Πενία επιχειρημάτων τεχνάσματα κατεργάζεται

Ο κ. Αντωνίου τον οποίο δεν γνωρίζω, απάντησε στο προηγούμενο άρθρο μου, μέσα από την ιστοσελίδα της «Ευβοϊκής Γνώμης»,    

http://www.egnomi.gr/article.php?id=40194&category_id=21

Θα προσπαθήσω στα πλαίσια μιας πολιτισμένης πολιτικής αντιπαράθεσης, να διευκρινίσω κάποια θέματα που έθεσε η απάντησή του, σε σχέση με τα ζητήματα του δικού μου σημειώματος.

Τρεις διευκρινίσεις :

  κ. Αντωνίου

1.      Το άρθρο που αναφέρεστε έχει τίτλο, «Ο κατακερματισμός και ο φατριασμός της ελληνικής κοινωνίας, απαιτούν άλλες λύσεις» και μπορείτε να το διαβάσετε στην διεύθυνση,

http://kostasxainas.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html και ποτέ δεν είχε τον τίτλο που του αποδίδετε. Ίσως παρασυρθήκατε από το τίτλο-σχόλιο που έκανε η εφημερίδα.

2.      Η θέση που εκφράζω στο σημείωμα αυτό, για την σύσταση Κυβέρνησης ευρύτατης πλειοψηφίας στην σημερινή συγκυρία, είναι μια δική μου άποψη και μην μπερδεύετε την ΔΗΜΑΡ και κανέναν άλλο. Ας μάθουμε να συζητάμε επιτέλους χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις και κυρίως χωρίς ειρωνείες και χαρακτηρισμούς.

3.      Δεν ξέρω σε ποιο «ανάλογης ποιότητας» πόνημα μου αναφέρεστε και μάλιστα «αλήστου μνήμης» όπως λέτε, αναφορικά με την Κυπριακή «διάσωση». Αλλά κάποιο ενδιαφέρον θα είχε αφού σας έμεινε αλησμόνητο στο μνήμη σας. Πάντως θα σας παρακαλούσα να με ενημερώσετε και εμένα για το «πόνημα» αυτό, γιατί προσπαθώ να βρω σε ποιο ακριβώς αναφέρεστε και αδυνατώ να θυμηθώ.

 

Επί της ουσίας :

 

1.      Ναι, θεωρώ τιτάνιο το έργο του μετασχηματισμού του κράτους και της κοινωνίας μας σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Διαφωνείτε ; Και αν διαφωνείτε εσείς τότε τι Κράτος προτείνετε ;

2.      Ναι, θεωρώ ότι ο χαρακτήρας και η οξύτητα των προβλημάτων της χώρας μας, επιβάλλει σήμερα μια μεγάλη συνεργασία όλων των δημοκρατικών δυνάμεων. Ναι, εκτιμώ ότι οι αλλαγές που απαιτούνται να γίνουν σήμερα, μπορούν να γίνουν, μόνο από μια ευρύτατη Κυβερνητική πλειοψηφία, με την υποχρεωτική συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον. Ναι, πιστεύω ότι αμιγώς Κυβέρνηση της δεξιάς, είτε της αριστεράς, δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει, με δεδομένους τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Διαφωνείτε προφανώς. Αλλά αντί να ειρωνεύεστε πέστε μας ποια είναι η δική σας πρόταση.

3.      Ναι, γιατί τα αποτελέσματα των εκλογών, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούν να δώσουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις της δεξιάς, είτε της αριστεράς, αλλά κυρίως γιατί οι επιχειρούμενες αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο από μια Κυβέρνηση καθολικής υποστήριξης των δημοκρατικών δυνάμεων της ευρωπαϊκής προοπτικής. Διαφωνείτε προφανώς, αλλά μας εξηγείται σας παρακαλώ ο ΣΥΡΙΖΑ με ποιους θα συγκροτήσει Κυβερνητική πλειοψηφία ;

4.      Ναι, γιατί στις κρίσιμες στιγμές που περνά η χώρα μας, καμιά δύναμη πλέον, δεν μπορεί να αρνείται την ανάληψη Κυβερνητικών ευθυνών. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορη για την πορεία της χώρας. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορεί για πολύ ακόμη να σφυρίζει αδιάφορος για τα προβλήματα της χώρας, όπως κάνει μέχρι σήμερα. Διαφωνείτε προφανώς, αλλά κάντε τον κόπο να μας εξηγήσετε τι θα λέτε στο κόσμο που θα σας εμπιστευθεί και θα σας ζητά να αναλάβετε ευθύνες σε μια Κυβέρνηση συνεργασίας ;

5.      Ναι, η παράδοση της αριστεράς σε όλες τις εκφράσεις της στην ανθρώπινη ιστορία έχει δείξει λαμπρά δείγματα συνεργασίας ακόμη και με δυνάμεις που διαφωνεί κάθετα ιδεολογικά και πολιτικά. Να σας θυμίσω ότι οι σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, στην Ιταλία, στην Γαλλία και σε πολλές άλλες χώρες, οικοδομήθηκαν μετά τον πόλεμο, με την συμβολή της αριστεράς σε Κυβερνήσεις συνεργασίας με άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, ακόμη και της δεξιάς παράταξης. Ίσως θυμάστε τη συνεργασία –έστω και ολιγόμηνη- σύμπασας της αριστεράς το 1989 με την «επάρατη» δεξιά, για την αντιμετώπιση των έκτακτων καταστάσεων που είχαν δημιουργηθεί την περίοδο εκείνη, εκτός βέβαια εάν υιοθετείτε την «αυριανική» εκδοχή του «βρώμικου 89». Διαφωνείτε ασφαλώς. Ειδικά σήμερα που φιλοξενείται στο ΣΥΡΙΖΑ, λαμπρούς εκπροσώπους της πιο «αυριανικής» και λαϊκίστικης περιόδου του ΠΑΣΟΚ. Δικαίωμά σας να διαφωνείτε και να θέλετε μια αριστερά που δεν θα θέλει να «λερώσει» τα χέρια της με τις ευθύνες της Κυβερνητικές εξουσίας. Όμως μια τέτοια ανεύθυνη αριστερά δεν έχει κανένα μέλλον.

6.      Ναι, θεωρώ και τον ΣΥΡΙΖΑ εντός του πραγματικού ευρωπαϊκού δημοκρατικού τόξου και όχι φαντασιακού όπως το αποκαλείτε. Γι αυτό και πιστεύω ότι όλες οι δυνάμεις που εντάσσονται στο τόξο αυτό, θα πρέπει να αναλάβουν από κοινού τις ευθύνες τους. Τους ενώνει η δημοκρατική ευρωπαϊκή προοπτική. Διαφωνείτε ; Εάν διαφωνείτε συγνώμη εάν σας προσέβαλα. Εσείς που εντάσσετε το ΣΥΡΙΖΑ;

7.      Μάλιστα, έχετε ιστορικά αποτιμήσει την περίοδο που διανύουμε και όσα γράφω στο άρθρο μου είναι «κατοχική προπαγάνδα». Πολύ βαρύγδουπη διαπίστωση. Σύμφωνα με τη συλλογιστική σας, κατοχική προπαγάνδα, άρα δηλαδή είμαστε υπό Γερμανική κατοχή ; Διευκρινίστε μας σας παρακαλώ αυτά τα σημεία για να μάθουμε καλύτερα τις εκτιμήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη σημερινή κατάσταση. Όχι τίποτα άλλο, γιατί εάν είναι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αυτές οι εκτιμήσεις περί «Γερμανικής κατοχής», θα βρείτε πρόθυμους συμμάχους στα πρόσωπα του κου Καμμένου και του κου Μιχαλιολάκου, οι οποίοι πρωτοστατούν στον νυν υπέρ πάντων αγώνα ενάντια στην Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οπότε δεν χρειάζεται να ψάχνετε για συμμάχους. Και ένα τελευταίο ερώτημα για την «κατοχή» εάν τελικά την υιοθετείτε. Πως συνάδει η εκτίμησή σας περί «κατοχής», με το πολιτικό σχέδιο που εγκρίνατε στο Συνέδριο σας, ότι θα επαναδιαπραγματευθείτε με τους εταίρους μας και συμμάχους μια άλλη δανειακή σύμβαση; Είναι δυνατόν να είμαστε μια χώρα υπό κατοχή όπως λέτε, και εσείς απλά να επιδιώκετε την βελτίωση της δανειακής σύμβασης της χώρας ;

8.      Ναι, ασφαλώς υπάρχει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, ασφαλώς υπάρχουν οι καπιταλιστές, οι τραπεζίτες, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι βολεμένοι, οι συντεχνίες, οι κρατικοδίαιτοι, οι γραφειοκρατίες, οι μιζαδόροι, ο κρατικός και βολεμένος συνδικαλισμός. Όλοι αυτοί υπάρχουν, κανένας δεν αμφισβήτησε την ύπαρξή τους. Όμως η κρίση στη χώρα μας δεν ξέσπασε μετά το 2009. Ούτε επίσης τα προβλήματά μας αρχίζουν μετά την υπογραφή του μνημονίου. Η κρίση και τα προβλήματα της χώρας μας προϋπήρχαν. Το Κράτος μας ήταν ήδη χρεοκοπημένο. Μόνο το 2009 δανειστήκαμε 24 δις. ευρώ για να μπορέσουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση το 2007-8 επηρέασε όλες τις χώρες στον έναν ή στον άλλο βαθμό. Η χώρα μας όμως ήταν ανοχύρωτη. Ήταν ένας από τους πιο αδύναμους κρίκους. Όχι κύριε, δεν υποτιμώ την ευρωπαϊκή και παγκόσμια διάσταση της κρίσης. Όμως το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα με ευθύνες και της αριστεράς, είχε καταντήσει τη χώρα μας, οικονομικά και παραγωγικά έναν «φελλό». Βασικά αγαθά τα εισάγαμε. Ένας στους τρείς του ενεργού οικονομικά πληθυσμού, στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος σιτίζονταν από το δημόσιο. Παραγωγικές μονάδες έκλειναν. Οι αγρότες μας έβαζαν φωτοβολταϊκά στα πιο παραγωγικά τους χωράφια. Ναι, η χώρα μας είχε και έχει ιδιαιτερότητα, όπως ιδιαιτερότητα είχαν και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία ακόμη, ο λεγόμενος νότος. Γιατί δεν εκφράστηκε η κρίση και σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και άλλες χώρες του λεγόμενου βορά με τη μορφή που εκφράστηκε στην Ελλάδα; Γιατί προφανώς αυτές οι χώρες ήταν πιο προετοιμασμένες να αντιμετωπίσουν μια κρίση σαν αυτή του 2007. Αυτές λοιπόν τις ιδιαιτερότητες χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε ως χώρα. Όσο κλείνουμε τα μάτια και αδιαφορούμε λέγοντας παραμύθια, ότι εμείς δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα και αρκεί να διορθώσουν κάποιοι άλλοι την πολιτική τους απέναντί μας (οι ευρωπαίοι, οι Γερμανοί, το ΔΝΤ δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος), τόσο θα επιτείνονται τα αδιέξοδα και θα οξύνονται τα προβλήματα. Ναι κύριε, υπάρχουν εξωγενείς αιτίες (τις οποίες κάποιες δυνάμεις προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν στα πλαίσια της δημοκρατικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εσείς ;), αλλά πρωταρχικά υπάρχουν ενδογενείς αιτίες που επιτείνουν την κρίση στη χώρα μας. Αυτές τις ενδογενείς αιτίες πρέπει να αντιμετωπίσουμε και όχι τα συμπτώματα της κρίσης. Δηλαδή να δουλέψουμε σκληρά, να παράγουμε με καινοτομία και εξωστρέφεια, να διορθώσουμε το Κράτος μας, να πολεμήσουμε τη γραφειοκρατία, να καθιερώσουμε την αξιοκρατία και την αξιολόγηση στο δημόσιο, να το κάνουμε δηλαδή ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Διαφωνείτε ; Εξηγήστε μας λοιπόν τι θέλετε να κάνετε εσείς.

9.      Ναι, κύριε προτιμώ στην σημερινή πολιτική συγκυρία, να συμφωνώ με δυνάμεις σαν τον κ. Μάνο, παρά με κάποιους καταΚΑηΜΕΝΟΥΣ που λένε στον ελληνικό λαό ότι κάποιοι μας ψεκάζουν. Επίσης ας αφήσουμε να αναπαυθούν οι Μαρξ, Φρίντμαν, Χάγιεκ και άλλοι διανοητές και μην τους μπερδεύουμε στα δικά μας. Αυτοί είπαν όσα είχαν να πουν, όποιος θέλει καλό είναι να τους μελετά, ευαγγέλια όμως της απόλυτης αλήθειας σήμερα δεν χρειαζόμαστε.

10. Ναι κύριε, θεωρώ ότι υπάρχουν συνοδοιπόροι αυτής της προοπτικής που προτείνω και στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν φωνές του ρεαλισμού και της λογικής, όπως ο κος Δραγασάκης, ο κος Παπαδημούλης, ο κος  Σταθάκης και πολλοί άλλοι. Είμαι σίγουρος ότι όλες αυτές οι δυνάμεις στην κρίσιμη στιγμή θα συμπαραταχθούν με όλες τις δημοκρατικές προοδευτικές, μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της χώρας για το καλό του λαού μας και της χώρας. Διαφωνείτε; Σεβαστή η διαφωνία σας. Εσείς θέλετε να παραμείνετε στα κάγκελα, δηλαδή στην συνεχή καταγγελία και στα μεγάλα λόγια, χωρίς να αναλαμβάνετε ευθύνες. Δικαίωμά σας.

 

Χαλκίδα 24-7-2013

Κώστας Χαϊνάς

 

Κανείς μας δεν είναι τέλειος !

Αγαπητέ κ. Αντωνίου, μετά το δεύτερο σημείωμα σας, http://www.egnomi.gr/article.php?id=40363&category_id=21, διαπίστωσα ότι ανήκουμε σε δύο πολύ διαφορετικές σχολές σκέψης. Οπότε σταματώ εδώ στη φάση αυτή. Ίσως μας δοθεί η δυνατότητα με κάποιον άλλο τρόπο ή με μια άλλη ευκαιρία να ανανεώσουμε το ραντεβού μας στο δημόσιο διάλογο. Συμπερασματικά όμως θα έλεγα τα εξής, τα οποία και εσείς υποστηρίξατε στο τελευταίο σας σημείωμα με άλλα λόγια – και συμφωνώ απόλυτα :

α) Ναι, υποστηρίζω ανεπιφύλακτα και σταθερά, χωρίς εκπτώσεις και ναι μεν αλλά, την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, υποστηρίζω την δημοκρατική ολοκλήρωση της Ευρώπης, δηλαδή μια αυριανή δημοκρατική ομοσπονδία της Ευρώπης, τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, και ως λύση και για την οριστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση του χρέους της χώρας μας, αλλά και των άλλων σοβαρών ελλειμμάτων της σημερινής μορφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εσείς όπως μας εξηγήσατε διαφωνείτε. Προτιμάτε ίσως την ομορφιά της μοναξιάς και της εθνικής απομόνωσης της χώρας. Δικαίωμά σας, κανένας μας δεν είναι τέλειος!

β) Ναι, είμαι υποστηρικτής μιας υπεύθυνης αριστεράς η οποία δεν θα φοβάται να αναλάβει και Κυβερνητικές ευθύνες. Ακόμη αν χρειαστεί για το καλό της πατρίδας να συνεργασθεί ακόμη και με τους πολιτικούς της αντιπάλους. Εσείς τον λέτε Κυβερνητισμό. Προτιμάτε τη θέση της εσαεί αντιπολίτευσης, της άμυνας, της καταγγελίας, της άρνησης ανάληψης ευθύνης και της Κυβερνητικής συνεργασίας. Γιατί το μέλλον είναι στις Κυβερνήσεις συνεργασίας. Καταλαβαίνω, δεν είναι εύκολη δουλειά να καλείσαι να βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά, για αδιέξοδες πολιτικές που δεν είχες εσύ την κύρια ευθύνη. Όμως οι πολίτες εδώ θέλουν την αριστερά, στα δύσκολα…Εσείς διαφωνείτε. Δικαίωμά σας, κανένας μας δεν είναι κάτοχος της απόλυτης αλήθειας.

Ανταποκρινόμενος στην τελευταία σας πρόταση, πολύ ευχαρίστως να τα πούμε και από κοντά και με συνοδεία τσίπουρου…κάλεσε και παλιούς φίλους και περιμένω τηλέφωνο…τουλάχιστον θα περάσουμε καλά ακόμη και αν διαφωνήσουμε…

Κώστας Χαϊνάς

Χαλκίδα 31-7-2013

Ο κατακερματισμός και ο φατριασμός της ελληνικής κοινωνίας, απαιτούν άλλες λύσεις

Λίγα χρόνια μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του 1821, στο μικρό τμήμα της απελευθερωμένης πατρίδας μας, οι επικεφαλής των διαφόρων ομάδων εξουσίας, από τους οπλαρχηγούς, τους πρόκριτους, τους αρματωλούς, αντιδρούσαν με κάθε μέσον –ακόμη και με ένοπλη εξέγερση- σε κάθε προσπάθεια του Καποδίστρια να επιβάλλει κάποιους κανόνες δικαίου, στη βάση του κοινού, του εθνικού συμφέροντος. Κάθε τόσο έπρεπε να στέλνει ένοπλα τμήματα για να καταστείλει τοπικές εξεγέρσεις κατά της κεντρικής Κυβέρνησης για να επιβάλλει τους στοιχειώδεις κανόνες, που έπρεπε να έχει ένα ενιαίο Κράτος δικαίου. Ακόμη και ο Μιαούλης, ο εθνικός μας πυρπολητής, δεν δίστασε να πυρπολήσει τον ελληνικό στόλο, όταν κάποια στιγμή η κεντρική Κυβέρνηση δεν δέχθηκε να εξαιρεθεί η Ύδρα από την καταβολή φόρων. Η κάθε φατρία, είχε ως μόνο στόχο την περιφρούρηση των δικαιωμάτων της φατρίας και τίποτα περισσότερο, ακόμη και με τη ένοπλη βία. Μετά την απελευθέρωση αυτός ο φατριασμός σημάδεψε όχι μόνο τα πρώτα χρόνια της μετεπαναστατικής Ελλάδας, αλλά αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας μέχρι σήμερα. Απλά μετεξελίχθηκε. Στην επαναστατημένη Ελλάδα ήταν η περιοχή δράσης της κάθε ένοπλης ομάδας. Μετά την απελευθέρωση ο χώρος του φατριασμού αποτέλεσε το Κράτος. Η κάθε ομάδα εξουσίας, επιδίωκε να ελέγχει όσο μεγαλύτερο τμήμα του Κράτους μπορούσε διορίζοντας, τους δικούς της κομματάρχες. Έτσι οικοδομήθηκε το νεότερο Κράτος. Υπάλληλοι του Κράτους μπορούσε να γίνει μόνο κάποιος, που είχε τα διαπιστευτήρια της κάθε φορά κυρίαρχης ομάδας. Ακόμη και στην εποχή που η χώρα μας εντάχθηκε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια και έπρεπε να κρατηθούν κάποιες αξιοκρατικές διαδικασίες (ΑΣΕΠ), πάντα αυτό το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας, έβρισκε τρόπους (συμβάσεις, stage κ.ά.) να διορίζει τους δικούς του. Έτσι στις μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις και δημόσιους οργανισμούς, κυριάρχησαν για χρόνια πολλά, εκπρόσωποι αυτών των ομάδων εξουσίας με τρομακτική δύναμη.

Έτσι διαιωνίζονταν το φατριαστικό αυτό σύστημα κατάληψης του δημόσιου χώρου, από τη μια πλευρά με τους λεγόμενους ημετέρους με την ευρύτερη έννοια, του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας και από την άλλη αναπαραγόταν  το πολιτικό σύστημα εξουσίας. Ένα πολιτικό σύστημα, που τα τελευταία σαράντα χρόνια πήρε τη μορφή του δικομματισμού, αφού τα κύρια κοινωνικά και πολιτικά τους στηρίγματα βασίζονταν στις ομάδες αυτές, που οι ίδιοι είχαν διορίσει στο Κράτος και στο ευρύτερο δημόσιο. Ακόμη και ένα τμήμα της επιχειρηματικότητας προσδέθηκε στο κρατισμό. Έτσι οικοδομήθηκε το λεγόμενο πελατειακό Κράτος. Να σημειώσω εδώ ότι κατά καιρούς το κυρίαρχο αυτό σύστημα, υιοθετούσε και προσελάμβανε ημέτερους ακόμη και από το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο, δηλαδή τα παιδιά των αριστερών, εξαγοράζοντας τους ουσιαστικά, αφού αποτελούσαν σε μεγάλο βαθμό, ένα άλλοθι αντικειμενικότητας και στην συνέχεια μια μόνιμη πολιτική εφεδρεία.

Αυτός ο κατακερματισμός της ελληνικής κοινωνίας, μας κατατρέχει και καταδυναστεύει την κοινωνία μας διαχρονικά σε όλες τις εκφάνσεις της, μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που οι «πελάτες» δυσανασχετούσαν με τους πολιτικούς τους πάτρωνες, είτε απαιτούσαν απ’ αυτούς την ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος που μπορούσε να διανοηθεί κάποιος, ακόμη και ο πιο αρρωστημένος εγκέφαλος, π.χ. επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, κλείδωναν τις πόρτες του «μαγαζιού» τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν κάποιοι άλλοι  απέξω ταλαιπωριόντουσαν, ή έχαναν το μεροκάματο τους, γιατί η δημόσια υπηρεσία που αυτοί είχαν κλείσει δεν τους εξυπηρετούσε. Οι υπάλληλοι των ΟΤΑ, θεωρούν ότι οι Δήμοι είναι δικοί τους και μπορούν να τους καταλαμβάνουν όποτε θέλουν και να αφήνουν να πλημμυρίζουν οι πόλεις με σκουπίδια, όποτε αυτοί κρίνουν αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ έχουν αποδείξει στο παρελθόν, ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να κατεβάζουν τους διακόπτες και να βυθίζουν τη χώρα στο σκοτάδι, αν κάποιος διανοηθεί να τους αμφισβητήσει την εξουσία και το ρόλο τους. Οι εκπαιδευτικοί, θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τους μαθητές που τους εμπιστεύθηκε η ελληνική κοινωνία να τους μορφώσει και να εξαγγέλλουν απεργία μέσα στις εξετάσεις, γιατί δεν θέλουν να κάνουν δύο ώρες παραπάνω. Ανεξάρτητα από τους χειρισμούς και την αυταρχικότητα της Κυβέρνησης στο θέμα της ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι της θεωρούν ότι η ΕΡΤ είναι δική τους και μπορούν να την καταλαμβάνουν, να χρησιμοποιούν την περιουσία της και τις υποδομές της για να μεταδίδουν τα δικά τους μηνύματα, ενώ δεν τους ανήκει, αφού είναι δημόσια περιουσία.

Όλες αυτές οι κοινωνικές ομάδες – συντεχνίες θεωρούν τα κεκτημένα τους αυτά, αποτέλεσμα της συναλλαγής τους με το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και με την ανοχή ή μάλλον την σύμφωνη γνώμη της αριστεράς,  δεδομένα –status guo- για δεκαετίες, ανεξάρτητα αν είναι δίκαια ή όχι. Έτσι λίγο πολύ πορευόμασταν  για δεκαετίες, ώσπου ήρθε η κρίση, να μας θέσει αμείλικτα ερωτήματα. Ή σταματούσαμε τον κατήφορο του υπερκαταναλωτισμού και των ασύδοτων κρατικών δαπανών με δανεικά, είτε χρεοκοπούσαμε. Οι διεθνείς αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν και τότε ζητήσαμε βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα και τους εταίρους μας ευρωπαίους. Το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας μας, πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα, για τρία χρόνια τώρα στηρίζει και καλύπτει τα ελλείμματά μας. Το πολιτικό σύστημα αρνείται να δει την πραγματικότητα. Από το 2010 κόντρα σε κάθε ορθολογισμό, αρνείται κάθε αλλαγή στο Κράτος, στους θεσμούς, στην κοινωνία. Για όλα φταίει το μνημόνιο. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αντιπολίτευση, η οποία θεωρεί ότι τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας ξεκινάμε με την υπογραφή του 1^ου μνημονίου. Σε πολλές αναλύσεις, διαβάζουμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε με το μνημόνιο του 2010. Ανεξάρτητα από τους χειρισμούς της τότε Κυβέρνησης, του 2010 – που θα κριθούν από την ιστορία για την ανεπάρκειά τους- η ουσία είναι ότι η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αποφασίζουν να στηρίξουν τη χώρα με δισεκατομμύρια, εμπρός στον κίνδυνο μιας ανοικτής χρεοκοπίας.

Κάποιοι θα πουν ότι το έκαναν για το συμφέρον τους. Έστω και αν ισχύει αυτό,  δηλαδή ότι το έκαναν και για δικό τους συμφέρον, γιατί μια πιθανή κατάρρευση της χώρας μας θα ήταν το χειρότερο σενάριο για τις δικές τους χώρες, αλλάζει την εικόνα, ότι δηλαδή μας στήριξαν ; Όχι βέβαια. Η ουσία είναι ότι η χώρα απέφυγε την ανοικτή χρεοκοπία, γιατί μας στήριξαν και μας στηρίζουν οι εταίροι μας. Το θέμα είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, από τη πρώτη στιγμή ήταν αντίθετο σε κάθε αλλαγή, σε κάθε μεταρρύθμιση, σε κάθε μέτρο, που προβλεπόταν από το μνημόνιο. Και ο κύριος λόγος είναι γιατί οι αλλαγές αυτές, έθιγαν την πολιτική του πελατεία και περιόριζαν τον δικό του ρόλο. Κάθε φορά, με το φόβητρο της δόσης υποχρεωνόταν το πολιτικό σύστημα να πάρει με το ζόρι, κάποια μέτρα και αυτά κολοβά και μισερά. Ποτέ δεν κάθισε –τρία χρόνια τώρα- με ψυχραιμία και παρρησία να μελετήσει τα γνωστά προβλήματα του κρατικού μηχανισμού και να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δεν μας χρειάζονται αυτοί οι οργανισμοί για αυτόν και για αυτόν τον λόγο, δεν μας χρειάζεται να έχουμε αυτήν την ΕΡΤ, δεν χρειάζεται να έχουμε αυτές ή εκείνες τις δομές, και χρειάζεται να τις κλείσουμε και αναπόφευκτα θα απολυθούν κάποιοι άνθρωποι. Αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αλλά είναι απαραίτητο όταν θέλεις να περισώσεις το μείζον, που είναι η ελληνική κοινωνία και οικονομία. Η αλήθεια είναι βέβαια –αν θέλουμε να μιλήσουμε με οικονομικούς όρους- ότι κάθε άχρηστη θέση εργασίας που περισώνουμε στο δημόσιο, περίπου τρεις θέσεις εργασίας χάνονται στον ιδιωτικό τομέα. Το 1,5 εκατομμύρια ανέργους του ιδιωτικού τομέα δεν λέει κάτι ; Όμως αυτό μάλλον δεν ενδιαφέρει το πολιτικό σύστημα, γιατί ως συνήθως τα δικά του παιδιά απασχολούνται κυρίως στο δημόσιο τομέα. Τα άλλα, του ιδιωτικού τομέα, είναι τα λεγόμενα αποπαίδια, γιατί δεν τους έχουμε δεδομένους πολιτικά.

Ναι, είναι δυσάρεστο να μιλάμε για απολύσεις, αλλά γίνονται απαραίτητες, μετά το όργιο προσλήψεων  που έγιναν στο δημόσιο τα σαράντα προηγούμενα χρόνια. Ποτέ όμως μέχρι σήμερα το πολιτικό σύστημα δεν ήρθε αντιμέτωπο με αυτό το δίλημμα και όποτε ήρθε, ήταν μετά από τις πιέσεις της τρόικας. Επιτέλους, είμαστε τόσο ανίκανοι να πούμε που, πόσοι και ποιοι χρειάζονται στο δημόσιο τομέα ; Όχι βέβαια, δεν θέλαμε. Τρία χρόνια τώρα κλείνουμε τα μάτια, για αυτούς, είτε λέγονται συμβασιούχοι που έχει λήξει η σύμβασή τους, είτε λέγονται επίορκοι, είτε λέγονται προσληφθέντες από την πίσω πόρτα. Έτσι λοιπόν κοινωνία και πολιτικό σύστημα πορευόμαστε τρία χρόνια τώρα, με την ανοχή των εταίρων μας, βλέποντας ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα, άσχετα αν εμείς τους θεωρούμε και τους αντιμετωπίζουμε ως κουτόφραγκους, που μπορούμε να τους κοροϊδεύουμε, υπογράφοντας χαρτιά ότι κάτι αλλάζουμε και στην πράξη να μην αλλάζουμε τίποτα. Αυτό κάνουμε τρία χρόνια τώρα, αλλάζοντας ελάχιστα πράγματα και όταν έληγαν οι προθεσμίες παίρναμε οριζόντια, άδικα και πρόχειρα μέτρα. Μάλιστα Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τους κατηγορούν κάθε τόσο, γιατί έκαναν λάθος στον πολλαπλασιαστή  και τους ζητάμε και τα ρέστα γιατί δεν υπολόγισαν με ακρίβεια το ποσοστό της ύφεσης. Και δεν ντρεπόμαστε. Τρία χρόνια τώρα δεν μπορέσαμε να απελευθερώσουμε το επάγγελμα του ταξιτζή, δεν μπορέσαμε ούτε το περιουσιολόγιο να εφαρμόσουμε  και εμείς να ζητάμε νέες παρατάσεις από τους δανειστές μας, γιατί δεν υπολόγισαν με ακρίβεια την ύφεση. Και όχι μόνο αυτό. Τους ζητάμε να σταματήσουν τη λιτότητα εδώ και τώρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ολόκληρη. Μάλιστα με περισσή αλαζονεία κάποιοι λένε, ότι εάν αναλάβουν αυτοί στην Ελλάδα, τότε θα αλλάξουν και την Ευρώπη. Λες και η λιτότητα σταματάει αποφασίζοντας να σταματήσει. Λες και η ανάπτυξη έρχεται πατώντας ένα κουμπί. Τα λεφτά όμως δεν μας λένε ποιος θα τα βάλει. Στο βάθος του μυαλού τους βέβαια έχουν τη γνωστή λύση, να πληρώσουν οι πλούσιες χώρες του βορά. Αυτό δηλαδή που κάνουν κατά κανόνα και σήμερα. Απλά ζητάνε να πληρώσουν περισσότερα. Τόση αριστερή πολιτική. Διαβάζω τις εναλλακτικές προτάσεις της αντιπολίτευσης και δεν βλέπω τίποτα το διαφορετικό από αυτό που κάνουν τρία χρόνια τώρα οι διάφορες ελληνικές Κυβερνήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δηλαδή να διαπραγματεύονται. Αυτοί όμως θα διαπραγματευτούν, λένε, πιο σκληρά με την τρόικα. Εντάξει και έστω ότι πείθονται οι εταίροι και δανειστές μας, μετά από τις σκληρές διαπραγματεύσεις να πάνε πιο πίσω τις υποχρεώσεις μας, να μειώσουν και άλλο τα επιτόκια, να μην μετράει στο χρέος της χώρας τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, να εκδοθεί ευρωομόλογο κάποια στιγμή και άλλα ίσως μέτρα, όπως το «κούρεμα» του χρέους, που τα λένε και τα διεκδικούν και οι μέχρι σήμερα «μνημονιακές» Κυβερνήσεις της χώρας. Τι αλλάζει ; Η ουσία της πολιτικής σήμερα όλων των κομμάτων του ευρωπαϊκού τόξου είναι ίδια. Εντάξει η αντιπολίτευση ξεχωρίζει για το ύφος της. Λέει ότι θα κάνει σκληρές διαπραγματεύσεις. Κάποια στελέχη της μπορεί να λένε και κάποιους χαρακτηρισμούς, όπως οι τοκογλύφοι, η αποικία χρέους και άλλα ηχηρά παρόμοια, αλλά αυτά καταλαβαίνει και ένα παιδί ότι είναι για εσωτερική κατανάλωση. Έστω λοιπόν ότι πείθονται οι εταίροι και δανειστές μας, κάτω από την πίεση ή την  γοητεία της αντιπολίτευσης.  Τι θα γίνει ; θα μας πούνε συνεχίστε τη ζωή σας όπως κάνατε μέχρι το 2009 και μην αλλάζετε τίποτα ; Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος στη χώρα αυτή που να πιστεύει κάτι τέτοιο ; Δεν νομίζω. Εδώ όμως είναι και το κλειδί της υπόθεσης. Εφόσον λοιπόν στην ουσία δεν διαφωνείτε με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ελάτε και εσείς να διαπραγματευθούμε την πορεία της χώρας. Όλοι μαζί, να καταλήξουμε σε ένα δικό μας εθνικό μνημόνιο και να το υλοποιήσουμε με την συγκρότηση μιας πανεθνικής Κυβέρνησης δημοκρατικής συνεργασίας.

Ποια είναι λοιπόν η λύση για τη χώρα μετά την αναχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από την Κυβέρνηση ; Το μέγεθος και το βάθος των προβλημάτων είναι τέτοιο, που γίνεται ακατόρθωτο επίτευγμα για την σημερινή δικομματική Κυβέρνηση, οποιαδήποτε αλλαγή ή μεταρρύθμιση επιδιώξει να κάνει. Πρώτον, γιατί ένα μεγάλο τμήμα της δεν θέλει, δεύτερον γιατί δεν έχει το ηθικό κεφάλαιο, μετά και την αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς, να πείσει την κοινωνία για την ανιδιοτέλεια και την αγαθότητα των προθέσεών της και τρίτον γιατί αυτές οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις είναι καίριας σημασίας και απαιτούν την μέγιστη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία των δυνάμεων του δημοκρατικού και ευρωπαϊκού τόξου. Μακάρι να τα καταφέρει, αλλά όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν θα τα καταφέρει, ακόμη και αν όλες οι δυνάμεις που την στηρίζουν ομόφωνα και ομόθυμα συνεχίσουν να την στηρίζουν, ακόμη και στις επερχόμενες μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις που αναμένονται στο αμέσως προσεχές διάστημα, ενός αναμενόμενου πολύ θερμού φθινόπωρου.

Αυτό σημαίνει ότι, αυτές οι αλλαγές – της μεταρρύθμισης του Κράτους και των άλλων απαραίτητων αλλαγών-  μπορεί να γίνουν, μόνο από μια ευρύτατη Κυβερνητική πλειοψηφία, με την υποχρεωτική συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον. Αμιγώς Κυβέρνηση της δεξιάς, είτε της αριστεράς, δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει, με δεδομένους τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Όχι μόνο, γιατί τα αποτελέσματα των εκλογών, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούν να δώσουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις της δεξιάς, είτε της αριστεράς, αλλά κυρίως γιατί οι επιχειρούμενες αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο από μια Κυβέρνηση καθολικής υποστήριξης των δημοκρατικών δυνάμεων της ευρωπαϊκής προοπτικής. Άρα, είτε τώρα, είτε αύριο, είτε πριν, είτε μετά τις εκλογές, ικανή και αναγκαία συνθήκη επιβίωσης μιας νέας Κυβέρνησης, είναι η στήριξη από όλες τις δημοκρατικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις, από τη Νέα Δημοκρατία δηλαδή και έως και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις συνθήκες αυτές καμιά δύναμη πλέον, δεν μπορεί να αρνείται την ανάληψη Κυβερνητικών ευθυνών. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορη για την πορεία της χώρας. Οι ίδιοι οι πολίτες, οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του κάθε κόμματος, θα υποχρεώσουν την κάθε δύναμη να αναλάβει και Κυβερνητικές ευθύνες, για την ανόρθωση της χώρας.

Αυτός είναι και ο νέος, εθνικός ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με την καλύτερη εκδοχή, αποχωρεί από την Κυβέρνηση, διαπιστώνοντας ότι το εγχείρημα της μεταρρύθμισης της χώρας, είναι γιγάντιο, οι δικοί της ώμοι αποδεικνύονται πολύ αδύναμοι και γενικά δεν αρκούν οι υπάρχουσες συνεργαζόμενες δυνάμεις, για να μπορέσουν να σηκώσουν αυτό το τιτάνιο έργο του μετασχηματισμού του Κράτους και της κοινωνίας μας σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Στις νέες συνθήκες αναζητά έναν νέο καταλυτικό ρόλο, για το συμφέρον κυρίως της χώρας. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον σταθεροποιητικό και συνδετικό παράγοντα μιας νέας Κυβέρνησης, όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, από τη Νέα Δημοκρατία έως και τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε πριν είτε μετά τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Μα τι λες θα πει κάποιος λογικός άνθρωπος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στα κάγκελα τόσα χρόνια. Θα αλλάξει τώρα ; Μπορούμε να συνεννοηθούμε με το ΣΥΡΙΖΑ ; Απαντώ. Ας μην αλλάξει. Πρόβλημά του. Εμείς έχουμε υποχρέωση να πούμε στον κόσμο του για τις ευθύνες του που δεν τις αναλαμβάνει τρία χρόνια τώρα.

Ο άλλος ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, μετά την αποχώρησή της από την Κυβέρνηση, είναι ο δημιουργικός ρόλος μιας δύναμης, η οποία δεν θα λειτουργεί ως οιονεί αντιπολίτευση, αλλά ως μια δύναμη προωθητική, αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, ως να κυβερνούσε η ίδια, με πολιτικές πρωτοβουλίες στην Βουλή και στην Κοινωνία και όχι απλά ψηφίζοντας τα θετικά και καταψηφίζοντας τα αρνητικά των Κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Τέλος αναλαμβάνει μια μεγάλη πρωτοβουλία μέσα στην κοινωνία, για την δημιουργία των προϋποθέσεων μιας νέας συνάντησης όλων των δημοκρατικών προοδευτικών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, από τους φιλελεύθερους δημοκράτες, έως τους αντιλαϊκιστές της αριστεράς, για τη συγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Η δράση της στα τρία αυτά επίπεδα θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της το επόμενο διάστημα.

11-7-2013

Κώστας Χαϊνάς

Ένα βήμα εμπρός και δύο βήματα πίσω ή μια χρήσιμη εφεδρεία ;

Το επεισόδιο με την ΕΡΤ είναι μάλλον η αφορμή και όχι η αιτία της εξόδου της Δημοκρατικής Αριστεράς από την Κυβέρνηση συνευθύνης. Όχι δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία αυτή η αιφνίδια αναχώρηση του Φώτη Κουβέλη από την τρικομματική διακυβέρνηση. Ήταν ας πούμε αντικειμενική εξέλιξη η κίνηση αυτή. Και Εξηγούμαι.

Ας θυμηθούμε ποιο ήταν το κρίσιμο διακύβευμα του Ιουνίου του 2012 μετά τις δεύτερες εκλογές και τα γνωστά αποτελέσματα. Περιθώρια για τρίτες εκλογές δεν υπήρχαν, η χώρα έπρεπε να σωθεί από μια ανοικτή χρεοκοπία και η Δημοκρατική Αριστερά και ο Φώτης Κουβέλης, κάνει μια μεγαλειώδη ηγετική κίνηση, ξεπερνώντας τα γνωστά αριστερά συμπλέγματα και κόμπλεξ περί συνεργασιών με τους δεξιούς, προτείνοντας Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης με την Νέα Δημοκρατία του κου Σαμαρά και με το ΠΑΣΟΚ του κου Βενιζέλου. Με την κίνηση αυτή εισάγει μια νέα έννοια στο πολιτικό λεξιλόγιο, την Αριστερά της ευθύνης και των Κυβερνητικών ευθυνών. Και από τότε όλες οι δημοσκοπήσεις, έχουν το Φώτη Κουβέλη στις πρώτες θέσεις δημοφιλίας από όλους τους πολιτικούς.

Από τότε πέρασε ένας χρόνος, η χώρα ξεπέρασε τον επικίνδυνο κάβο της ανοικτής χρεοκοπίας, χωρίς ασφαλώς να έχουν εκλείψει παντελώς οι κίνδυνοι ενός ατυχούς συμβάντος. Άλλες προτεραιότητες προέκυψαν. Και πρώτα απ’όλα οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνταν να γίνουν στο Κράτος, στη δημόσια διοίκηση, στην αυτοδιοίκηση, παντού. Και όχι ως μνημονιακές υποχρεώσεις, αλλά ως απαραίτητες αλλαγές για την μετεξέλιξη του Κράτους μας σε ένα κανονικό ευρωπαϊκό και σύγχρονο δημοκρατικό Κράτος. Μπορεί το μνημόνιο να προβλέπει την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά το πρόβλημα της χώρας είναι ευρύτερο και πιο σύνθετο. Πρόκειται για μια ολική μεταρρύθμιση που κάποιοι ονομάσαμε Δημοκρατική Επανάσταση.  

Στο σημείο αυτό είναι και η ουσία του προβλήματος. Το πολιτικό σύστημα –γιατί το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Δημοκρατική Αριστερά - και η κοινωνία ήταν και είναι ανέτοιμοι για αυτές τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Η εξήγηση είναι απλή. Για να γίνουν αυτές οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει το πολιτικό σύστημα να έρθει σε σύγκρουση με τα ίδια τα «παιδιά» του. Πάρτε για παράδειγμα το θέμα της ΕΡΤ. Ποιοι είναι αυτοί που κάνουν «κουμάντο» διαχρονικά στην ΕΡΤ όλα τα χρόνια ; Εκτός από κάποιες εξαιρέσεις επαγγελματιών δημοσιογράφων, δεν ήταν οι ημέτεροι των πολιτικά κυρίαρχων δυνάμεων τα τελευταία σαράντα χρόνια οι οποίοι διόριζαν τους «δικούς τους, λες και ήταν το μαγαζάκι τους; Δεν χρειάζεται τόση υποκρισία, όταν λίγες μέρες πριν την «κρίση» στην ΕΡΤ, σύσσωμη η αντιπολίτευση χαρακτήριζε την ΕΡΤ με εξαιρετικά κοσμητικά επίθετα απαξίωσης. Η απόφαση Σαμαρά για το κατέβασμα των διακοπτών της ΕΡΤ, πέρα από την άκομψη και άγαρμπη μεθόδευση, αποτελεί και την ουσία του προβλήματος. Δηλαδή η κίνηση αυτή εκπνέει και έναν πολιτικό συμβολισμό. Το πολιτικό σύστημα θέλει και μπορεί να τα βάλλει με το κατεστημένο ; Προσωπικά ομολογώ ότι τα δείγματα γραφής μέχρι σήμερα της Κυβέρνησης με έχουν πείσει ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί. Για να αναφέρω μόνο κάποια παραδείγματα. Ο κόκκινος Πάνος κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην κλείσουν κάποια άχρηστα στρατόπεδα που βρίσκονται σκορπισμένα ανά την επικράτεια. Ο κος Αρβανιτόπουλος ξέρει μόνο να υπογράφει πλασματικές υπερωρίες για τα δικά του παιδιά και να χρηματοδοτεί με χρήματα του ΕΣΠΑ κάποιες φίλιες δυνάμεις, ανύπαρκτες  μεταρρυθμίσεις τύπου σχέδιο «ΑΘΗΝΑ», όπου κάπου έκλεινε τμήματα και κάπου τα διατηρούσε λόγω ανυπέρβλητων πιέσεων ημετέρων, με τον κο Παπαθεοδώρου όμως να μην τον έχουμε ακούσει ακόμη για το τι λέει για το θέμα. Η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων έχει βαλτώσει και η εξυγίανση του κυκλώματος του φαρμάκου πάει με βήμα σημειωτόν και για την κυρία Σκοπούλη να μην έχει πληροφορηθεί κανένας τι ακριβώς έκανε δώδεκα μήνες στην Κυβέρνηση. Ο συμπαθής κατά τα άλλα κος Ρουπακιώτης, πέρα από το αντιρατσιστικό και τον αμφιλεγόμενο χειρισμό του, έδινε την εντύπωση ή έτσι τουλάχιστον πρόβαλαν τα μέσα, ότι συνήθως ασχολιόταν με την τακτοποίηση εκκρεμοτήτων των συναδέλφων του δικηγόρων. Η φιλότιμη προσπάθεια του Κου Μανιτάκη να εκσυγχρονίσει το δημόσιο τομέα και να εισάγει την αξιολόγηση, είχε απέναντι ένα πραγματικό μέτωπο, αποτελούμενο από τη γραφειοκρατία, τους άλλους υπουργούς, τους κομματάρχες όλων των κομμάτων και τους συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ. Μίλησα για όλους τους υπουργούς της ΔΗΜΑΡ με ειλικρίνεια (ίσως κάπου να κάνω λάθος και να αδίκησα κάποιον) και περισσότερο γιατί νομίζω ότι πρέπει να βγουν να μιλήσουν, για όλα, για τις δυσκολίες, για τα εμπόδια που συνάντησαν, για τις πρωτοβουλίες που πήραν. Δεν μιλώ για άλλες ανύπαρκτες πολιτικά περιπτώσεις υπουργών, που επιβεβαιώνουν την διαπίστωση ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν είχε προσανατολισμό, βάδιζε στα τυφλά, με μοναδικό οδηγό τις μνημονικές μας υποχρεώσεις, τις οποίες είναι σίγουρο ότι θα ξεχνούσαμε εάν η τρόικα δεν ερχόταν κάθε τόσο στη χώρα μας για να  μας τις θυμίζει.

Με λίγα λόγια η Κυβέρνηση δεν ήθελε και μάλλον δεν μπορούσε να συγκρουστεί με κατεστημένα συμφέροντα και να ανοίξει το δρόμο για μια άλλη πορεία της χώρας. Το βασικό πρόβλημα ήταν η έλλειψη πυξίδας. Δεν ήξερε τι ακριβώς έπρεπε ν’ αλλάξει και κυρίως πώς να τα αλλάξει. Δεν είχε επιτελείο, επεξεργασίες, σχέδιο στρατηγικής και τακτικής. Η συνάντηση των αρχηγών δεν μπορούσε να υποκαταστήσει αυτές τις αναγκαιότητες, στοιχειώδεις για τον οποιονδήποτε που αναλαμβάνει να κάνει μια δουλειά, πόσο μάλλον να κυβερνήσει τη χώρα. Και η Κυβέρνηση αυτή είχε αναλάβει να αλλάξει τη χώρα, έχοντας μια σημαντική πλειοψηφία στη Βουλή. Η προγραμματική συμφωνία όμως των τριών κομμάτων, ήταν ένα γενικόλογο κείμενο που όλους ικανοποιούσε, αλλά στην ουσία ήταν ένα κενό γράμμα, αφού δεν προσδιόριζε συγκεκριμένες προτεραιότητες, δεν έβαζε στόχους, δεν καθόριζε τις αλλαγές που θα επιχειρούσε η Κυβέρνηση συνεργασίας, ώστε και οι υπουργοί της να είχαν ένα μπούσουλα υλοποίησης. Οπότε η μόνη δύναμη που πίεζε και πιέζει για κάποιες αλλαγές, ήταν η τρόικα μέσω του μνημονίου που έχουμε υπογράψει ως χώρα. Μέσα από μια τέτοια πίεση είχαμε και την –σε ένδειξη πυγμής-, απόφαση Σαμαρά για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Όμως δυστυχώς έτσι δεν αλλάζει ουσιαστικά το Κράτος μας. Ακόμη και οι απολύσεις να γίνουν, όπως προσδιορίζονται από το μνημόνιο από μόνες τους δεν μπορούν να φέρουν την άνοιξη. Χρειάζονται βαθύτερες αλλαγές και τομές που θα αλλάζουν νοοτροπίες, βαθιά ριζωμένες στο υποσυνείδητο του Έλληνα.

Για το Φώτη Κουβέλη θα ήθελα να πω λίγα λόγια. Έδειξε με την απόφαση του μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, ότι είναι ένας ηγέτης με διορατικότητα, όπως επίσης με την σταθερή παρουσία του όλους αυτούς τους μήνες στις διαβουλεύσεις, ότι αποτελούσε την σταθερά αυτής τη Κυβέρνησης. Η απόφασή του να φύγουμε από την Κυβέρνηση δεν το κρύβω ότι με ξάφνιασε. Έχω επιχειρηματολογήσει δεκάδες φορές για την αναγκαιότητα, όχι απλά στήριξης αυτής της Κυβέρνησης, αλλά πιο ενεργούς και αποφασιστικής συμμετοχής. Όμως ποτέ δεν θα δεχθώ διάφορες υποτιμητικές εκτιμήσεις και χαρακτηρισμούς που ακούστηκαν σε διάφορες αναλύσεις (έστω και καλοπροαίρετα). Ο ηγέτης στις δύσκολες στιγμές, παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις, αναλαμβάνει και τις ευθύνες του απέναντι στην ιστορία. Και ο Φώτης Κουβέλης μας έχει δείξει ότι τις αναλαμβάνει πλήρως, με ανιδιοτέλεια και θάρρος. Μπορεί να έκανε λάθος στην συγκεκριμένη απόφασή του. Αυτό όμως θα το δείξει η ιστορία και όχι η δική μας ανάλυση.

Και τώρα τι γίνεται αναρωτιόμαστε πολλοί από μας που στηρίξαμε αυτή την επιλογή, της Κυβερνητικής συνεργασίας. Χάθηκαν όλα μετά την έξοδο της Δημοκρατικής Αριστεράς από την Κυβέρνηση ; Έγινε άλμα στο κενό ή δύο βήματα πίσω μετά το ένα βήμα που είχε γίνει τον περασμένο Ιούνιο ; Μήπως δεν μπορούσε να σηκώσει αυτό το μεγάλο φορτίο ένα νεοσύστατο κόμμα, που δεν έχει απογαλακτιστεί ακόμη από βασικές σταθερές της παραδοσιακής αριστεράς ; Μήπως οι πιέσεις που δεχόταν η ηγεσία του κόμματος από ένα «αριστερό» ακροατήριο ήταν αφόρητες ; Μήπως δεν ταίριαζαν αυτές οι Κυβερνητικές υποχρεώσεις σε ένα κόμμα που οι βασικές του δυνάμεις έχουν μάθει να είναι συνήθως στα «κάγκελα»» ; Μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά ή κάποια από αυτά. Δεν έχει πολύ σημασία. Η απόφαση έχει ληφθεί πλέον, πάμε πιο κάτω.

Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι απογοητεύσαμε κάποιο νέο ακροατήριο, που δεν προέρχεται υποχρεωτικά από τις δεξαμενές της παραδοσιακής αριστεράς, αλλά από κάποια νέα κοινωνικά στρώματα, χωρίς ιδιαίτερους δεσμούς με το Κράτος, πολίτες της κοινής λογικής και του ορθολογισμού, που κερδήθηκαν στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και μετά την απόφαση μας να αναλάβουμε Κυβερνητικές ευθύνες. Είναι όσοι πολίτες καταλάβαιναν το ειδικό βάρος που είχε η Δημοκρατική Αριστερά και ο Φώτης Κουβέλης, στην Κυβέρνηση συνεργασίας. Δεν ξέρω αν αυτή η απογοήτευση μετεξελιχθεί και σε πολιτική αποδοκιμασία στο μέλλον. Αυτό νομίζω θα εξαρτηθεί και από την πολιτική που θα ασκήσει η Δημοκρατική Αριστερά από εδώ και πέρα. Γιατί πολλοί καλοθελητές ήδη βγήκαν στα κεραμίδια και εξάγγειλαν το νέο αντιπολιτευτικό πλαίσιο της ΔΗΜΑΡ. Προσοχή λοιπόν.

Κατά τη γνώμη μου, η Δημοκρατική Αριστερά εάν θέλει να διαδραματίσει έναν δημιουργικό ρόλο στα πράγματα στην συνέχεια, θα πρέπει να πολιτεύεται ως να κυβερνούσε η ίδια. Με σοβαρότητα και υπευθυνότητα θα πρέπει να επεξεργασθεί θέσεις για όλα αυτά που είπαμε προηγούμενα - για ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος- και να πάρει τις αναγκαίες κοινοβουλευτικές και πολιτικές πρωτοβουλίες για να προχωρήσει η υπόθεση αυτή, χωρίς να υποκύπτει στην γοητεία του λαϊκιστικού αντιπολιτευτισμού. Δεύτερον θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την συνάντηση όλων των δημοκρατικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων του τόπου, από τους δημοκράτες προοδευτικούς φιλελεύθερους που εγκλωβίζονται στη Νέα Δημοκρατία, έως τις λογικές, αντιλαϊκιστικές δυνάμεις της αριστεράς που έχουν εγκλωβιστεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπετε δεν χρησιμοποιώ λέξεις όπως αριστερά, κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία κ.λ.π., γιατί νομίζω ότι το νέο αφήγημα στη φάση αυτή, που χρειάζεται να επεξεργασθούμε για να εμπνευστούμε και να εμπνεύσουμε τους πολίτες, μάλλον υπερβαίνει αυτή τη παραδοσιακή κατηγοριοποίηση.

24-6-2013

Κώστας Χαϊνάς

Σκέψεις για θέματα ανάπτυξης με αφορμή το λιμάνι του ΠΕΙΡΑΙΑ και τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος.

Πριν λίγες μέρες συμμετείχα σε μια εκδήλωση – συζήτηση για θέματα ανάπτυξης, της πολιτικής οργάνωσης Κερατσινίου-Δραπεσώνας της Δημοκρατικής Αριστεράς. Τέθηκε και το πρόβλημα της φθίνουσας πορείας της ζώνης και αναπτύχθηκε ένας προβληματισμός για το ποια θα μπορούσε να είναι η μετά κρίση, νέα αφήγηση της ανάπτυξης της περιοχής. Στην συνέχεια εκθέτω κάποιες σκέψεις που διατύπωσα στην εκδήλωση και τις οποίες αναλύω εκτενέστερα.

Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε ότι ο μοναδικός νέος παράγοντας στα αναπτυξιακά δεδομένα του λιμανιού τα τελευταία τρία χρόνια, είναι η COSCO και ο υπερτριπλασιασμός της διακίνησης των εμπορευματοκιβωτίων στο διάστημα αυτό και οι νέες συμφωνίες που υπεγράφησαν πρόσφατα με μεγάλες πολυεθνικές για την χρήση του λιμανιού ως κόμβο μεταφόρτωσης των εμπορευμάτων τους. Η εκτίμηση είναι ότι η αύξηση της προστιθέμενης αξίας θα φτάσει μέχρι το 2018 τα 5,1 δισ. (ή το 2,5%του ΑΕΠ), ενώ θα δημιουργηθούν 125.000 νέες θέσεις εργασίας. (Έκθεση Εθνικής Τράπεζας,

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_1_05/04/2013_516337).

Ένα συμπέρασμα λοιπόν που πρέπει να βγάλουμε είναι ότι, ήταν λανθασμένες οι αντιδράσεις όχι μόνο κάποιων συνδικαλιστών της περιόδου της παραχώρησης των προβλητών, αλλά και όλης σχεδόν της τότε αντιπολίτευσης(ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ), οι οποίες δεν κατανόησαν την περίοδο εκείνη την μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα μας να αναβαθμιστεί το λιμάνι και να μετατραπεί σε ένα διεθνές εμπορικό διαμετακομιστικό κέντρο. Και αυτό γιατί η COSCO ήταν εκείνος ο παράγοντας ο οποίος είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία για να βοηθήσει στην μετατροπή αυτή. Οι εξελίξεις το επιβεβαίωσαν και επιβεβαίωσαν όσους είχαν υποστηρίξει την συνεργασία αυτή κόντρα στα σημεία των καιρών.

http://kostasxainas.blogspot.gr/2009/10/blog-post_8613.html

Σήμερα αφού οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν την εκτίμηση για την δυνατότητα αναβάθμισης του ΠΕΙΡΑΙΑ, σε ένα διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο, ως την πύλη της Ευρώπης εξ Ανατολάς, να δούμε πιο συγκεκριμένα, κάποια βασικά θέματα που άπτονται της αναπτυξιακής προοπτικής της ευρύτερης περιοχής.

1.       Ένα θέμα που χρειάζεται να αναπτυχθεί ένας σημαντικός προβληματισμός, είναι η δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης του λιμανιού και οι ενδογενείς περιορισμοί που δημιουργεί η λειτουργία του ΠΕΙΡΑΙΑ ως λιμάνι αναχώρησης των πλοίων ακτοπλοΐας για βασικούς προορισμούς. Μία σκέψη που έχει κατατεθεί (Χαϊνάς Κ., ΝΑΥΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ,6-7/2010, http://www.naftikachronika.gr/viewMagazine.asp?id=18),  είναι η μετατροπή του λιμανιού του ΠΕΙΡΑΙΑ σε αμιγές εμπορικό λιμάνι και η μεταφορά των αναχωρήσεων της ακτοπλοΐας στο λιμάνι του Λαυρίου. Η αλλαγή αυτή θα απελευθερώσει τεράστιους χώρους για εμπορική χρήση στο λιμάνι του ΠΕΙΡΑΙΑ για νέες μεγάλες επενδύσεις σε νέες προβλήτες και την δημιουργία των κατάλληλων υποδομών για την λειτουργία ενός Ολοκληρωμένου Συστήματος Συνδυασμένων Μεταφορών (Θαλάσσιες, οδικές, σιδηροδρομικές, αεροπορικές μεταφορές). Και μια ολοκληρωμένη μελέτη θα μας υποδείκνυε τις κατάλληλες ενέργειες και επενδύσεις που χρειάζονται να γίνουν στο λιμάνι του ΠΕΙΡΑΙΑ για την μετατροπή του σε ένα τέτοιο κέντρο. Ταυτόχρονα η κίνηση αυτή αναβαθμίζει το λιμάνι του Λαυρίου, αφού ασφαλώς συνδέσουμε το Λαύριο οδικώς και σιδηροδρομικώς με την Αττική οδό και το Αεροδρόμιο, κόστη τα οποία είναι ελάχιστα εμπρός στα μεγάλα οφέλη που θα προκύψουν και τις μεγάλες οικονομίες κλίμακας που θα δημιουργηθούν από την μείωση των ταξιδιών κατά μία ως μιάμιση ώρα, σε σχέση με σήμερα.

2.       Με την εμπορική αναβάθμιση του λιμανιού του ΠΕΙΡΑΙΑ δημιουργούνται οι προϋποθέσεις επανεκκίνησης της  ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος. Χρειάζονται ασφαλώς να γίνουν επενδύσεις σε υποδομές (δεξαμενές κ.ά.) και ευρείας κλίμακας εκσυγχρονισμοί των δεκάδων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Ίσως χρειάζεται να εξετασθεί η κατάρτιση ενός ειδικού επενδυτικού προγράμματος σε συνεργασία με το Ταμείο Επιχειρηματικότητας (ΕΤΕΑΝ), ενίσχυσης των επιχειρήσεων της περιοχής για υποδομές και επενδύσεις εκσυγχρονισμού, γιατί θα βοηθούσε σημαντικά την περίοδο αυτή της κρίσης και της έλλειψης Τραπεζικής ρευστότητας στην αναζωογόνησή τους και την επανεκκίνησή τους. Η μεγάλη εμπειρία και τεχνογνωσία των ελλήνων τεχνικών στη Ζώνη, σε συνδυασμό με την δημιουργία των κατάλληλων υποδομών δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια νέα αναπτυξιακή τροχιά της ευρύτερης περιοχής.

3.        Η επανεκκίνηση της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης και η εμπορική αναβάθμιση του ΠΕΙΡΑΙΑ δημιουργούν τις προϋποθέσεις  δημιουργίας νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και ανάπτυξης των ήδη υπαρχόντων. Όλες αυτές οι νέες δραστηριότητες θα χρειαστούν, υποστήριξη, εφόδια, ανταλλακτικά, συντήρηση και μια σειρά άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες όπως είναι η υγεία, η περίθαλψη, η εκπαίδευση, η επαγγελματική κατάρτιση. Άρα δημιουργούνται νέες δυνατότητες ανάπτυξης της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικής δραστηριότητας που θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Ταυτόχρονα θα πρέπει το Κράτος να απλοποιήσει τις διαδικασίες αδειοδότησής τους ώστε να μην αποτελέσει φρένο στην ανάπτυξή τους, χωρίς ασφαλώς να υπάρξει καμιά παραβίαση της υφιστάμενης εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας.

4.        Στενά δεμένο με τα προηγούμενα είναι η επαγγελματική εκπαίδευση. Οι δραστηριότητες που θα αναπτυχθούν χρειάζονται ναυπηγούς, μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, εφαρμοστές, τορναδόρους, πρεσαδόρους, φρεζαδόρους, χειριστές συστημάτων αυτοματισμού (PLC), χειριστές μηχανημάτων και μια σειρά άλλα επαγγέλματα. Άρα θα χρειαστεί στην περιοχή του ΠΕΙΡΑΙΑ (και όχι μόνο), να δημιουργηθούν και οι αντίστοιχες τεχνικές σχολές, ώστε να ξανα-βγάλουμε αυτούς τους θαυμάσιους τεχνικούς που αποφοίτησαν στην δεκαετία του εξήντα και του εβδομήντα από τις τότε τεχνικές σχολές και οι οποίες στελέχωσαν της βιομηχανίες και τις βιοτεχνίας του μεγάλου κύματος της εκβιομηχάνισης της χώρας στις δεκαετίας του εξήντα και του εβδομήντα, καταρτισμένοι βέβαια με τα νέα τεχνικά και επιστημονικά δεδομένα.

5.        Αξίζει να σημειώσουμε τέλος το ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος. Ασφαλώς οι εργαζόμενοι χρειάζονται τα συνδικάτα τους για να υπερασπίζονται τα συλλογικά τους συμφέροντα, μέσα όμως στα πλαίσια του γενικότερου συμφέροντος του λαού της περιοχής και της χώρας γενικότερα. Το σημειώνουμε αυτό γιατί μέχρι σήμερα ιδιαίτερα στην περιοχή αυτή, με άσκοπες κινητοποιήσεις συνέβαλλαν και αυτοί σε ένα βαθμό, στο να αποδιοργανωθεί η οικονομία της περιοχής, χωρίς ασφαλώς να το θέλουν ίσως, αφού από τις επιχειρήσεις της περιοχής ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους. Βεβαίως πρέπει να τηρείται η εργατική και η περιβαλλοντική νομοθεσία του Κράτους και θα πρέπει οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να μην υποστέλλουν τον ρόλο τους με άλλοθι την κρίση. Άλλωστε γι αυτό τονίζουμε τη βιωσιμότητα του αναπτυξιακού μοντέλου που προτείνουμε.

Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ και ευρύτερα η περιοχή, μπορεί να αποτελέσει κάτω από ορισμένες συνθήκες την κινητήρια μηχανή μιας βιώσιμης ανάπτυξης ολόκληρης της χώρας. Αρκεί να το συνειδητοποιήσουν πρώτα απ’όλα, οι πολιτικές δυνάμεις, είτε βρίσκονται στην Κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, οι συνδικαλιστές και ασφαλώς η κοινωνία των πολιτών και συνεισφέρουμε στην κατεύθυνση αυτή όλοι από την πλευρά τους ο καθένας, το μερίδιο που τους αναλογεί. Η Δημοκρατική Αριστερά από την πλευρά της κάνει ότι μπορεί και θα συνεχίσει να εργάζεται στην κατεύθυνση αυτή, πιο συστηματικά και πιο οργανωμένα.

15-6-2013

Κώστας Χαϊνάς

Μαθηματικός – Αναλυτής

Οικονομολόγος - Μελετητής