Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Πενία επιχειρημάτων τεχνάσματα κατεργάζεται

Ο κ. Αντωνίου τον οποίο δεν γνωρίζω, απάντησε στο προηγούμενο άρθρο μου, μέσα από την ιστοσελίδα της «Ευβοϊκής Γνώμης»,    
Θα προσπαθήσω στα πλαίσια μιας πολιτισμένης πολιτικής αντιπαράθεσης, να διευκρινίσω κάποια θέματα που έθεσε η απάντησή του, σε σχέση με τα ζητήματα του δικού μου σημειώματος.

Τρεις διευκρινίσεις :

  κ. Αντωνίου

1.      Το άρθρο που αναφέρεστε έχει τίτλο, «Ο κατακερματισμός και ο φατριασμός της ελληνικής κοινωνίας, απαιτούν άλλες λύσεις» και μπορείτε να το διαβάσετε στην διεύθυνση,

http://kostasxainas.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html και ποτέ δεν είχε τον τίτλο που του αποδίδετε. Ίσως παρασυρθήκατε από το τίτλο-σχόλιο που έκανε η εφημερίδα.

2.      Η θέση που εκφράζω στο σημείωμα αυτό, για την σύσταση Κυβέρνησης ευρύτατης πλειοψηφίας στην σημερινή συγκυρία, είναι μια δική μου άποψη και μην μπερδεύετε την ΔΗΜΑΡ και κανέναν άλλο. Ας μάθουμε να συζητάμε επιτέλους χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις και κυρίως χωρίς ειρωνείες και χαρακτηρισμούς.

3.      Δεν ξέρω σε ποιο «ανάλογης ποιότητας» πόνημα μου αναφέρεστε και μάλιστα «αλήστου μνήμης» όπως λέτε, αναφορικά με την Κυπριακή «διάσωση». Αλλά κάποιο ενδιαφέρον θα είχε αφού σας έμεινε αλησμόνητο στο μνήμη σας. Πάντως θα σας παρακαλούσα να με ενημερώσετε και εμένα για το «πόνημα» αυτό, γιατί προσπαθώ να βρω σε ποιο ακριβώς αναφέρεστε και αδυνατώ να θυμηθώ.

 

Επί της ουσίας :

 

1.      Ναι, θεωρώ τιτάνιο το έργο του μετασχηματισμού του κράτους και της κοινωνίας μας σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Διαφωνείτε ; Και αν διαφωνείτε εσείς τότε τι Κράτος προτείνετε ;

2.      Ναι, θεωρώ ότι ο χαρακτήρας και η οξύτητα των προβλημάτων της χώρας μας, επιβάλλει σήμερα μια μεγάλη συνεργασία όλων των δημοκρατικών δυνάμεων. Ναι, εκτιμώ ότι οι αλλαγές που απαιτούνται να γίνουν σήμερα, μπορούν να γίνουν, μόνο από μια ευρύτατη Κυβερνητική πλειοψηφία, με την υποχρεωτική συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον. Ναι, πιστεύω ότι αμιγώς Κυβέρνηση της δεξιάς, είτε της αριστεράς, δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει, με δεδομένους τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Διαφωνείτε προφανώς. Αλλά αντί να ειρωνεύεστε πέστε μας ποια είναι η δική σας πρόταση.

3.      Ναι, γιατί τα αποτελέσματα των εκλογών, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούν να δώσουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις της δεξιάς, είτε της αριστεράς, αλλά κυρίως γιατί οι επιχειρούμενες αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο από μια Κυβέρνηση καθολικής υποστήριξης των δημοκρατικών δυνάμεων της ευρωπαϊκής προοπτικής. Διαφωνείτε προφανώς, αλλά μας εξηγείται σας παρακαλώ ο ΣΥΡΙΖΑ με ποιους θα συγκροτήσει Κυβερνητική πλειοψηφία ;

4.      Ναι, γιατί στις κρίσιμες στιγμές που περνά η χώρα μας, καμιά δύναμη πλέον, δεν μπορεί να αρνείται την ανάληψη Κυβερνητικών ευθυνών. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορη για την πορεία της χώρας. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορεί για πολύ ακόμη να σφυρίζει αδιάφορος για τα προβλήματα της χώρας, όπως κάνει μέχρι σήμερα. Διαφωνείτε προφανώς, αλλά κάντε τον κόπο να μας εξηγήσετε τι θα λέτε στο κόσμο που θα σας εμπιστευθεί και θα σας ζητά να αναλάβετε ευθύνες σε μια Κυβέρνηση συνεργασίας ;

5.      Ναι, η παράδοση της αριστεράς σε όλες τις εκφράσεις της στην ανθρώπινη ιστορία έχει δείξει λαμπρά δείγματα συνεργασίας ακόμη και με δυνάμεις που διαφωνεί κάθετα ιδεολογικά και πολιτικά. Να σας θυμίσω ότι οι σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, στην Ιταλία, στην Γαλλία και σε πολλές άλλες χώρες, οικοδομήθηκαν μετά τον πόλεμο, με την συμβολή της αριστεράς σε Κυβερνήσεις συνεργασίας με άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, ακόμη και της δεξιάς παράταξης. Ίσως θυμάστε τη συνεργασία –έστω και ολιγόμηνη- σύμπασας της αριστεράς το 1989 με την «επάρατη» δεξιά, για την αντιμετώπιση των έκτακτων καταστάσεων που είχαν δημιουργηθεί την περίοδο εκείνη, εκτός βέβαια εάν υιοθετείτε την «αυριανική» εκδοχή του «βρώμικου 89». Διαφωνείτε ασφαλώς. Ειδικά σήμερα που φιλοξενείται στο ΣΥΡΙΖΑ, λαμπρούς εκπροσώπους της πιο «αυριανικής» και λαϊκίστικης περιόδου του ΠΑΣΟΚ. Δικαίωμά σας να διαφωνείτε και να θέλετε μια αριστερά που δεν θα θέλει να «λερώσει» τα χέρια της με τις ευθύνες της Κυβερνητικές εξουσίας. Όμως μια τέτοια ανεύθυνη αριστερά δεν έχει κανένα μέλλον.

6.      Ναι, θεωρώ και τον ΣΥΡΙΖΑ εντός του πραγματικού ευρωπαϊκού δημοκρατικού τόξου και όχι φαντασιακού όπως το αποκαλείτε. Γι αυτό και πιστεύω ότι όλες οι δυνάμεις που εντάσσονται στο τόξο αυτό, θα πρέπει να αναλάβουν από κοινού τις ευθύνες τους. Τους ενώνει η δημοκρατική ευρωπαϊκή προοπτική. Διαφωνείτε ; Εάν διαφωνείτε συγνώμη εάν σας προσέβαλα. Εσείς που εντάσσετε το ΣΥΡΙΖΑ;

7.      Μάλιστα, έχετε ιστορικά αποτιμήσει την περίοδο που διανύουμε και όσα γράφω στο άρθρο μου είναι «κατοχική προπαγάνδα». Πολύ βαρύγδουπη διαπίστωση. Σύμφωνα με τη συλλογιστική σας, κατοχική προπαγάνδα, άρα δηλαδή είμαστε υπό Γερμανική κατοχή ; Διευκρινίστε μας σας παρακαλώ αυτά τα σημεία για να μάθουμε καλύτερα τις εκτιμήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη σημερινή κατάσταση. Όχι τίποτα άλλο, γιατί εάν είναι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αυτές οι εκτιμήσεις περί «Γερμανικής κατοχής», θα βρείτε πρόθυμους συμμάχους στα πρόσωπα του κου Καμμένου και του κου Μιχαλιολάκου, οι οποίοι πρωτοστατούν στον νυν υπέρ πάντων αγώνα ενάντια στην Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οπότε δεν χρειάζεται να ψάχνετε για συμμάχους. Και ένα τελευταίο ερώτημα για την «κατοχή» εάν τελικά την υιοθετείτε. Πως συνάδει η εκτίμησή σας περί «κατοχής», με το πολιτικό σχέδιο που εγκρίνατε στο Συνέδριο σας, ότι θα επαναδιαπραγματευθείτε με τους εταίρους μας και συμμάχους μια άλλη δανειακή σύμβαση; Είναι δυνατόν να είμαστε μια χώρα υπό κατοχή όπως λέτε, και εσείς απλά να επιδιώκετε την βελτίωση της δανειακής σύμβασης της χώρας ;

8.      Ναι, ασφαλώς υπάρχει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, ασφαλώς υπάρχουν οι καπιταλιστές, οι τραπεζίτες, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι βολεμένοι, οι συντεχνίες, οι κρατικοδίαιτοι, οι γραφειοκρατίες, οι μιζαδόροι, ο κρατικός και βολεμένος συνδικαλισμός. Όλοι αυτοί υπάρχουν, κανένας δεν αμφισβήτησε την ύπαρξή τους. Όμως η κρίση στη χώρα μας δεν ξέσπασε μετά το 2009. Ούτε επίσης τα προβλήματά μας αρχίζουν μετά την υπογραφή του μνημονίου. Η κρίση και τα προβλήματα της χώρας μας προϋπήρχαν. Το Κράτος μας ήταν ήδη χρεοκοπημένο. Μόνο το 2009 δανειστήκαμε 24 δις. ευρώ για να μπορέσουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση το 2007-8 επηρέασε όλες τις χώρες στον έναν ή στον άλλο βαθμό. Η χώρα μας όμως ήταν ανοχύρωτη. Ήταν ένας από τους πιο αδύναμους κρίκους. Όχι κύριε, δεν υποτιμώ την ευρωπαϊκή και παγκόσμια διάσταση της κρίσης. Όμως το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα με ευθύνες και της αριστεράς, είχε καταντήσει τη χώρα μας, οικονομικά και παραγωγικά έναν «φελλό». Βασικά αγαθά τα εισάγαμε. Ένας στους τρείς του ενεργού οικονομικά πληθυσμού, στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος σιτίζονταν από το δημόσιο. Παραγωγικές μονάδες έκλειναν. Οι αγρότες μας έβαζαν φωτοβολταϊκά στα πιο παραγωγικά τους χωράφια. Ναι, η χώρα μας είχε και έχει ιδιαιτερότητα, όπως ιδιαιτερότητα είχαν και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία ακόμη, ο λεγόμενος νότος. Γιατί δεν εκφράστηκε η κρίση και σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και άλλες χώρες του λεγόμενου βορά με τη μορφή που εκφράστηκε στην Ελλάδα; Γιατί προφανώς αυτές οι χώρες ήταν πιο προετοιμασμένες να αντιμετωπίσουν μια κρίση σαν αυτή του 2007. Αυτές λοιπόν τις ιδιαιτερότητες χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε ως χώρα. Όσο κλείνουμε τα μάτια και αδιαφορούμε λέγοντας παραμύθια, ότι εμείς δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα και αρκεί να διορθώσουν κάποιοι άλλοι την πολιτική τους απέναντί μας (οι ευρωπαίοι, οι Γερμανοί, το ΔΝΤ δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος), τόσο θα επιτείνονται τα αδιέξοδα και θα οξύνονται τα προβλήματα. Ναι κύριε, υπάρχουν εξωγενείς αιτίες (τις οποίες κάποιες δυνάμεις προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν στα πλαίσια της δημοκρατικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εσείς ;), αλλά πρωταρχικά υπάρχουν ενδογενείς αιτίες που επιτείνουν την κρίση στη χώρα μας. Αυτές τις ενδογενείς αιτίες πρέπει να αντιμετωπίσουμε και όχι τα συμπτώματα της κρίσης. Δηλαδή να δουλέψουμε σκληρά, να παράγουμε με καινοτομία και εξωστρέφεια, να διορθώσουμε το Κράτος μας, να πολεμήσουμε τη γραφειοκρατία, να καθιερώσουμε την αξιοκρατία και την αξιολόγηση στο δημόσιο, να το κάνουμε δηλαδή ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Διαφωνείτε ; Εξηγήστε μας λοιπόν τι θέλετε να κάνετε εσείς.

9.      Ναι, κύριε προτιμώ στην σημερινή πολιτική συγκυρία, να συμφωνώ με δυνάμεις σαν τον κ. Μάνο, παρά με κάποιους καταΚΑηΜΕΝΟΥΣ που λένε στον ελληνικό λαό ότι κάποιοι μας ψεκάζουν. Επίσης ας αφήσουμε να αναπαυθούν οι Μαρξ, Φρίντμαν, Χάγιεκ και άλλοι διανοητές και μην τους μπερδεύουμε στα δικά μας. Αυτοί είπαν όσα είχαν να πουν, όποιος θέλει καλό είναι να τους μελετά, ευαγγέλια όμως της απόλυτης αλήθειας σήμερα δεν χρειαζόμαστε.

10. Ναι κύριε, θεωρώ ότι υπάρχουν συνοδοιπόροι αυτής της προοπτικής που προτείνω και στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν φωνές του ρεαλισμού και της λογικής, όπως ο κος Δραγασάκης, ο κος Παπαδημούλης, ο κος  Σταθάκης και πολλοί άλλοι. Είμαι σίγουρος ότι όλες αυτές οι δυνάμεις στην κρίσιμη στιγμή θα συμπαραταχθούν με όλες τις δημοκρατικές προοδευτικές, μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της χώρας για το καλό του λαού μας και της χώρας. Διαφωνείτε; Σεβαστή η διαφωνία σας. Εσείς θέλετε να παραμείνετε στα κάγκελα, δηλαδή στην συνεχή καταγγελία και στα μεγάλα λόγια, χωρίς να αναλαμβάνετε ευθύνες. Δικαίωμά σας.

 

Χαλκίδα 24-7-2013

Κώστας Χαϊνάς

 

Κανείς μας δεν είναι τέλειος !

Αγαπητέ κ. Αντωνίου, μετά το δεύτερο σημείωμα σας, http://www.egnomi.gr/article.php?id=40363&category_id=21, διαπίστωσα ότι ανήκουμε σε δύο πολύ διαφορετικές σχολές σκέψης. Οπότε σταματώ εδώ στη φάση αυτή. Ίσως μας δοθεί η δυνατότητα με κάποιον άλλο τρόπο ή με μια άλλη ευκαιρία να ανανεώσουμε το ραντεβού μας στο δημόσιο διάλογο. Συμπερασματικά όμως θα έλεγα τα εξής, τα οποία και εσείς υποστηρίξατε στο τελευταίο σας σημείωμα με άλλα λόγια – και συμφωνώ απόλυτα :

α) Ναι, υποστηρίζω ανεπιφύλακτα και σταθερά, χωρίς εκπτώσεις και ναι μεν αλλά, την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, υποστηρίζω την δημοκρατική ολοκλήρωση της Ευρώπης, δηλαδή μια αυριανή δημοκρατική ομοσπονδία της Ευρώπης, τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, και ως λύση και για την οριστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση του χρέους της χώρας μας, αλλά και των άλλων σοβαρών ελλειμμάτων της σημερινής μορφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εσείς όπως μας εξηγήσατε διαφωνείτε. Προτιμάτε ίσως την ομορφιά της μοναξιάς και της εθνικής απομόνωσης της χώρας. Δικαίωμά σας, κανένας μας δεν είναι τέλειος!

β) Ναι, είμαι υποστηρικτής μιας υπεύθυνης αριστεράς η οποία δεν θα φοβάται να αναλάβει και Κυβερνητικές ευθύνες. Ακόμη αν χρειαστεί για το καλό της πατρίδας να συνεργασθεί ακόμη και με τους πολιτικούς της αντιπάλους. Εσείς τον λέτε Κυβερνητισμό. Προτιμάτε τη θέση της εσαεί αντιπολίτευσης, της άμυνας, της καταγγελίας, της άρνησης ανάληψης ευθύνης και της Κυβερνητικής συνεργασίας. Γιατί το μέλλον είναι στις Κυβερνήσεις συνεργασίας. Καταλαβαίνω, δεν είναι εύκολη δουλειά να καλείσαι να βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά, για αδιέξοδες πολιτικές που δεν είχες εσύ την κύρια ευθύνη. Όμως οι πολίτες εδώ θέλουν την αριστερά, στα δύσκολα…Εσείς διαφωνείτε. Δικαίωμά σας, κανένας μας δεν είναι κάτοχος της απόλυτης αλήθειας.

Ανταποκρινόμενος στην τελευταία σας πρόταση, πολύ ευχαρίστως να τα πούμε και από κοντά και με συνοδεία τσίπουρου…κάλεσε και παλιούς φίλους και περιμένω τηλέφωνο…τουλάχιστον θα περάσουμε καλά ακόμη και αν διαφωνήσουμε…



Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 31-7-2013

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

Ο κατακερματισμός και ο φατριασμός της ελληνικής κοινωνίας, απαιτούν άλλες λύσεις



Λίγα χρόνια μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του 1821, στο μικρό τμήμα της απελευθερωμένης πατρίδας μας, οι επικεφαλής των διαφόρων ομάδων εξουσίας, από τους οπλαρχηγούς, τους πρόκριτους, τους αρματωλούς, αντιδρούσαν με κάθε μέσον –ακόμη και με ένοπλη εξέγερση- σε κάθε προσπάθεια του Καποδίστρια να επιβάλλει κάποιους κανόνες δικαίου, στη βάση του κοινού, του εθνικού συμφέροντος. Κάθε τόσο έπρεπε να στέλνει ένοπλα τμήματα για να καταστείλει τοπικές εξεγέρσεις κατά της κεντρικής Κυβέρνησης για να επιβάλλει τους στοιχειώδεις κανόνες, που έπρεπε να έχει ένα ενιαίο Κράτος δικαίου. Ακόμη και ο Μιαούλης, ο εθνικός μας πυρπολητής, δεν δίστασε να πυρπολήσει τον ελληνικό στόλο, όταν κάποια στιγμή η κεντρική Κυβέρνηση δεν δέχθηκε να εξαιρεθεί η Ύδρα από την καταβολή φόρων. Η κάθε φατρία, είχε ως μόνο στόχο την περιφρούρηση των δικαιωμάτων της φατρίας και τίποτα περισσότερο, ακόμη και με τη ένοπλη βία. Μετά την απελευθέρωση αυτός ο φατριασμός σημάδεψε όχι μόνο τα πρώτα χρόνια της μετεπαναστατικής Ελλάδας, αλλά αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας μέχρι σήμερα. Απλά μετεξελίχθηκε. Στην επαναστατημένη Ελλάδα ήταν η περιοχή δράσης της κάθε ένοπλης ομάδας. Μετά την απελευθέρωση ο χώρος του φατριασμού αποτέλεσε το Κράτος. Η κάθε ομάδα εξουσίας, επιδίωκε να ελέγχει όσο μεγαλύτερο τμήμα του Κράτους μπορούσε διορίζοντας, τους δικούς της κομματάρχες. Έτσι οικοδομήθηκε το νεότερο Κράτος. Υπάλληλοι του Κράτους μπορούσε να γίνει μόνο κάποιος, που είχε τα διαπιστευτήρια της κάθε φορά κυρίαρχης ομάδας. Ακόμη και στην εποχή που η χώρα μας εντάχθηκε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια και έπρεπε να κρατηθούν κάποιες αξιοκρατικές διαδικασίες (ΑΣΕΠ), πάντα αυτό το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας, έβρισκε τρόπους (συμβάσεις, stage κ.ά.) να διορίζει τους δικούς του. Έτσι στις μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις και δημόσιους οργανισμούς, κυριάρχησαν για χρόνια πολλά, εκπρόσωποι αυτών των ομάδων εξουσίας με τρομακτική δύναμη.
Έτσι διαιωνίζονταν το φατριαστικό αυτό σύστημα κατάληψης του δημόσιου χώρου, από τη μια πλευρά με τους λεγόμενους ημετέρους με την ευρύτερη έννοια, του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας και από την άλλη αναπαραγόταν  το πολιτικό σύστημα εξουσίας. Ένα πολιτικό σύστημα, που τα τελευταία σαράντα χρόνια πήρε τη μορφή του δικομματισμού, αφού τα κύρια κοινωνικά και πολιτικά τους στηρίγματα βασίζονταν στις ομάδες αυτές, που οι ίδιοι είχαν διορίσει στο Κράτος και στο ευρύτερο δημόσιο. Ακόμη και ένα τμήμα της επιχειρηματικότητας προσδέθηκε στο κρατισμό. Έτσι οικοδομήθηκε το λεγόμενο πελατειακό Κράτος. Να σημειώσω εδώ ότι κατά καιρούς το κυρίαρχο αυτό σύστημα, υιοθετούσε και προσελάμβανε ημέτερους ακόμη και από το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο, δηλαδή τα παιδιά των αριστερών, εξαγοράζοντας τους ουσιαστικά, αφού αποτελούσαν σε μεγάλο βαθμό, ένα άλλοθι αντικειμενικότητας και στην συνέχεια μια μόνιμη πολιτική εφεδρεία.
Αυτός ο κατακερματισμός της ελληνικής κοινωνίας, μας κατατρέχει και καταδυναστεύει την κοινωνία μας διαχρονικά σε όλες τις εκφάνσεις της, μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που οι «πελάτες» δυσανασχετούσαν με τους πολιτικούς τους πάτρωνες, είτε απαιτούσαν απ’ αυτούς την ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος που μπορούσε να διανοηθεί κάποιος, ακόμη και ο πιο αρρωστημένος εγκέφαλος, π.χ. επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, κλείδωναν τις πόρτες του «μαγαζιού» τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν κάποιοι άλλοι  απέξω ταλαιπωριόντουσαν, ή έχαναν το μεροκάματο τους, γιατί η δημόσια υπηρεσία που αυτοί είχαν κλείσει δεν τους εξυπηρετούσε. Οι υπάλληλοι των ΟΤΑ, θεωρούν ότι οι Δήμοι είναι δικοί τους και μπορούν να τους καταλαμβάνουν όποτε θέλουν και να αφήνουν να πλημμυρίζουν οι πόλεις με σκουπίδια, όποτε αυτοί κρίνουν αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ έχουν αποδείξει στο παρελθόν, ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να κατεβάζουν τους διακόπτες και να βυθίζουν τη χώρα στο σκοτάδι, αν κάποιος διανοηθεί να τους αμφισβητήσει την εξουσία και το ρόλο τους. Οι εκπαιδευτικοί, θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τους μαθητές που τους εμπιστεύθηκε η ελληνική κοινωνία να τους μορφώσει και να εξαγγέλλουν απεργία μέσα στις εξετάσεις, γιατί δεν θέλουν να κάνουν δύο ώρες παραπάνω. Ανεξάρτητα από τους χειρισμούς και την αυταρχικότητα της Κυβέρνησης στο θέμα της ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι της θεωρούν ότι η ΕΡΤ είναι δική τους και μπορούν να την καταλαμβάνουν, να χρησιμοποιούν την περιουσία της και τις υποδομές της για να μεταδίδουν τα δικά τους μηνύματα, ενώ δεν τους ανήκει, αφού είναι δημόσια περιουσία.
Όλες αυτές οι κοινωνικές ομάδες – συντεχνίες θεωρούν τα κεκτημένα τους αυτά, αποτέλεσμα της συναλλαγής τους με το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και με την ανοχή ή μάλλον την σύμφωνη γνώμη της αριστεράς,  δεδομένα –status guo- για δεκαετίες, ανεξάρτητα αν είναι δίκαια ή όχι. Έτσι λίγο πολύ πορευόμασταν  για δεκαετίες, ώσπου ήρθε η κρίση, να μας θέσει αμείλικτα ερωτήματα. Ή σταματούσαμε τον κατήφορο του υπερκαταναλωτισμού και των ασύδοτων κρατικών δαπανών με δανεικά, είτε χρεοκοπούσαμε. Οι διεθνείς αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν και τότε ζητήσαμε βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα και τους εταίρους μας ευρωπαίους. Το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας μας, πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα, για τρία χρόνια τώρα στηρίζει και καλύπτει τα ελλείμματά μας. Το πολιτικό σύστημα αρνείται να δει την πραγματικότητα. Από το 2010 κόντρα σε κάθε ορθολογισμό, αρνείται κάθε αλλαγή στο Κράτος, στους θεσμούς, στην κοινωνία. Για όλα φταίει το μνημόνιο. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αντιπολίτευση, η οποία θεωρεί ότι τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας ξεκινάμε με την υπογραφή του 1ου μνημονίου. Σε πολλές αναλύσεις, διαβάζουμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε με το μνημόνιο του 2010. Ανεξάρτητα από τους χειρισμούς της τότε Κυβέρνησης, του 2010 – που θα κριθούν από την ιστορία για την ανεπάρκειά τους- η ουσία είναι ότι η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αποφασίζουν να στηρίξουν τη χώρα με δισεκατομμύρια, εμπρός στον κίνδυνο μιας ανοικτής χρεοκοπίας.
Κάποιοι θα πουν ότι το έκαναν για το συμφέρον τους. Έστω και αν ισχύει αυτό,  δηλαδή ότι το έκαναν και για δικό τους συμφέρον, γιατί μια πιθανή κατάρρευση της χώρας μας θα ήταν το χειρότερο σενάριο για τις δικές τους χώρες, αλλάζει την εικόνα, ότι δηλαδή μας στήριξαν ; Όχι βέβαια. Η ουσία είναι ότι η χώρα απέφυγε την ανοικτή χρεοκοπία, γιατί μας στήριξαν και μας στηρίζουν οι εταίροι μας. Το θέμα είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, από τη πρώτη στιγμή ήταν αντίθετο σε κάθε αλλαγή, σε κάθε μεταρρύθμιση, σε κάθε μέτρο, που προβλεπόταν από το μνημόνιο. Και ο κύριος λόγος είναι γιατί οι αλλαγές αυτές, έθιγαν την πολιτική του πελατεία και περιόριζαν τον δικό του ρόλο. Κάθε φορά, με το φόβητρο της δόσης υποχρεωνόταν το πολιτικό σύστημα να πάρει με το ζόρι, κάποια μέτρα και αυτά κολοβά και μισερά. Ποτέ δεν κάθισε –τρία χρόνια τώρα- με ψυχραιμία και παρρησία να μελετήσει τα γνωστά προβλήματα του κρατικού μηχανισμού και να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δεν μας χρειάζονται αυτοί οι οργανισμοί για αυτόν και για αυτόν τον λόγο, δεν μας χρειάζεται να έχουμε αυτήν την ΕΡΤ, δεν χρειάζεται να έχουμε αυτές ή εκείνες τις δομές, και χρειάζεται να τις κλείσουμε και αναπόφευκτα θα απολυθούν κάποιοι άνθρωποι. Αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αλλά είναι απαραίτητο όταν θέλεις να περισώσεις το μείζον, που είναι η ελληνική κοινωνία και οικονομία. Η αλήθεια είναι βέβαια –αν θέλουμε να μιλήσουμε με οικονομικούς όρους- ότι κάθε άχρηστη θέση εργασίας που περισώνουμε στο δημόσιο, περίπου τρεις θέσεις εργασίας χάνονται στον ιδιωτικό τομέα. Το 1,5 εκατομμύρια ανέργους του ιδιωτικού τομέα δεν λέει κάτι ; Όμως αυτό μάλλον δεν ενδιαφέρει το πολιτικό σύστημα, γιατί ως συνήθως τα δικά του παιδιά απασχολούνται κυρίως στο δημόσιο τομέα. Τα άλλα, του ιδιωτικού τομέα, είναι τα λεγόμενα αποπαίδια, γιατί δεν τους έχουμε δεδομένους πολιτικά.
Ναι, είναι δυσάρεστο να μιλάμε για απολύσεις, αλλά γίνονται απαραίτητες, μετά το όργιο προσλήψεων  που έγιναν στο δημόσιο τα σαράντα προηγούμενα χρόνια. Ποτέ όμως μέχρι σήμερα το πολιτικό σύστημα δεν ήρθε αντιμέτωπο με αυτό το δίλημμα και όποτε ήρθε, ήταν μετά από τις πιέσεις της τρόικας. Επιτέλους, είμαστε τόσο ανίκανοι να πούμε που, πόσοι και ποιοι χρειάζονται στο δημόσιο τομέα ; Όχι βέβαια, δεν θέλαμε. Τρία χρόνια τώρα κλείνουμε τα μάτια, για αυτούς, είτε λέγονται συμβασιούχοι που έχει λήξει η σύμβασή τους, είτε λέγονται επίορκοι, είτε λέγονται προσληφθέντες από την πίσω πόρτα. Έτσι λοιπόν κοινωνία και πολιτικό σύστημα πορευόμαστε τρία χρόνια τώρα, με την ανοχή των εταίρων μας, βλέποντας ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα, άσχετα αν εμείς τους θεωρούμε και τους αντιμετωπίζουμε ως κουτόφραγκους, που μπορούμε να τους κοροϊδεύουμε, υπογράφοντας χαρτιά ότι κάτι αλλάζουμε και στην πράξη να μην αλλάζουμε τίποτα. Αυτό κάνουμε τρία χρόνια τώρα, αλλάζοντας ελάχιστα πράγματα και όταν έληγαν οι προθεσμίες παίρναμε οριζόντια, άδικα και πρόχειρα μέτρα. Μάλιστα Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τους κατηγορούν κάθε τόσο, γιατί έκαναν λάθος στον πολλαπλασιαστή  και τους ζητάμε και τα ρέστα γιατί δεν υπολόγισαν με ακρίβεια το ποσοστό της ύφεσης. Και δεν ντρεπόμαστε. Τρία χρόνια τώρα δεν μπορέσαμε να απελευθερώσουμε το επάγγελμα του ταξιτζή, δεν μπορέσαμε ούτε το περιουσιολόγιο να εφαρμόσουμε  και εμείς να ζητάμε νέες παρατάσεις από τους δανειστές μας, γιατί δεν υπολόγισαν με ακρίβεια την ύφεση. Και όχι μόνο αυτό. Τους ζητάμε να σταματήσουν τη λιτότητα εδώ και τώρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ολόκληρη. Μάλιστα με περισσή αλαζονεία κάποιοι λένε, ότι εάν αναλάβουν αυτοί στην Ελλάδα, τότε θα αλλάξουν και την Ευρώπη. Λες και η λιτότητα σταματάει αποφασίζοντας να σταματήσει. Λες και η ανάπτυξη έρχεται πατώντας ένα κουμπί. Τα λεφτά όμως δεν μας λένε ποιος θα τα βάλει. Στο βάθος του μυαλού τους βέβαια έχουν τη γνωστή λύση, να πληρώσουν οι πλούσιες χώρες του βορά. Αυτό δηλαδή που κάνουν κατά κανόνα και σήμερα. Απλά ζητάνε να πληρώσουν περισσότερα. Τόση αριστερή πολιτική. Διαβάζω τις εναλλακτικές προτάσεις της αντιπολίτευσης και δεν βλέπω τίποτα το διαφορετικό από αυτό που κάνουν τρία χρόνια τώρα οι διάφορες ελληνικές Κυβερνήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δηλαδή να διαπραγματεύονται. Αυτοί όμως θα διαπραγματευτούν, λένε, πιο σκληρά με την τρόικα. Εντάξει και έστω ότι πείθονται οι εταίροι και δανειστές μας, μετά από τις σκληρές διαπραγματεύσεις να πάνε πιο πίσω τις υποχρεώσεις μας, να μειώσουν και άλλο τα επιτόκια, να μην μετράει στο χρέος της χώρας τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, να εκδοθεί ευρωομόλογο κάποια στιγμή και άλλα ίσως μέτρα, όπως το «κούρεμα» του χρέους, που τα λένε και τα διεκδικούν και οι μέχρι σήμερα «μνημονιακές» Κυβερνήσεις της χώρας. Τι αλλάζει ; Η ουσία της πολιτικής σήμερα όλων των κομμάτων του ευρωπαϊκού τόξου είναι ίδια. Εντάξει η αντιπολίτευση ξεχωρίζει για το ύφος της. Λέει ότι θα κάνει σκληρές διαπραγματεύσεις. Κάποια στελέχη της μπορεί να λένε και κάποιους χαρακτηρισμούς, όπως οι τοκογλύφοι, η αποικία χρέους και άλλα ηχηρά παρόμοια, αλλά αυτά καταλαβαίνει και ένα παιδί ότι είναι για εσωτερική κατανάλωση. Έστω λοιπόν ότι πείθονται οι εταίροι και δανειστές μας, κάτω από την πίεση ή την  γοητεία της αντιπολίτευσης.  Τι θα γίνει ; θα μας πούνε συνεχίστε τη ζωή σας όπως κάνατε μέχρι το 2009 και μην αλλάζετε τίποτα ; Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος στη χώρα αυτή που να πιστεύει κάτι τέτοιο ; Δεν νομίζω. Εδώ όμως είναι και το κλειδί της υπόθεσης. Εφόσον λοιπόν στην ουσία δεν διαφωνείτε με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ελάτε και εσείς να διαπραγματευθούμε την πορεία της χώρας. Όλοι μαζί, να καταλήξουμε σε ένα δικό μας εθνικό μνημόνιο και να το υλοποιήσουμε με την συγκρότηση μιας πανεθνικής Κυβέρνησης δημοκρατικής συνεργασίας.
Ποια είναι λοιπόν η λύση για τη χώρα μετά την αναχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από την Κυβέρνηση ; Το μέγεθος και το βάθος των προβλημάτων είναι τέτοιο, που γίνεται ακατόρθωτο επίτευγμα για την σημερινή δικομματική Κυβέρνηση, οποιαδήποτε αλλαγή ή μεταρρύθμιση επιδιώξει να κάνει. Πρώτον, γιατί ένα μεγάλο τμήμα της δεν θέλει, δεύτερον γιατί δεν έχει το ηθικό κεφάλαιο, μετά και την αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς, να πείσει την κοινωνία για την ανιδιοτέλεια και την αγαθότητα των προθέσεών της και τρίτον γιατί αυτές οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις είναι καίριας σημασίας και απαιτούν την μέγιστη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία των δυνάμεων του δημοκρατικού και ευρωπαϊκού τόξου. Μακάρι να τα καταφέρει, αλλά όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν θα τα καταφέρει, ακόμη και αν όλες οι δυνάμεις που την στηρίζουν ομόφωνα και ομόθυμα συνεχίσουν να την στηρίζουν, ακόμη και στις επερχόμενες μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις που αναμένονται στο αμέσως προσεχές διάστημα, ενός αναμενόμενου πολύ θερμού φθινόπωρου.
Αυτό σημαίνει ότι, αυτές οι αλλαγές – της μεταρρύθμισης του Κράτους και των άλλων απαραίτητων αλλαγών-  μπορεί να γίνουν, μόνο από μια ευρύτατη Κυβερνητική πλειοψηφία, με την υποχρεωτική συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον. Αμιγώς Κυβέρνηση της δεξιάς, είτε της αριστεράς, δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει, με δεδομένους τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Όχι μόνο, γιατί τα αποτελέσματα των εκλογών, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούν να δώσουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις της δεξιάς, είτε της αριστεράς, αλλά κυρίως γιατί οι επιχειρούμενες αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο από μια Κυβέρνηση καθολικής υποστήριξης των δημοκρατικών δυνάμεων της ευρωπαϊκής προοπτικής. Άρα, είτε τώρα, είτε αύριο, είτε πριν, είτε μετά τις εκλογές, ικανή και αναγκαία συνθήκη επιβίωσης μιας νέας Κυβέρνησης, είναι η στήριξη από όλες τις δημοκρατικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις, από τη Νέα Δημοκρατία δηλαδή και έως και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις συνθήκες αυτές καμιά δύναμη πλέον, δεν μπορεί να αρνείται την ανάληψη Κυβερνητικών ευθυνών. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορη για την πορεία της χώρας. Οι ίδιοι οι πολίτες, οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του κάθε κόμματος, θα υποχρεώσουν την κάθε δύναμη να αναλάβει και Κυβερνητικές ευθύνες, για την ανόρθωση της χώρας.
Αυτός είναι και ο νέος, εθνικός ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με την καλύτερη εκδοχή, αποχωρεί από την Κυβέρνηση, διαπιστώνοντας ότι το εγχείρημα της μεταρρύθμισης της χώρας, είναι γιγάντιο, οι δικοί της ώμοι αποδεικνύονται πολύ αδύναμοι και γενικά δεν αρκούν οι υπάρχουσες συνεργαζόμενες δυνάμεις, για να μπορέσουν να σηκώσουν αυτό το τιτάνιο έργο του μετασχηματισμού του Κράτους και της κοινωνίας μας σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Στις νέες συνθήκες αναζητά έναν νέο καταλυτικό ρόλο, για το συμφέρον κυρίως της χώρας. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον σταθεροποιητικό και συνδετικό παράγοντα μιας νέας Κυβέρνησης, όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, από τη Νέα Δημοκρατία έως και τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε πριν είτε μετά τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Μα τι λες θα πει κάποιος λογικός άνθρωπος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στα κάγκελα τόσα χρόνια. Θα αλλάξει τώρα ; Μπορούμε να συνεννοηθούμε με το ΣΥΡΙΖΑ ; Απαντώ. Ας μην αλλάξει. Πρόβλημά του. Εμείς έχουμε υποχρέωση να πούμε στον κόσμο του για τις ευθύνες του που δεν τις αναλαμβάνει τρία χρόνια τώρα.
Ο άλλος ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, μετά την αποχώρησή της από την Κυβέρνηση, είναι ο δημιουργικός ρόλος μιας δύναμης, η οποία δεν θα λειτουργεί ως οιονεί αντιπολίτευση, αλλά ως μια δύναμη προωθητική, αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, ως να κυβερνούσε η ίδια, με πολιτικές πρωτοβουλίες στην Βουλή και στην Κοινωνία και όχι απλά ψηφίζοντας τα θετικά και καταψηφίζοντας τα αρνητικά των Κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Τέλος αναλαμβάνει μια μεγάλη πρωτοβουλία μέσα στην κοινωνία, για την δημιουργία των προϋποθέσεων μιας νέας συνάντησης όλων των δημοκρατικών προοδευτικών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, από τους φιλελεύθερους δημοκράτες, έως τους αντιλαϊκιστές της αριστεράς, για τη συγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Η δράση της στα τρία αυτά επίπεδα θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της το επόμενο διάστημα.


11-7-2013
Κώστας Χαϊνάς