Γιατί η Δημοκρατία δεν πρέπει να υποχωρήσει στις απαιτήσεις Κουφοντίνα

 

Ο δολοφόνος της “17 Νοέμβρη” Κουφοντίνας εδώ και μέρες κάνει απεργία πείνας και τελευταία και δίψας, διεκδικώντας ένα αίτημα, της μεταγωγής του στις φυλακές Κορυδαλλού, όπως προέβλεπε το παλαιότερο καθεστώς, πριν την αλλαγή του από τη Βουλή των Ελλήνων. Κατ’ αρχήν το  αίτημα του δεν είναι νόμιμο. Και αυτό γιατί προφανώς δεν παραβιάζεται κανένας Νόμος του Κράτους. Ίσα – ίσα εφαρμόζεται ο πρόσφατα ψηφισθέντας Νόμος από το ελληνικό Κοινοβούλιο για την μεταχείριση των φυλακισθέντων τρομοκρατών. Ακόμη και αν δεχθούμε ότι η πλειοψηφία της Βουλής ψήφισε ένα Νόμο φωτογραφία για τον Κουφοντίνα (αλλά και για άλλους καταδικασθέντες για τρομοκρατία), δεν κατανοώ ποιο είναι το σφάλμα. Ασφαλώς και είχε δικαίωμα να αλλάξει τον Νόμο η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όταν διαπίστωσε ότι ο προηγούμενος είχε ένα κενό. Άρα δεν τίθεται εάν και κατά πόσο το αίτημα του Κουφοντίνα είναι νόμιμο ή όχι. Προφανώς ΟΧΙ.

Όμως στο σημείωμα μας δεν θέλουμε να σταθούμε στο νόμιμο ή μη του αιτήματος, αλλά στην ουσία, στην πολιτική ουσία. Η φιλελεύθερη δημοκρατία μας πρέπει να υπαναχωρήσει και να ικανοποιήσει το αίτημα του Κουφοντίνα ; Διαβάζω αρκετούς φίλους που καταδικάζουν απόλυτα την τρομοκρατία και τις δολοφονίες, που γράφουν ότι η Δημοκρατία δεν έχει να φοβάται τίποτα και πρέπει να παρέμβει η Κυβέρνηση, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και δεν ξέρω ποιος άλλος και να ικανοποιήσει το αίτημα του Κουφοντίνα. Βέβαια έκκληση προς τον Κουφοντίνα να σταματήσει την απεργία πείνας και να σώσει τη ζωή του δεν κάνουν, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Πρέπει λοιπόν η Δημοκρατία μας να υπαναχωρήσει και να αποδεχθεί το αίτημα του Κουφοντίνα ; Η θέση μου είναι ΟΧΙ και εξηγώ το γιατί στην συνέχεια.

Τον Μάρτιο του 1978 η τρομοκρατική οργάνωση της Ιταλίας, “Ερυθρές Ταξιαρχίες” εκτελεί πέντε αστυνομικούς και απαγάγει τον πρώην Πρωθυπουργό της χώρας και ηγέτη των Χριστιανοδημοκρατών Άλντο Μόρο, απαιτώντας από την Κυβέρνηση για να τον αφήσουν ελεύθερο να απελευθερώσει μέλη των “Ερυθρών Ταξιαρχιών“. Ο Άλντο  Μόρο ήταν μαζί με τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος, τον Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, οι αρχιτέκτονες του “Ιστορικού Συμβιβασμού”. Δηλαδή αυτής της δύσκολης περιόδου όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας, στήριξε πολιτικά την Κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών, για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά και για την ανυποχώρητη στάση αρχών να μην διαπραγματευτούν με τους τρομοκράτες των “Ερυθρών Ταξιαρχιών”. - Κάτι αντίστοιχο με το δικό μας 1989 και την δολοφονία Μπακογιάννη από τα χέρια του Κουφοντίνα. Του βουλευτή Παύλου Μπακογιάννη, ενός από τους πρωταγωνιστές της τότε συνεργασίας με την αριστερά και τις Κυβερνήσεις Εθνικής Συνεργασίας που προέκυψαν στην συνέχεια- . Μετά από 54 ημέρες κράτησης του ο Άλντρο Μόρο βρέθηκε δολοφονημένος με έντεκα σφαίρες στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Ακολουθεί μια πορεία διάλυσης και παρακμής για την τρομοκρατική οργάνωση και οι “Ερυθρές Ταξιαρχίες” διαλύονται οριστικά το 1988.  Η Δημοκρατία νίκησε με την ανυποχώρητη στάση της απέναντι σε αμετανόητους τρομοκράτες και δολοφόνους.

Η Αντριάνα Φαράντα ηγετικό στέλεχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών και μέλος της ομάδας απαγωγής του Αλντο Μόρο, μετά την δολοφονία του διαχωρίζει ουσιαστικά τη θέση της, αποχωρεί συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη. Ήδη είχε μετανιώσει για την προηγούμενη δράση της και επιδιώκει να βρεθεί με τα παιδιά των θυμάτων. Αναζητά την λύτρωση, θεωρώντας ότι η συγνώμη δεν ήταν αρκετή. Στο βιβλίο της “Το πέταγμα της Πεταλούδας”, γράφει «Όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις κάνει ανεπανόρθωτα λάθη και έχεις προκαλέσει τεράστιο πόνο σε άλλους ανθρώπους, έχεις ανάγκη να εκφράσεις τη συντριβή σου”. Το 2017 μετά από 40 χρόνια, το 2017, η Ζίλκε Μάιερ-Βιτ, πρώην μέλος της γερμανικής τρομοκρατικής οργάνωσης RAF ζητάει δημόσια συγγνώμη από την κοινωνία και την  οικογένεια του δολοφονηθέντος προέδρου του Συνδέσμου Γερμανικών Επιχειρήσεων, Χανς-Μάρτιν Σλάιερ και συναντιέται με τον γιο του δολοφονηθέντος.

Και ας δούμε τώρα ποιος είναι ο Κουφοντίνας σήμερα. Είναι ένας αμετανόητος τρομοκράτης καταδικασθείς για έντεκα δολοφονίες, για τις οποίες όμως ΠΟΤΕ δεν μετάνιωσε, ΟΥΤΕ ζήτησε συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων του, είτε από την ελληνική κοινωνία για τον αλησμόνητο και αγιάτρευτο πόνο που έσπειρε. Μάλιστα είναι από τους τρομοκράτες, ο οποίος συνεχίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αν και φυλακισμένος να εμφανίζεται ως ο άτυπος ηγέτης της “επαναστατικής ένοπλης πάλης”, και να προσπαθεί να "εμπνεύσει" και να καθοδηγήσει ένα τμήμα -έστω μικρό δεν έχει σημασία-, της νεολαίας μας, όπως δείχνουν κατά καιρούς διάφορες πρωτοβουλίες. Είτε ως ομιλητής (μέσω τηλεφωνικής σύνδεσης σε εκδήλωση υποστηρικτών του σε πανεπιστημιακό ίδρυμα), είτε σε εκδηλώσεις υποδοχής του. Έχει κυκλοφορήσει βιβλίο όπου σε καμιά γραμμή του, δεν παίρνει πίσω αυτά που έκανε, πίστευε και πιστεύει. “Είναι ένας αναστοχασμός για να αποκτήσει ο ένοπλος αγώνας μια νέα μορφή και ένα νέο περιεχόμενο όσο γίνεται πιο κοντά στα περιεχόμενα και τους σκοπούς του καιρού μας”, λένε οι υποστηρικτές του. Ο Κουφοντίνας παραμένει ένας συνεπής τρομοκράτης, που απλά πιστεύει ότι το “ένοπλο επαναστατικό κίνημα” δέχθηκε ένα χτύπημα, αλλά έχει μέλλον, και αυτό φροντίζει να υπάρχει με την παρουσία και την δράση του. Διαπραγματεύεται η Δημοκρατία με έναν τέτοιο κρατούμενο; Για λόγους αρχής ΟΧΙ. Η Δημοκρατία δεν απειλείται ασφαλώς από τον Κουφοντίνα, αλλά και δεν διαπραγματεύεται μαζί του. Εφαρμόζει τον Νόμο και στην φάση αυτή είναι η υποχρεωτική του σίτιση.

 

Κώστας Χαϊνάς

Φεβρουάριος 2021

Πολυπολιτισμικότητα και κάποιες αναθεωρήσεις

 

Με αφορμή τις τελευταίες τρομοκρατικές αιματηρές επιθέσεις σε πόλεις της Γαλλίας, αλλά και τα μεγάλα μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες περνούν μια φάση αμφισβήτησης της πολύ-πολιτισμικής κοινωνίας. Τον προηγούμενο αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολυπολιτισμικότητα της Ευρώπης ήταν μια πραγματικότητα. Εκατομμύρια μη Ευρωπαίοι κυρίως από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, κατέκλυσαν τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις για μια καλύτερη ζωή ως μετανάστες, είτε διωκόμενοι από τα αυταρχικά απολυταρχικά καθεστώτα των χωρών τους. Η ενσωμάτωση και η ένταξή τους ήταν το ζητούμενο [1.1]. Και εν πολλοίς, το εγχείρημα αυτό σε μεγάλο βαθμό είχε επιτυχία. Οι Ευρωπαίοι πολίτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία πίστεψαν και υπερασπίστηκαν όλες τις φάσεις του ευρωπαϊκού νεωτερισμού, κόντρα σε κάθε είδους αποκλεισμό, ξενοφοβία, ρατσισμό και εθνικισμό.

Στις αρχές του νέου αιώνα έχουμε όμως κάποια γεγονότα που δημιουργούν νέα δεδομένα στις κοινωνίες της Δύσης. Το 2001 έχουμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νέα Υόρκη και ακολουθούν οι τρομοκρατικές δολοφονικές επιθέσεις με πολλούς νεκρούς, σε δύο εβραϊκές συναγωγές στην Κωνσταντινούπολη το 2003, σε τρένα και σιδηροδρομικούς σταθμούς στην Μαδρίτη το 2004, σε σταθμούς και λεωφορεία στο Λονδίνο το 2005, στα γραφεία του σατυρικού περιοδικού Charlie Hebdo το 2015,στο Βερολίνο το 2016, στο Μάντσεστερ το 2017 και αυτές τις μέρες ζήσαμε την δολοφονία του καθηγητή που δίδασκε την ελευθερία της έκφρασης και την επίθεση στην εκκλησία με τρεις νεκρούς, από φανατικούς ισλαμιστές. Τα δεδομένα αλλάζουν, έτσι μας υποχρεώνουν να ξαναδούμε κάποιες πλευρές που συνδέονται με λεπτά θέματα και όρους συμβίωσης διαφορετικών πολιτισμών, θρησκευτικών παραδόσεων, προλήψεων και προκαταλήψεων που κουβαλά ο καθένας ατομικά ή μια κοινωνική ή εθνοτική ομάδα που ζει σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη. Ακόμη και τα παιδιά των μεταναστών 2^ης και 3^ης γενιάς φαίνεται ότι “κουβαλούν” ακόμη στο υποσυνείδητο τους προλήψεις ή προκαταλήψεις ή αποδεικνύονται ευάλωτοι της προπαγάνδας ενός επιθετικού προς την Δύση Ισλάμ. Μια ευρωπαϊκή πόλη τελείως διαφορετική με την ευρωπαϊκή πόλη του προηγούμενου αιώνα, όπου η ένταξη και ενσωμάτωση ενός διαφορετικού ανθρώπου στην κοινωνία, αποτελούσε μέγιστη φροντίδα του ευρωπαϊκού Κράτους πρόνοιας, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας και τα κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Σήμερα όμως, μετά τους περιφερειακούς πολέμους, τη λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη” και τη μαζική μετεγκατάσταση εκατομμυρίων μη Ευρωπαίων σε πόλεις της Ευρώπης, οι κοινωνίες αυτές είναι πολύ διαφορετικές. Αυτά τα γεγονότα σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση ομάδων και στρωμάτων των ευρωπαϊκών πόλεων, ενεργοποίησαν με τη βοήθεια ενός επιθετικού μουσουλμανικού ριζοσπαστισμού που αναδείχθηκε στις χώρες κυρίως που έζησαν αυτούς τους πολέμους, ακόμη και σε μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, θυμικά και ανορθολογισμούς που ήταν θαμμένα πολύ βαθιά μέσα τους. Και ο πόλεμος μεταφέρεται στις πόλεις με τη μορφή των μαζικών τρομοκρατικών χτυπημάτων. Και το διακύβευμα είναι τεράστιο. Αφορά αυτό που λέμε ευρωπαϊκό κεκτημένο. Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, η ενιαία Ευρώπη χωρίς εσωτερικά σύνορα, το Κράτος πρόνοιας, η Ευρωπαϊκή Ένωση σε τελική ανάλυση. Κάποια πράγματα, λοιπόν, χρειάζονται επαναπροσέγγιση και ενδεχομένως αναθεώρηση. Και κυρίως τι σημαίνει ανεκτικότητα, ένταξη, ενσωμάτωση και πολυπολιτισμικότητα για τις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Γιατί πάνω σε αυτά τα υπαρκτά προβλήματα ενσωμάτωσης, βασίζεται η ενίσχυση των πιο εθνικιστικών και ξενοφοβικών δυνάμεων της Ευρώπης, οι οποίες απειλούν με ματαίωση το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Ας ελπίσουμε ότι τα τελευταία γεγονότα είναι μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες και δεν αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου επίθεσης ενάντια στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, τη δημοκρατία και την ελευθερία, των πιο σκοτεινών και αντιδραστικών ιδεολογιών της σύγχρονης εποχής. Όμως ανεξάρτητα αν εντάσσονται ή επιδιωχθεί στο μέλλον να ενταχθούν σε ένα σχέδιο επίθεσης σ’ αυτό που αποκαλούμε δυτικό τρόπο ζωής, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί χρειάζεται να αφυπνιστούν και να ενεργήσουν όπως απαιτεί η συγκυρία. Δεν αρκούν σήμερα τα μηνύματα συμπαράστασης στα θύματα και στις ηγεσίες των χωρών που δέχθηκαν τις δολοφονικές τρομοκρατικές επιθέσεις.

 

Κάποια πράγματα που αφορούν κυρίως τη χώρα μας. Ασφαλώς ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέγει τη θρησκεία του ή να είναι άθρησκος ή αγνωστικιστής ή άθεος. Να το δηλώνει ή να μην το δηλώνει με τρόπο που να μην ενοχλεί τον άλλον. Κανένας όμως δεν πρέπει να υποχρεώνεται να εκφράζει ή να δηλώνει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, ποτέ και πουθενά. Ούτε και η πολιτεία έχει δικαίωμα να ζητά από κάποιον πολίτη να δηλώνει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις ή με ποιον τρόπο θα ορκιστεί όταν αναλαμβάνει μια δημόσια θέση. Είναι απαράδεκτο σήμερα, για παράδειγμα, ακόμη και μετά την καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να ζητεί ο δικαστής σε μια δίκη από τους μάρτυρες, αν θα ορκιστούν θρησκευτικά ή όχι, ή ακόμη στις δημόσιες ορκωμοσίες θεσμικών οργάνων της πολιτείας να ζητούν από αιρετούς με ποιον τρόπο θα ορκιστούν και αυτό να καταχωρείται στα πρακτικά της ορκωμοσίας! Αυτά πρέπει να καταργηθούν άμεσα και νομοθετικά με την καθιέρωση σε όλα τα επίπεδα και για όλους, του πολιτικού όρκου. Παραβιάζουν ανοικτά τα δικαιώματα των ανθρώπων περί θρησκευτικής ελευθερίας και περί μη υποχρέωσης να δηλώνουν την θρησκευτικότητα τους.

 

Ένα θέμα που απασχόλησε πρόσφατα ορισμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες αφορά τη χρήση διαφόρων συμβόλων ή ενδυματολογικών χαρακτηριστικών που παραπέμπουν σε μια θρησκεία. Για τη χρήση της μαντίλας ή της μπούρκας γίνεται μεγάλη συζήτηση σήμερα σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Γιατί η μπούρκα δεν αφορά ένα ιδιαίτερο τρόπο αμφίεσης. Είναι χαρακτηριστική αμφίεση ενός καταπιεστικού και αυταρχικού ισλαμικού καθεστώτος. Δεν είναι θέμα κάποιας ελεύθερης επιλογής στην αμφίεσης. Και δεν είναι απλά ότι μια προκλητική προβολή μιας δοξασίας ή ενός θρησκευτικού δόγματος μπορεί να προκαλέσει από μετριοπαθείς μέχρι ανεξέλεγκτες αντιδράσεις, που σίγουρα λειτουργούν διασπαστικά στον κοινωνικό ιστό και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Μια μαθήτρια, για παράδειγμα, δεν μπορεί να πηγαίνει στο σχολείο ή στην παρέλαση με μπούρκα ή με έναν επιδεικτικό σταυρό απέξω από τα ρούχα της. Το Σχολείο πρέπει να είναι χωνευτήρι των πολιτισμικών διαφορών και όχι τόπος ανάδειξης τους. Αυτά τα θέματα πρέπει να λυθούν και να αντιμετωπισθούν και θεσμικά ενδεχομένως, μετά από μια μεγάλη και ανοιχτή συζήτηση στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, χωρίς να αφήσουμε να δημιουργείται προηγούμενο της οποιασδήποτε νομιμοποίησης, αλλά και χωρίς να αφήσουμε να επικρατήσουν ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να διαχωριστεί πλήρως η λειτουργία του σχολείου και γενικά του κάθε ευρωπαϊκού κράτους από την κυρίαρχη χριστιανική εκκλησία, την οποία ασφαλώς τιμούμε και σεβόμαστε ως παράδοση και όχι μόνο, αλλά ως εκεί. Άλλωστε η ίδια η Χριστιανική  Θρησκεία ορίζει την θρησκευτικότητα και την πίστη του καθένα ως ατομικό δικαίωμα και ως προσωπική υπόθεση. Δεν μπορεί να έχει ρόλο λοιπόν στην εκπαίδευση, στη διοίκηση και στην αυτοδιοίκηση και στις αίθουσες των δικαστηρίων. Το μάθημα των θρησκευτικών, σε όποια ευρωπαϊκή χώρα υπάρχει ακόμη ως ομολογιακό μάθημα (π.χ. Ελλάδα), να μετεξελιχθεί σε μάθημα ιστορίας των θρησκειών, όπου θα συμμετέχουν όλοι οι μαθητές, χωρίς να ενδιαφέρει κανέναν το θρήσκευμά τους. Η πρωινή προσευχή, όπου ισχύει, να αντικατασταθεί με ένα κείμενο ή μια παραίνεση του διευθυντή του σχολείου ή κάποιου καθηγητή, που θα γίνεται με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός του σχολικού περιβάλλοντος που θα λειτουργεί διαπαιδαγωγικά.

 

Υπάρχουν πολλές ενστάσεις για τη λειτουργία του Ισλάμ, ως Δικαιϊκό Σύστημα, όπως το ίδιο αυτοκαθορίζεται για τους μουσουλμάνους πολίτες των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Και αυτό είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα με το Ισλάμ, που επιδιώκει να λειτουργεί ως ένα σύστημα ρύθμισης όλων των σχέσεων του ανθρώπου με την κοινωνία και την πολιτεία και όχι μόνο των θεμάτων που αφορούν τη θρησκευτική πίστη του κάθε Μουσουλμάνου Ευρωπαίου πολίτη. Οι ομιλίες και τα κείμενα ακόμη και των πιο μετριοπαθών εκπροσώπων του Ισλάμ, είναι κείμενα με τα οποία εμφανώς το Ισλάμ διεκδικεί ρόλο για τη διευθέτηση θεμάτων, που αφορούν μουσουλμάνους πολίτες μιας ευρωπαϊκής χώρας, όμως πολύ πέρα από αυτό που θα ήταν φυσιολογικό για ένα θρησκευτικό δόγμα. Είναι ανεπίτρεπτο σε χώρες της Ευρώπης που πέρασαν με μεγάλες θυσίες, πολέμους με εκατοντάδες χιλιάδες  θύματα από τη βαρβαρότητα της Ιεράς Εξέτασης του Θρησκευτικού Χριστιανικού Μεσαίωνα στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, η δυνατότητα να επιλύουν θέματα αστικών ή οικογενειακών διαφορών άτομα ή ακόμη και θεσμοί όπως ο Μουφτής ή ο Ιμάμης,  σύμφωνα με τον μουσουλμανικό Νόμο (Σαρία). Για παράδειγμα, ο τρόπος λειτουργίας των Μουφτήδων στη βόρεια Ελλάδα χρειάζεται αναθεώρηση. Οι Μουφτήδες στην περιοχή αυτή της Ελλάδας παίρνουν αποφάσεις με βάση τον μουσουλμανικό Νόμο (Σαρία), πάνω σε διαφορές μεταξύ Ελλήνων μουσουλμάνων. Μια γνωστή περίπτωση είναι μια απόφαση ενός Μουφτή της Θράκης, να μην αναγνωρίσει την κληρονομιά που άφησε ο αποθανών σύζυγός μιας γυναίκας και να λειτουργήσει υπέρ των συγγενών του [1.2]. Και επειδή το ελληνικό δίκαιο αναγνωρίζει, χωρίς να μπορεί να παρέμβει, τις αποφάσεις των Μουφτήδων, ορισμένες απ΄αυτές έχουν παραπεμφθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Όλα αυτά πρέπει να τελειώσουν και όλες οι διαφορές να επιλύονται σύμφωνα με τους νόμους της κάθε χώρας, όπως γίνεται και με όλους τους υπόλοιπους μη μουσουλμάνους πολίτες της. Τα θέματα λοιπόν της μεταρρύθμισης του ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου, όσον αφορά τον ρόλο όλων των θρησκευτικών δογμάτων, είναι μια πρόκληση και ταυτόχρονα ένα βήμα για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και την ειρηνική κοινωνική συνύπαρξη όλων των πολιτών εντός της ΕΕ.

 

Υπάρχουν ανοιχτά θέματα, όσον αφορά κάποιες πλευρές της λειτουργίας της σύγχρονης πολυ-πολιτισμικής ευρωπαϊκής κοινωνίας σήμερα, οι οποίες - κατά την γνώμη μου - χρειάζονται αναθεώρηση. Ιδιαίτερα, όταν έρχονται θρησκευτικά δόγματα, που όχι μόνο θέλουν να λειτουργούν ισότιμα με τα υπόλοιπα θρησκευτικά δόγματα (που είναι θεμιτό), αλλά διεκδικούν ιδιαίτερο θεσμικό και δικαιϊκό ρόλο στις δικές μας κοινωνίες, για πολίτες που όμως οι ίδιοι επιλέγουν να θέλουν να πολιτογραφηθούν ως Ευρωπαίοι πολίτες, ή έστω θέλουν να συμβιώσουν μαζί μας. Και στην χειρότερη εκδοχή του το Ισλάμ που θεωρεί τους αλλόπιστους ως άπιστους, οι οποίοι έχουν δύο επιλογές σύμφωνα με την θρησκεία τους, όταν βρεθούν στην δικαιοδοσία του. Είτε να γίνουν Μουσουλμάνοι, είτε να εξοντωθούν ως άπιστοι. Γιατί η ιδιαιτερότητα με το Ισλάμ το οποίο υποτιμούν πολλοί στην ανάλυση τους, είναι ότι δεν αποτελεί μια θρησκεία σαν τις άλλες. Θέλει και να καθορίζει τις τύχες μιας χώρας που κυριαρχεί με κάθε μέσον, να Κυβερνά δηλαδή με τους δικούς του νόμους, όπως γίνεται σήμερα στο Ιράν. Αυτά δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από τις δυτικές κοινωνίες που πέρασαν από την φωτιά και το σίδερο του μεσαίωνα, για να φτάσουν σήμερα να ζουν με δημοκρατία και ελευθερία. Δεν χρειάζεται να ορθώσουμε τείχη με τις μουσουλμανικές χώρες. Αυτό θα βόλευε πολύ τους φανατικούς μουσουλμάνους. Αντίθετα η ανάπτυξη κάθε είδους σχέσεων μαζί τους είναι το μέσον μιας ειρηνικής συμβίωσης και απομόνωσης των φανατικών εντός των χωρών αυτών. Και αυτό που πρέπει να πούμε τουλάχιστον στους ανθρώπους, μετανάστες και πρόσφυγες, πριν ακόμη ξεκινήσουν το βασανιστικό πολλές φορές για τους ίδιους ταξίδι προς τη Δύση, ότι στις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν κάποιοι κανόνες και νόμοι που πρέπει να υιοθετήσουν και με τους οποίους ενδεχομένως να μη συμφωνούν. Και όσοι δεν συμφωνούν είναι ανεπιθύμητοι. [1.3].

 

 

[1.1] Πολυπολιτισμική Ευρώπη.

http://www.eliamep.gr/category/migration/multicultural-europe/ 

[1.2] Ελλάδα: Η μόνη χώρα στην Ευρώπη που αποδέχεται τον ιερό νόμο του Ισλάμ. http://news247.gr/eidiseis/weekend-edition/ellada-h-monh-xwra-sthn-eyrwph-poy-apodexetai-ton-iero-nomo-toy-islam.3356302.html

[1.3] Σώτη Τριανταφύλλου. (2015). Πλουραλισμός, Πολυπολιτισμικότητα, Ενσωμάτωση, Αφομοίωση. Εκδόσεις Πατάκη.

Ο κορωνοϊός σηματοδοτεί το τέλος της παγκοσμιοποίησης ;

Με αφορμή την πανδημία, έχει αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος με ερωτήματα, περί του τέλους της παγκοσμιοποίησης, περί επαναφοράς του Κράτους – Έθνους, περί διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περί κυριαρχίας αυταρχικών καθεστώτων και άλλων σοβαρών θεμάτων που μας άνοιξε η επέλαση του κορωνοϊού. Έτσι λοιπόν και εμείς μπήκαμε στον πειρασμό να γράψουμε κάποιες σκέψεις, εκ του προχείρου όπως θα έλεγε και ο ποιητής. Σε κάθε περίπτωση είναι σκέψεις και όχι αξιώματα.

Λοιπόν ναι, νομίζω ότι η αυριανή μέρα, μετά την πανδημία εννοώ, δεν θα μοιάζει με το χτες σε τίποτα. Η φάση που διανύουμε αλλάζει δραματικά τα πάντα και τους πάντες. Ακόμη και τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Ήδη έχουμε αλλαγές που σε άλλες συνθήκες θα χρειαζόντουσαν δεκαετίες ίσως για να γίνουν. Στο θεσμικό πλαίσιο, στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στις ανθρώπινες σχέσεις, στις διακρατικές σχέσεις και κυρίως στην οικονομία. Ναι μάλλον, το πιθανότερο, όσο και αν το απευχόμαστε όλοι, στο τέλος να αντικρίσουμε ένα βομβαρδισμένο παγκόσμιο τοπίο. Δηλαδή έναν κόσμο μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με μια οικονομία ρημαγμένη και καθημαγμένη. Όχι όπως τον πρώτο και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου είχαμε νικητές και ηττημένους. Χαμένους και κερδισμένους. Που κάποιοι είχαν την δυνατότητα ενός Σχεδίου Μάρσαλ. Τώρα δεν θα υπάρχει καμιά δυνατότητα τέτοια.  Γιατί τώρα θα είμαστε όλοι χαμένοι. Όλοι ηττημένοι. Νικητές δεν θα υπάρχουν για να απολαύσουν τη νίκη και τα λάφυρά της. Και ηττημένοι θα είναι τα κράτη, τα έθνη, οι λαοί, το ανθρώπινο γένος.

Και τι κάνουμε τότε ; Αυτό που κάνει κάθε ηττημένος που αποδέχεται την ήττα του και συνεχίζει να πορεύεται. Αυτό θα πρέπει να κάνουμε και εμείς. Να σηκωθούμε όρθιοι και να πορευτούμε. Με αναθεωρήσεις, με σκεπτικισμό, με σοφία. Και για να τα βάλουμε σε μια σειρά, προσπαθώντας να θέσουμε τα πιο βασικά θα έλεγα :

Πρώτον αφού συνειδητοποιήσαμε ότι ο πλανήτης Γη είναι το κοινό μας σπίτι, όλοι οι άνθρωποι, οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί πρέπει να τον προστατεύσουμε από τον κακό εαυτό μας. Και εφόσον διαπιστώσαμε ότι οι φυσικοί πόροι είναι περιορισμένοι πρέπει και εμείς να περιορίσουμε τις “ανάγκες” μας. Με κριτήριο την διαφύλαξη του οικοσυστήματος, την οικολογική ισορροπία, την αειφορία, να βάλουμε κανόνες στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αποδείχθηκε ότι το παν δεν είναι ο άνθρωπος και όλα πρέπει να υποταχθούν στις “ανάγκες” του. Στον πλανήτη αυτό διαβιούν και άλλοι ζωικοί και φυτικοί πληθυσμοί και οργανισμοί. Που χρειάζονται ζωτικό χώρο. Δεν γίνεται όταν δεν τους εξοντώνουμε να τους παίρνουμε συνεχώς τα εδάφη τους και να τους περιορίζουμε σε κάποια πάρκα για να τους βλέπουμε ως αξιοθέατα. Ιδού λοιπόν πεδίο δόξας λαμπρό για τους παγκόσμιους οργανισμούς και τους θεσμούς της παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα προκύψουν μετά την πανδημία.

Ναι, εκτιμώ ότι στο μέλλον θα έχουμε ενίσχυση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, μετά βέβαια από ένα μικρό διάλειμμα ενός εθνικού comeback. Στο άμεσο μέλλον θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πλέον τόσο δεμένοι μεταξύ μας, που η λύση είναι όχι το περαιτέρω διαζύγιο αλλά η πιο έντονη διασύνδεση. Δέστε τι γίνεται σήμερα με αφορμή τον κορωνοϊό. Όλη η επιστημονική κοινότητα, είναι σε καθημερινή διασύνδεση και συνεννόηση. Η επιστημονική γνώση γίνεται παγκόσμια με τρομακτική ταχύτητα. Κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στην γνώση. Ποτέ δεν υπήρχε. Όλες οι εφευρέσεις, όλες οι καινοτομίες, όλες οι επιστημονικές ανακαλύψεις πάτησαν στην συσσωρευμένη παγκόσμια γνώση. Ασφαλώς τιμούμε τον εφευρέτη, τον καινοτόμο, τον επιστήμονα που βάζει την τελική δική του πινελιά στην επιστημονική γνώση και έχουμε την ανακάλυψη, με βραβεία με την παγκόσμια αναγνώριση και έτσι πρέπει να γίνεται. Όμως γνωρίζει και ο ίδιος όπως και όλοι, ότι έφτασε στο τελικό σημείο της ανακάλυψης του, αφού “πάτησε” πάνω στην συσσωρευμένη παγκόσμια γνώση. Αυτό θα γίνει και σήμερα με την ανακάλυψη του φαρμάκου για τον κορωνοϊό και αύριο για το εμβόλιο. Θα αποτελεί το επιστέγασμα χιλιάδων ερευνητών και επιστημόνων που σήμερα, στέλνουν ο ένας στον άλλον τα πορίσματα των ερευνών τους, συμβάλλοντας ο καθένας στις αναγκαίες ανακαλύψεις του αύριο. Το Νομπέλ μπορεί να το πάρει ένας ή δύο, αλλά θα ανήκει σε όλη την επιστημονική κοινότητα στην πραγματικότητα.

Ναι, εκτιμώ ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν θα διαλυθεί, αλλά θα προχωρήσει με πιο έντονους ρυθμούς στην ολοκλήρωση της. Η νομισματική και σε ένα βαθμό οικονομική ένωση που είναι σήμερα, θα προχωρήσει στην πλήρη οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση και θα τεθούν τα θεμέλια της πορείας προς την ομοσπονδοποίηση της. Ασφαλώς σήμερα οι εθνικές κυβερνήσεις τρέχουν και δεν φτάνουν για να βρουν η κάθε μία για την χώρα της, ΜΕΘ, ιατροφαρμακευτικό υλικό, κλείνουν τα σύνορα για να περιθάλψουν και να προστατέψουν τον εθνικό τους πληθυσμό. Και δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά. Όμως, όπως ο κορωνοϊός δεν κατάλαβε τα εθνικά σύνορα της κάθε χώρας και διαχύθηκε με αστραπιαία ταχύτητα σε όλα τα έθνη του κόσμου, έτσι θα συνειδητοποιήσουν και οι λαοί και οι κυβερνήσεις αύριο, ότι τα σύνορα δεν θα τους προστατεύουν στο μέλλον. Αντίθετα θα είναι εμπόδιο. Γιατί κάποιοι θα χρειάζονται λάδι που οι ίδιοι δεν θα έχουν, κάποιοι άλλοι θα χρειάζονται αλεύρι που δεν θα έχουν, κάποιοι τρίτοι θα χρειάζονται μηχανές και τεχνολογία που δεν θα έχουν κ.ο.κ. Ο κόσμος ήταν σε ένα βαθμό παγκοσμιοποιημένος πριν τον κορωνοϊό και μάλλον θα επιταχυνθεί η παγκοσμιοποίηση μετά τον κορωνοϊό αναπόφευκτα, αντικειμενικά, όσο και αν αντισταθούν κάποιοι τύποι σαν τον Όρμπαν ή τον Τραμπ. Θα τους ξεπεράσει το μεγάλο κύμα που θα ξεσπάσει μετά την κρίση. Γιατί θα αποτελέσει η παγκόσμια στενότερη συνεργασία όρο επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

Ναι, μάλλον θα ενισχυθούν οι παγκόσμιοι θεσμοί διακυβέρνησης. Και αντί να τοποθετούμε σήμερα κάποιους συμπαθείς συνταξιούχους στα πηδάλια των παγκόσμιων οργανισμών, οι θέσεις των νέων θεσμών της παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα προκύψουν, όλο  και περισσότερο θα διεκδικούνται από ικανούς και σοφούς ηγέτες. Γιατί την παγκόσμια διακυβέρνηση δεν γίνεται να την υπηρετούν θεσμοί όπως οι G7,G8,G20, ούτε καν ο σημερινός ΟΗΕ με το Συμβούλιο Ασφαλείας και μόνο. Αλλά νέοι θεσμοί σε όλους τους τομείς της πλανητικής ζωής, από την οικονομία έως και την επιστήμη. 

Το ζητούμενο βέβαια είναι πως θα οικοδομήσουμε αυτούς τους θεσμούς διασφαλίζοντας την διαφάνεια, την ελευθερία και κυρίως την δημοκρατία. Γιατί ενδεχομένως να έχουμε και αυταρχικές ροπές σε κάποιες χώρες ή περιοχές. Αλλά και στο θέμα αυτό οι πολίτες και οι κυβερνήσεις όλων των δημοκρατικών χωρών δεν θα πρέπει να το επιτρέψουν. Γιατί κανένας αυταρχικός ηγέτης δεν μπορεί να επιβιώσει εάν δεν έχει την ανοχή των πολιτών της χώρας τους και τα παγκόσμια στηρίγματα. Και έτσι αντικειμενικά η μόνη ρεαλιστική προοπτική επιβίωσης του ανθρώπινου είδους, είναι η παγκόσμια συμβίωση στο κοινό μας σπίτι που λέγεται Γη.

4-4-2020

Κώστας Χαϊνάς

Πέντε χρόνια το ταξίδι μου στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας έφτασε στο τέλος

Την Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019 ήταν η τελευταία συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας της θητείας 2014-2019. Και προσωπικά ως Περιφερειακός Σύμβουλος, έφτασα στο τέλος ενός ταξιδιού πέντε χρόνων. Αυτά τα πέντε χρόνια ήταν χρόνια, δύσκολα για τη χώρα μας και για την Περιφέρεια μας. Η οικονομική κρίση  που ταλάνισε τον τόπο μας για μια δεκαετία, οι λανθασμένες κεντρικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από πολλές Κυβερνήσεις σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και κάποιες λανθασμένες αντιλήψεις σε σημαντικά τμήματα της κοινωνίας, λειτούργησαν και συνεχίζουν ακόμη να λειτουργούν ως βαρίδια στον δρόμο της χώρας προς τον ευρωπαϊκό της εκσυγχρονισμό και την κανονικότητα. 

Στα ασφυκτικά αυτά πλαίσια η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και το Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς Ελλάδας, προσπάθησε να υπερβεί τις δυσκολίες της εποχής και να θέσει στόχους. Σε πολλούς τομείς έγιναν σημαντικά βήματα. Ολοκληρώθηκαν και ξεκίνησαν έργα για προβλήματα που βάλτωναν για δεκαετίες. Έγιναν βήματα. Ασφαλώς σε άλλους τομείς υπήρξαν καθυστερήσεις. Έγιναν λάθη. Υπήρξαν αδυναμίες, χάθηκαν ευκαιρίες. Όμως τουλάχιστον το Περιφερειακό Συμβούλιο κατέκτησε ένα επίπεδο λειτουργίας με βασικά χαρακτηριστικά την συναίνεση και την συνεννόηση.

Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στον απερχόμενο Περιφερειάρχη και νέο Δήμαρχο Αθηναίων κ. Μπακογιάννη. Φέρνοντας στους ώμους τους ο Κώστας Μπακογιάννης ένα βαρύ όνομα, έπρεπε να αποδείξει και ο ίδιος, για την προσωπική του αξία και συμβολή. Και σε μεγάλο βαθμό το απέδειξε σε όλες τις πρωτοβουλίες και τα έργα που έγιναν ή ξεκίνησαν στην Περιφέρεια και με την δική του συμβολή. Ασφαλώς έκανε λάθη και υπήρξαν αδυναμίες στην θητεία του και έχει τις προσωπικές του ευθύνες. Όμως όσο μπορώ πιο αντικειμενικά μιλώντας, ο Κώστας Μπακογιάννης, συνέβαλλε όχι μόνο στην προώθηση λύσεων σε μια σειρά προβλήματα της Περιφέρειας, αλλά ο ρόλος του ήταν καταλυτικός θα έλεγα, στο επίπεδο της δημιουργίας ενός κλίματος συναίνεσης και συνεννόησης εντός του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Εύχομαι στο νέο Περιφερειακό Συμβούλιο και προσωπικά στον νέο Περιφερειάρχη κ.Σπανό, τον Φάνη όπως τον ξέρουμε όλοι, καλή συνέχεια και καλή επιτυχία στο έργο τους. Είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει στις καλύτερες παραδόσεις του δικού μας Περιφερειακού Συμβουλίου και με συναίνεση και συνεννόηση με τις άλλες παρατάξεις, θα συνεχίσουν το έργο και θα πάνε πιο πέρα την  Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας σε όφελος των πολιτών της.  

Το ταξίδι αυτό στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, έφτασε στο τέλος του. Με φουρτούνες και με περιόδους γαλήνης. Πάντα όμως δημιουργικά. Με γνώμονα να είμαι χρήσιμος και όχι ευχάριστος, κατέθεσα προτάσεις, επισήμανα ελλείψεις και αδυναμίες, εναντιώθηκα σε παθογένειες, συγκρούσθηκα πολλές φορές με πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Προσπάθησα να είμαι η φωνή της λογικής στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Ορισμένες φορές οι θέσεις μου έγιναν και αποφάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου και γι αυτό είμαι περήφανος. Με κριτήριο το γενικό καλό της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και των πολιτών της, τοποθετήθηκα σε όλες τις συνεδριάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου και των Επιτροπών που συμμετείχα. Δεν φοβήθηκα να συγκρουσθώ με κατεστημένες αντιλήψεις και πελατειακές λογικές. Σε όλες τις συνεδριάσεις ήμουν παρών, όπως είχα καθήκον και υποχρέωση απέναντι στους πολίτες που μας εξέλεξαν το 2014. Και σήμερα ολοκλήρωσα την θητεία μου. Οι συνάδελφοι μου στο ΠΣ και οι συμπολίτες μου θα αξιολογήσουν την δουλειά μου, με όσο πιο αντικειμενικά και αυστηρά κριτήρια γίνεται. Αυτό το τέλος όμως, δεν είναι η προσωπική μου Ιθάκη, γιατί ποτέ στην ζωή μου δεν αναζήτησα κάποια Ιθάκη. Πάντα μου άρεσε το ταξίδι και κυρίως το ταξίδι της ίδιας της ζωής. Και έτσι θα συνεχίσω.

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους Περιφερειακούς Συμβούλους για την συνεργασία μας αυτά τα πέντε χρόνια. Ευχαριστώ όλους τους φίλους και συνεργάτες που στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Ευχαριστώ την οικογένεια μου για την ανοχή της και την στήριξη της.

Χαλκίδα 7-8-2019

Κώστας Χαϊνάς

Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας 2014-2019