνοντας και τον κόπο να μας τις περιγράψει συγκεκριμένα και όχι γενικόλογα και αφηρημένα. Ναι, θα στηρίξουμε ή θα συμμετέχουμε σε ένα Κυβερνητικό σχήμα, μιας ελάχιστης προγραμματικής συμφωνίας πολιτικών δυνάμεων μετά τις εκλογές, και θα συμβάλλουμε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις συγκρότησης του. Μια τέτοια προσέγγιση θα δημιουργήσει νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό και στις εξελίξεις. Θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής απελευθέρωσης των πολιτών από τα «δεσμά» του δικομματισμού. Θα δώσει απαντήσεις στις θεωρίες περί κυβερνητικής ανευθυνότητας και άρνησης ανάληψης ευθυνών. Γιατί ο πολίτης γιαυτό ψηφίζει. Δεν ψηφίζει κυρίως για να διαμαρτυρηθεί, αλλά για να έχει Κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Άλλωστε τα θέματα του μνημονίου θα είναι συνεχώς μπροστά μας αφού ουσιαστικά λύση για το δημόσιο χρέος δεν έχει δοθεί ακόμη και εάν δεν φτιάξουμε το δικό μας «μνημόνιο», ένα νέο δηλαδή κοινωνικό συμβούλιο ως χώρα και ως κοινωνία δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα μας. Ένα «μνημόνιο» που θα μας οδηγήσει προοδευτικά σε ένα κράτος δικαίου, που δεν θα παράγει ελλείμματα, θα αξιοποιήσει τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, θα στηρίζει τις καινοτόμες επιχειρηματικές και παραγωγικές δυνάμεις και όχι τις κρατικοδίαιτες συντεχνίες. Που θα κατανείμει τα βάρη σε όλους με δίκαιο τρόπο, αλλά και τα οφέλη θα διανέμονται σύμφωνα με το επίπεδο της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Διαφορετικά θα ταπεινωνόμαστε συνεχώς στους δανειστές μας για τις δόσεις του κάθε μνημονίου ως «εξαρτημένοι» και ανίκανοι να βάλλουμε μια σειρά στα του οίκου μας.

Σήμερα λοιπόν, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο μνημόνιο, αλλά τι κάνουμε με το πελατειακό σύστημα, με τις καθυστερημένες, συντεχνιακές και αντιδημοκρατικές δομές που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Και σ’αυτό το δίλημμα οι απαντήσεις είναι δύο. Είτε θα προχωρήσουμε στο ξήλωμα αυτού του συστήματος και την οικοδόμηση ενός σύγχρονου δημοκρατικού ευρωπαϊκού κράτους, είτε θα περιθωριοποιηθούμε, χρεοκοπημένοι και απομονωμένοι. Με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο δεν έχει και πολύ σημασία.
Και όλες οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να δώσουν πειστικές και ρεαλιστικές απαντήσεις, σήμερα, πριν τις εκλογές τι θα κάνουν, για να κρίνουν οι πολίτες. Με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν.
Ο εύκολος δρόμος είναι η αντιμνημονιακή ρητορεία, χωρίς νόημα και ουσία όμως, η οποία θα ακούγεται μεν ευχάριστα, θα ρίχνει τις ευθύνες στους ξένους, αλλά επί τοις ουσίας θα παρακάμπτει τα ουσιώδη διλήμματα του σήμερα και του αύριου για τη χώρα.
Ο δύσκολος δρόμος είναι ο άλλος, που δεν χαϊδεύει αυτιά, που είναι δυσάρεστος ορισμένες φορές, αλλά είναι ο δρόμος της ανοικοδόμησης, της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της δικαιοσύνης και της αναδημιουργίας για όλους. Ο δρόμος της σύγκρουσης με τα ποικιλώνυμα συμφέροντα, με τις κατεστημένες συντεχνίες. Και για τους «πάνω» και για τους «κάτω». Για όλους μας.
Η ευκαιρία για τις δημιουργικές, προοδευτικές, δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας είναι σήμερα μοναδική. Θα την αξιοποιήσουν ;


Χαλκίδα 15-3-2012
Κώστας Χαϊνάς