Για την υπόθεση της δημιουργίας μιας μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης.

Αναφερόμαστε στον πολιτικό χώρο, αν θέλουμε να μιλήσουμε με τους κλασσικούς όρους της πολιτικής γεωγραφίας, μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Στους επόμενους λίγους μήνες, αν όλα πάνε καλά και αποφύγουμε ως χώρα κάποιο σοβαρό ολίσθημα, νομίζω ότι η χώρα θα γυρίσει σελίδα. Με το κλείσιμο των ελλειμμάτων της και το διακανονισμό για την αναδιάρθρωση του χρέους με τους εταίρους μας, θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα. Ασφαλώς δεν θα έχουμε ξεμπερδέψει. Μάλλον θα έχουμε ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα αφετηρία για τη νέα Ελλάδα, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ευρωπαϊκής προοπτικής. Όμως θα έχουμε ξεμπερδέψει με την  χρεοκοπία. Και τότε θα γίνει ο λογαριασμός για τον καθένα. Και τότε ο κάθε πολίτης θα κρίνει πολιτικές και πολιτικούς. Για την στάση της κάθε πολιτικής δύναμης και του κάθε πολιτικού στα χρόνια της κρίσης. Για τη συμβολή του καθένα. Θετική και αρνητική. Ποιοι έβαλλαν πλάτη και ποιοι δημαγωγούσαν. Και θα κριθούν όλοι ασφαλώς, μέσα από την ετυμηγορία του στις ερχόμενες εθνικές εκλογές, που ελπίζω να γίνουν μετά το κλείσιμο αυτού του κεφαλαίου που διανύουμε σήμερα.

Έχω την αίσθηση ότι στη μεταμνημονιακή Ελλάδα, θα έχουμε μεγάλες αλλαγές και ανακατατάξεις στις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, με αναδιατάξεις, νέες ανασυγκροτήσεις και πολιτικές εκφάνσεις. Και μεγάλες αλλαγές στους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς. Η ψεύτικη αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο, που πάνω της οικοδομήθηκαν ολόκληρες πολιτικές στρατηγικές – ακόμη και κόμματα-, με τη γνωστή πόλωση που δημιουργήθηκε στα χρόνια της κρίσης και τις δυσμενείς επιπτώσεις στη χώρα και στην κοινωνία, φαίνεται ότι στο άμεσο μέλλον θα αμβλυνθεί και θα ξεπεραστεί από τα ίδια τα πράγματα. Την θέση της θα πάρουν οι πραγματικές αντιθέσεις και τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, οπότε και οι πολιτικές δυνάμεις που θα επιβιώσουν ή θα αναδειχθούν, θα πρέπει να προσαρμόσουν την πολιτική τους φυσιογνωμία στις νέες συνθήκες που θα δημιουργηθούν. Θα είναι υποχρεωμένες να απευθύνουν μια νέα αφήγηση στην κοινωνία, χωρίς ψεύτικα συνθήματα και διλήμματα, σε μια Ελλάδα που θα έχει πάρει διαζύγιο με τους δικομματισμούς κάθε τύπου, θα ζητά συναινέσεις και συμβιβασμούς, από το πολιτικό σύστημα. Όσες πολιτικές δυνάμεις επιμείνουν στην παλιά πολιτική ρητορική της άγονης αντιπαράθεσης, της πόλωσης για την πόλωση και του άκρατου λαϊκισμού, δεν νομίζω ότι μπορούν να ελπίζουν στην ανάδειξή τους σε πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Νομίζω δηλαδή ότι η κρίση μας βοήθησε και ως κοινωνία να ωριμάσουμε γρήγορα. Δηλαδή να έχουμε μεγαλύτερες και ποιοτικότερες απαιτήσεις από το πολιτικό προσωπικό και από το πολιτικό σύστημα.

Αν λοιπόν έχουν κάποια βάση τα προηγούμενα, τότε η συνάντηση των δημοκρατικών, προοδευτικών δυνάμεων σε ένα νέο διακριτό πόλο, αποτελεί μια αναγκαιότητα. Πως θα γίνει όμως αυτή η συγκρότηση του τρίτου πόλου, της κεντροαριστεράς, της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, πέστε την όπως θέλετε. Την σκέφτομαι ως μια νέα συνάντηση, χωρίς προαπαιτούμενα. Παλαιότερων –με την πολιτική έννοια- αλλά και νέων ανθρώπων. Ενταγμένων στους σημερινούς πολιτικούς σχηματισμούς αλλά και ανένταχτων. Χωρίς αποκλεισμούς. Χωρίς ηγεμονισμούς. Όλων των δημοκρατικών, προοδευτικών δυνάμεων. Οπουδήποτε και αν βρίσκονται σήμερα. Όλων εκείνων που θέλουν να κάνουν μια νέα αρχή. Σε κοινωνικό επίπεδο, όλων εκείνων των δυνάμεων που απογοητευμένες, έχουν επιλέξει να παρακολουθούν απλά τις εξελίξεις της πολιτικής ζωής. Των χιλιάδων συμπολιτών μας που διαπιστώνουν ότι δεν τους «χωράει» κανένα από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και παρακολουθούν τις εξελίξεις αποστασιοποιημένοι. Εκείνων των πολιτών που αισθάνονται, είτε προδομένοι, είτε απογοητευμένοι, που αισθάνονται στενάχωρα από την συμμετοχή ή την στήριξή τους στα υπάρχοντα δημοκρατικά κόμματα. Όλοι αυτοί οι χιλιάδες δημοκρατικοί πολίτες περιμένουν ένα θετικό μήνυμα από ένα νέο πολιτικό δημιούργημα. Που δεν θα κουβαλάει τα όποια βαρίδια του παρελθόντος. Χωρίς φανατισμούς και κραυγές, χωρίς ιδεολογήματα, χωρίς δογματισμούς, χωρίς ευαγγέλια, χωρίς αρχηγισμούς και ξεκομμένες ηγετικές ομάδες που θα αποφασίζουν για χάρη τους. Με ανεκτικότητα στην όποια διαφορετικότητα. Με αίσθηση της ανάγκης για διάλογο και σύνθεση. Με δημοκρατία και διαδικασίες ανοικτές στην κοινωνία. Που θα καλύψει τις ανάγκες των πολιτών που αναζητούν ένα νέο ξεκίνημα. Των νέων ανθρώπων που έχουν γυρισμένη την πλάτη στο υπάρχων πολιτικό σύστημα, γιατί τους μυρίζει μούχλα και συντήρηση. Όλους αυτούς τους συμπολίτες μας, θεωρώ ότι είναι εν δυνάμει οι πρωταγωνιστές αυτού του νέου.

Σε πολιτικό επίπεδο ποιες δυνάμεις μπορούν να συμμετέχουν στο νέο εγχείρημα ; Μια εκδοχή είναι ο τρίτος πόλος της ΔημΑρ με κάποιους συνεργαζόμενους. Παρότι η Δημοκρατική Αριστερά και ο Φώτης Κουβέλης είναι από τις πιο άφθαρτες πολιτικά δυνάμεις του πολιτικού συστήματος, δεν νομίζω ότι μπορεί από μόνη της –έστω και με κάποιους συνεργαζόμενους τύπου Λοβέρδου και Καστανίδη- να αποτελέσει τη δύναμη που γύρω απ’ αυτή θα χτιστεί το νέο πολιτικό εγχείρημα. Οι λόγοι είναι πολλοί. Οι υπαναχωρήσεις της και οι επαμφοτερίζουσες πολιτικές της, μετά την ιστορικής σημασίας απόφασή της να στηρίξει μια Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης τον Ιούνιο του 2012, έχει δημιουργήσει πολλές αμφιβολίες και δυσπιστίες σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Η μικρή της πολιτική εμβέλεια, που εκφράζεται από τις αποστάσεις που κρατάνε σημαντικές δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις και χτεσινοί συνομιλητές της, αλλά και η επιρροή της όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, δείχνουν ότι δεν μπορεί να αποτελέσει από μόνη της τη δύναμη που γύρω της θα συσπειρωθεί όλο αυτό το δημοκρατικό προοδευτικό τμήμα της κοινωνίας που ψάχνει και αναζητά το νέο. Το πολύ να αποτελέσει μια συμπαθής συμπληρωματική δύναμη στο πολιτικό σκηνικό, η οποία θα προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά και να καλύψει κάποια κενά που θα δημιουργούνται από την πόλωση ενός αδιέξοδου δικομματισμού.

Για το ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται λόγος. Το κόμμα αυτό έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο, με όσα μπορεί κάποιος να του καταλογίσει στην μεταπολιτευτική του διαδρομή και παρά τον θετικό ρόλο που έπαιξε μετά την κρίση του 2009, για την σωτηρία της χώρας και την αποφυγή της ανοικτής χρεοκοπίας.

Μια άλλη προσέγγιση του τρίτου πόλου, μιλάει για συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Και στη βάση αυτής της προσέγγισης αναπτύσσεται το επιχείρημα ότι δεν είναι δυνατόν σήμερα μια τέτοια συνεργασία, όταν το ΠΑΣΟΚ είναι Κυβερνητική δύναμη, ενώ η ΔΗΜΑΡ βρίσκεται στην αντιπολίτευση, διαφωνώντας με την ασκούμενη Κυβερνητική πολιτική. Το επιχείρημα αυτό όμως είναι έωλο, γιατί δεν νομίζω ότι αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν νομίζω ότι η υπόθεση μιας μεγάλης δημοκρατικής, προοδευτικής παράταξης, περιορίζεται σε μια μορφή συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Το πρόβλημα της δημιουργίας μιας μεγάλης δημοκρατικής, προοδευτικής παράταξης, είναι μια πολύ ευρύτερη και με μεγαλύτερη εμβέλεια υπόθεση. Δεν αποτελεί κάποιου είδους συγκόλληση ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Μια πρωτοβουλία τέτοια δεν έχει στόχο το άθροισμα, αλλά τον πολλαπλασιασμό. Άρα λοιπόν μην αδικούμε την όποια πρωτοβουλία και την περιορίζουμε σε μια τέτοια συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Ασφαλώς οι δυνάμεις των δύο αυτών κομμάτων μπορούν να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο, αλλά η πρωτοβουλία δεν είναι δυνατόν να περιορισθεί απλά σε μια συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Και πως ακριβώς μπορεί να γίνει αυτή η συγκρότηση της νέα δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης; Είναι η πρωτοβουλία των 58, μια πρωτοβουλία στην κατεύθυνση αυτή; Θα μπορούσε κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις. Η όποια διαδικασία συγκρότησης, θα πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά της αυτοδυναμίας, της αυτονομίας από τα υπάρχοντα κόμματα, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς ηγεμονισμούς. Θα πρόσθετα και χωρίς βολονταρισμούς. Ασφαλώς πολλά θέματα επείγουν. Όμως στο όνομα του επείγοντος δεν μπορούμε να παραβλέπουμε αντικειμενικές δυσκολίες. Βλέπουμε για παράδειγμα σήμερα την ηγεσία της Δημοκρατικής Αριστεράς να διστάζει να κάνει το βήμα και να αγκαλιάσει την πρωτοβουλία των 58. Άσχετα αν συμφωνεί ή αν διαφωνεί κάποιος με την στάση αυτή, δεν μπορεί να την παραβλέψει. Άρα, κάθε πίεση να κατέβουν αυτά τα δύο κόμματα μέσα από κοινές λίστες του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, μάλλον δεν θα φέρει αποτελέσματα, εάν δεν είναι ώριμη. Ίσως χρειάζεται μια πιο ευέλικτη τακτική από όλες τις πλευρές. Θα μπορούσε για παράδειγμα η πρωτοβουλία των 58, να μην θέτει ως προαπαιτούμενο –αν το θέτει- την κοινή κάθοδο των δύο κομμάτων στις ευρωεκλογές του 2014. Ή ας το θέσω διαφορετικά. Η πρωτοβουλία των 58 δεν πρέπει να εμπλακεί τι θα κάνει το κάθε κόμμα. Στην φάση αυτή να δοκιμάσει να δημιουργήσει τις βάσεις και τις προϋποθέσεις για τη συνάντηση των δημοκρατικών, προοδευτικών δυνάμεων. Να αποτελέσει στη φάση αυτή, μια πολιτική κίνηση “ομπρέλα”, -αν θέλετε πέστε την ελληνική ελιά- όλων όσων περιγράψαμε στην αρχή. Να ανοίξει τα μεγάλα θέματα της νέας αφήγησης. Του προγραμματικού πλαισίου για τη νέα Ελλάδα στη μεταμνημονιακή εποχή. Να δοκιμάσουμε το εγχείρημα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, όπως δοκιμάσθηκε σε αρκετούς άλλους χώρους με μεγάλη επιτυχία, όπως στο ΤΕΕ και αλλού. Και θα δούμε. Εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για το επόμενο βήμα θα γίνει. Οι βιασύνες πολλές φορές καίνε τα καλύτερα εγχειρήματα. Και η Δημοκρατική Αριστερά νομίζω δεν έχει λόγους να απορρίψει μια τέτοια συνάντηση, που δεν θα θέτει τετελεσμένα. Μάλλον μια πιο ευέλικτη τακτική εκ μέρους της πρωτοβουλίας των 58, θα αφαιρέσει τα όποια προσχήματα κάποιων στη Δημοκρατική Αριστερά, που επικαλούνται κάποια δήθεν τετελεσμένα για να απορρίψουν την πρωτοβουλία των 58, στην πραγματικότητα με βάση τα γραφόμενά τους, αλληθωρίζουν σε άλλες κατευθύνσεις. Όμως αυτό είναι αναπόφευκτο, όπως αναφέραμε και προηγούμενα στη μεταμνημονιακή Ελλάδα. Κάποιες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ θα προσανατολιστούν προς το ΣΥΡΙΖΑ, αισθανόμενες ότι είναι πιο κοντά στο σχέδιο του. Κάποιες άλλες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ θα έρθουν προς την δημοκρατική προοδευτική παράταξη, γιατί θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτός είναι ο δικός τους πολιτικός χώρος και κάποιοι άλλοι θα αποδράσουν προς τα αριστερά του, διαισθανόμενοι ότι προδόθηκαν από έναν ρεαλιστικότερο και πιο προσγειωμένο ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπερασματικά θα έλεγα ότι η υπόθεση της συγκρότησης της μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, είναι μια υπόθεση που κυρίως θα οικοδομηθεί και θα κερδηθεί εάν καταφέρουμε να την κάνουμε υπόθεση της κοινωνίας. Χωρίς αποκλεισμούς και ηγεμονισμούς, αλλά και χωρίς μαξιμαλισμούς και βολονταρισμούς.

9-12-2013

Κώστας Χαϊνάς

Για ένα Δημοκρατικό Μέτωπο, απέναντι στο φασισμό, το ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τη βία

Μετά τη δολοφονία στο Κερατσίνι από την εγκληματική οργάνωση “Χρυσή Αυγή”, αναπτύχθηκε ένας έντονος προβληματισμός, ανάμεσα σε όλους τους δημοκρατικούς πολίτες αυτής της χώρας. Κάποιοι μίλησαν για αντιφασιστικό μέτωπο, αλλά έθεσαν ως βασικό όρο την αντιμνημονιακή διάσταση. Δηλαδή σύμφωνα με την άποψη αυτή, στο αντιφασιστικό μέτωπο έχουν θέσει μόνο όσοι είναι κατά του μνημονίου. Δηλαδή όσοι δημοκράτες πολίτες για παράδειγμα, δεν θεωρούν ότι η στάση απέναντι στο μνημόνιο, είναι βασικό κριτήριο ενός αντιφασιστικού μετώπου, αποκλείονται εξ ορισμού. Όμως εάν το αντιφασιστικό μέτωπο, περιλαμβάνει τους αντιμνημονιακούς μόνο, τότε η πιο γνήσια και φανατική δύναμη κατά του μνημονίου, όπως η  “Χρυσή Αυγή”, που εντάσσεται σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας ; Προφανώς την εξαιρούν, αλλά ήδη έχουν πέσει στην πρώτη αντίφαση. Είμαι σίγουρος ότι τα πράγματα με τη Χρυσή Αυγή ίσως ήταν διαφορετικά σήμερα, εάν την βραδιά της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα ή την επόμενη μέρα, ο κος Σαμαράς, ο κος Τσίπρας, ο κος Βενιζέλος, ο κος Καμένος, ο κος Κουβέλης και ο κος Κουτσούμπας έναναν μια από κοινού δήλωση κατά της εγκληματικής ενέργειας σε μια κοινή τηλεοπτική εμφάνιση. Για σκεφτείτε πόσο θετικά θα λειτουργούσε αυτή η εικόνα στον ελληνικό λαό, για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και την πολιτική απομόνωση του ναζισμού. Οι πολιτικές διαφορές όσο έντονες και ριζικές και αν είναι μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, αποτελούν ασφαλώς πολύ σοβαρό ζήτημα για την πολιτική αντιπαράθεση, αλλά η αντιμετώπιση του φασισμού προηγείται. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από ένα ενιαίο δημοκρατικό μέτωπο. Θέλω να σημειώσω ότι παραδοσιακά η αριστερά σε όλες τις περιόδους που πρωταγωνίστησε στα αντιφασιστικά μέτωπα, όπως στην περίοδο του μεσοπολέμου αλλά και στην περίοδο της χούντας στην Ελλάδα, πάντα θεωρούσε εκ των ων, ουκ άνευ, την συμμετοχή των δημοκρατικών αστικών δυνάμεων στα αντιφασιστικά μέτωπα. Σήμερα ; Μάλλον η ιστορική εμπειρία για κάποιους δεν έχει πλέον καμιά σημασία. Δυστυχώς για την αριστερά αλλά και για τη δημοκρατία.

Υπάρχει και η άλλη προσέγγιση, η οποία λέει ότι στο αντιφασιστικό μέτωπο, έχουν θέση όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις και οι δημοκρατικοί πολίτες από την δημοκρατική δεξιά έως την δημοκρατική αριστερά, δηλαδή εάν θέλαμε να μιλήσουμε με όρους πολιτικής διάταξης για τις σημερινές δυνάμεις που εκφράζονται κοινοβουλευτικά, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, την Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Δημοκρατική Αριστερά και το ΚΚΕ. Όπως, και τα εκατομμύρια των δημοκρατικών πολιτών που δεν αισθάνονται ότι εκφράζονται από το σημερινό πολιτικό σύστημα. Δηλαδή το βασικό κριτήριο για την εν δυνάμει ένταξη μιας δύναμης στο αντιφασιστικό μέτωπο, στις σύγχρονες συνθήκες, είναι η στάση της κάθε δύναμης απέναντι στο ναζιστικό μόρφωμα και όχι εάν είναι αντιμνημονιακός ή φιλομνημονιακός ή έξω από τη λογική αντι- ή φιλο- του μνημονίου, με την έννοια, ότι το θεωρεί απλά ένα δεδομένο στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας σήμερα, το οποίο ενδεχομένως αύριο να υπάρχει ή να μην υπάρχει.

Ένα δεύτερο θέμα είναι η μισαλλοδοξία. Δεν είναι δυνατόν η πολιτική αντιπαράθεση σήμερα να γίνεται με όρους μίσους για τις πολιτικές θέσεις που έχει ο πολιτικός αντίπαλος, όσο και αν διαφωνούμε μαζί τους. Η μισαλλοδοξία η οποία είναι αδελφή του άκρατου λαϊκισμού και είναι η επόμενη φάση της πολιτικής αντιπαράθεσης που γίνεται χωρίς αρχές, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς σεβασμό της διαφορετικής άποψης. Και τότε έρχεται το μίσος. Και το μίσος τυφλώνει. Προσωπικά από τη μεταπολίτευση, δεν έχω ζήσει άλλη περίοδο από την σημερινή, που να δημιούργησε σοβαρότερα προβλήματα ανάμεσα στους ανθρώπους με διαφορετικές πολιτικές θέσεις, ακόμη και σε πολύ στενές φιλικές σχέσεις. Και αυτός ο κατακερματισμός και η διάρρηξη των κοινωνικών σχέσεων, είναι ο προθάλαμος της μισαλλοδοξίας. Τα συνθήματα για γουδί και για κρεμάλες, που ακούστηκαν στο πάνω μέρος της πλατείας από τους «αγανακτισμένους» της πλατείας Συντάγματος, ήταν η πρώτη ύλη για την τροφοδοτούμενη μισαλλοδοξία μέσα στην κοινωνία.

Το κυρίαρχο παλιό δικομματικό σύστημα, ένοχο για την προηγούμενη διακυβέρνηση της χώρας και τα αδιέξοδα που είχε δημιουργήσει, ήταν ηθικά πολύ αδύνατο, για να αντιμετωπίσει αυτά τα φαινόμενα της μισαλλοδοξίας. Από την άλλη πλευρά ένα τμήμα της αριστεράς, αλλά και ένα τμήμα της δεξιάς, είδε ως χρυσή ευκαιρία, την αντισυστημική διαφοροποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας και προσπάθησε να την εκμεταλλευτεί πολιτικά. Ιδιαίτερα στην αρχή υιοθέτησαν ένα τμήμα της φρασεολογίας των “αγανακτισμένων” της πάνω πλατείας. Κάποια στιγμή διάβαζες δελτία τύπου της “Χρυσής Αυγής” και άλλων κομμάτων, όπως οι “ΑΝΕΞ.ΕΛ.”, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, και ορισμένες φορές μπερδευόσουν ποιος είναι ο πραγματικός συντάκτης τους. Αυτός ο άκρατος λαϊκισμός τροφοδότησε τη “Χρυσή Αυγή”, αφού πλέον πολλά από τα συνθήματα της, έπαιρναν νομιμοποίηση από τη παρόμοια φρασεολογία δεξιών και αριστερών δημοκρατικών κομμάτων. Απλά ίσως ήταν πιο αντισυστημικά και ριζοσπαστικά. Σκεφτείτε λίγο. Οι λέξεις προδότες, κλέφτες, χούντα, προτεκτοράτο, γερμανοί κατακτητές, οι εβραίοι και ξένα κέντρα συνωμοτούν κατά των ελλήνων και άλλα ηχηρά είναι σημερινοί πολιτικοί χαρακτηρισμοί και εκτιμήσεις που ακούγονται δεξιά και αριστερά και ασφαλώς συμπεριλαμβάνονται σε όλα τα δελτία της “Χρυσής Αυγής”. Στο υποσυνείδητο μεγάλων τμημάτων των ελλήνων, σιγά – σιγά αλλά σταθερά οικοδομείτο η αντίληψη ότι όλο το σύστημα ήταν διεφθαρμένο, άρα και όλα τα πολιτικά κόμματα και όλοι οι πολιτικοί. Άρα η μόνη λύση είναι να βρεθεί μια δύναμη να “καθαρίσει” το πολιτικό σκηνικό και αυτή η δύναμη δεν ήταν άλλη από τη “Χρυσή Αυγή”, αφού ήταν η μόνη δύναμη που μίλαγε για “καθαρές λύσεις”. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά της “Χρυσής Αυγής” καλά κρατούν –παρά την προσωρινή κάμψη ανέβηκαν ξανά μετά τις δολοφονίες δύο μελών της στο Νέο Ηράκλειο-  και τροφοδοτούνται με διαρροές από όλες τις πολιτικές δυνάμεις !

Για τη βία ακούστηκαν διαφορετικές προσεγγίσεις και εκτιμήσεις. Ασφαλώς υπάρχει διαβάθμιση των μορφών της βίας. Αυτό όμως αφορά την ποινική αντιμετώπιση. Ως πολιτικό γεγονός η βία είναι μία και καταδικαστέα από οπουδήποτε και αν προέρχεται και για οποιαδήποτε αιτία και αν ασκείται. Οι δολοφονίες των δύο μελών της “Χρυσής Αυγής” στο Νέο Ηράκλειο χαροποίησαν κάποιους ελάχιστους. Ευτυχώς, όλα τα πολιτικά κόμματα καταδίκασαν απερίφραστα τη διπλή δολοφονία, χωρίς υποσημειώσεις και αυτό αποτελεί μια πραγματική πρόοδος για όλο το πολιτικό μας σύστημα. Ασφαλώς οι δολοφονίες αυτών των δύο νέων ανθρώπων δεν “δικαιώνουν” τη “Χρυσή Αυγή”, όπως προσπάθησε να τις εμφανίσει η ηγετική της ομάδα. Ασφαλώς η ανθρώπινη ζωή αξίζει το ίδιο, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, εθνότητα, πεποιθήσεις.

Όμως, αξίζει να σχολιάσουμε κάποιες πολιτικές απόψεις που δικαιολογούν τη βία, ισχυριζόμενοι ότι βία είναι οι απολύσεις, βία είναι οι διαθεσιμότητες, βία είναι οι φόροι κ.ο.κ. Βλέποντας τις εικόνες των απολυμένων ο καθένας μας μπορεί να κατανοήσει την απόγνωσή τους και  την οργή τους, ιδιαίτερα όταν αποτελούν θύματα λανθασμένων πολιτικών επιλογών. Όχι όμως το μίσος. Το μίσος είναι το προοίμιο του “εμφύλιου πολέμου”. Κάθε πολιτική απόφαση, όσο σκληρή και επώδυνη και αν είναι για κάποιους από μας, εφόσον έχει πολιτική νομιμοποίηση, (δηλαδή έχει αποφασισθεί από τα εκλεγμένα και αρμόδια όργανα της πολιτείας), μόνο ένας τρόπος υπάρχει, για να την αλλάξουμε. Να την αλλάξουμε με νόμιμο και δημοκρατικό τρόπο. Αλλάζοντας τις πλειοψηφίες. Εμείς οι πολίτες διαμορφώνουμε τη δημοκρατία που έχουμε. Μέσα από τη ψήφο μας και την ενεργή συμμετοχή μας στις πολιτικές και κοινωνικές διαδικασίες ως ενεργοί πολίτες. Ασφαλώς επιδέχεται βελτίωση η δημοκρατία μας. Έχει πολλά κενά, και σοβαρά ελλείμματα. Μπορούμε να την κάνουμε καλύτερη. Όμως είναι δημοκρατία έστω και αδύναμη που πρέπει να την κάνουμε πιο ισχυρή και με περισσότερες και πιο άμεσες μορφές συμμετοχής του πολίτη στις αποφάσεις. Και μέχρι σήμερα δεν έχουμε βρει κάποιο καλύτερο σύστημα. Και στη δημοκρατία ακόμη και τα κόμματα όταν δεν μας αρέσουν και δεν μας εκφράζουν, είτε τα καταργούμε είτε τα αλλάζουμε, εμείς οι πολίτες.

Νομίζω ότι τα θέματα του φασισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της βίας και της μισαλλοδοξίας, τώρα ανοίχθηκαν μπροστά μας και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε κατάματα, χωρίς χρονοτριβή και αυταπάτες. Με περισσότερη δημοκρατία και πολιτική συμμετοχή.

14-11-2013

Κώστας Χαϊνάς

Η υπόθεση της ανασυγκρότησης μιας μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης

Νομίζω κάθε καλόπιστος, δημοκρατικός, προοδευτικός άνθρωπος, χωρίς παρωπίδες και προκαταλήψεις, έκρινε και αποτίμησε τη πρωτοβουλία των 58+ ως μια θετική ενέργεια, έστω ενδιαφέρουσα, για την υπόθεση της συγκρότησης μιας μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης. Υπήρξαν καλόπιστες κριτικές για τα ελλείμματα του κειμένου και της πρωτοβουλίας, οι οποίες όμως κινήθηκαν σε θετικό, προωθητικό επίπεδο. Τέτοιες καλόπιστες κριτικές συμβάλλουν θετικά στην διόρθωση τυχόν λαθών και την κάλυψη των κενών, που σίγουρα υπάρχουν. Αρκεί να γίνονται καλόπιστα και με σεβασμό στη διαφορετικότητα. Το κλειδί νομίζω για μια συμπόρευση που πάει πολύ μακριά, διαφορετικών ανθρώπων, όπως αυτή που προβλέπεται από την πρωτοβουλία των 58 αν καρποφορήσει, είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας και ο δημιουργικός διάλογος και κυρίως η προωθητική σύνθεση. Ασφαλώς υπήρξαν και μεμψιμοιρίες και κακόβουλες κριτικές, από κάποιους «φίλους» και πραγματικούς αντιπάλους του εγχειρήματος. Οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση προσπάθησαν να την υποβαθμίσουν, να την υποτιμήσουν, και κάποιοι άλλοι να την συκοφαντήσουν. Προσωπικά έχω εκφραστεί θετικά σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Στις σημερινές σκέψεις θέλω να θέσω κάποιους προβληματισμούς σε κάποιες καλόπιστες κριτικές στην πρωτοβουλία.

Αναφέρθηκε ότι η πρωτοβουλία δεν ασκεί κριτική στις ασκούμενες κυβερνητικές πολιτικές, που αναπαράγουν την κρίση. Ναι, είναι αλήθεια ότι το κείμενο δεν κάνει κάποια ιδιαίτερη αναφορά στις ασκούμενες κυβερνητικές πολιτικές. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι και όλοι εμείς, που έχουμε τις ίδιες αγωνίες για την κοινή μας υπόθεση, τη συγκρότηση δηλαδή της δημοκρατικής παράταξης, όπως και οι άνθρωποι της πρωτοβουλίας φαντάζομαι, έχουμε διαφορετικές εκτιμήσεις για τη στήριξη της Κυβέρνησης, σ’αυτή τη δύσκολη φάση που έχει ανάγκη η χώρα μας, σταθερότητα. Για παράδειγμα, η αποχώρηση της ΔημΑρ από την Κυβέρνηση, δεν δίχασε και διχάζει ακόμη πολλούς από μας που ενδιαφερόμαστε για την υπόθεση της κοινής συμπόρευσης ; Για πολλούς ήταν λύτρωση και για κάποιους άλλους άλμα στο κενό. Νομίζω λοιπόν ότι η πρωτοβουλία, καλώς δεν ενεπλάκη σε μια τέτοια υπόθεση. Άλλωστε δεν ήταν αυτό το κύριο για την πρωτοβουλία, που αποτελεί μια πρόσκληση, που έρχεται να ενώσει και όχι να διχάσει.

Έχω όμως τη γνώμη, ότι η απουσία κριτικής για τις ασκούμενες πολιτικές δεν αποτελεί ουσιαστικό λόγο απόρριψης της πρωτοβουλίας και για τον εξής απλό λόγο. Εφόσον δεχόμαστε ότι η φάση που διανύουμε είναι μεταβατική και έκτακτη και πρέπει όλοι να συμβάλλουμε ώστε να την ξεπεράσουμε με τις λιγότερες απώλειες ως κοινωνία και ως χώρα, τότε πρέπει να δεχθούμε ότι και αυτοί που έμειναν και στηρίζουν αυτή τη Κυβέρνηση, συμπεριφέρονται υπεύθυνα. Γιατί αν είχαν και αυτοί αποχωρήσει από την Κυβέρνηση, τότε η χώρα θα είχε συρθεί σε εκλογές και δεν ξέρω και σε τι άλλες περιπέτειες με τη «Χρυσή Αυγή» προ των πυλών... Η ΔημΑρ έκρινε σωστό (για την ίδια ή για τη χώρα, ερώτημα προς διερεύνηση για τους ιστορικούς του μέλλοντος), να αποχωρήσει. Όμως για ένα χρόνο έμεινε και στήριξε αυτή τη Κυβέρνηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούσε με όλες τις κυβερνητικές επιλογές. Αλλά όταν συνεργάζεσαι, συμβιβάζεσαι και έτσι πρέπει. Μέχρι τότε όμως η ΔημΑρ, δεν αποκλειόταν από κανέναν, ούτε και αυτοαποκλειόταν, από την κοινή υπόθεση της συγκρότησης της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, αν και συμμετείχε στην Κυβέρνηση και είχε ευθύνη για τις ασκούμενες πολιτικές. Σήμερα, επειδή δεν συμμετέχει στην Κυβέρνηση, μπορεί να αποκλείει κάποιες άλλες δυνάμεις, για το λόγο ότι συμμετέχουν στην Κυβέρνηση ; Αν υποθέσουμε ότι δεν είχε αποχωρήσει από την Κυβέρνηση, τότε με ποιο αιτιολογικό θα απέρριπτε την πρωτοβουλία;

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Όταν μιλάμε για Δημοκρατική Παράταξη μπορούμε να συμπεριλάβουμε σ’ αυτήν και το ΣΥΡΙΖΑ; Και ΝΑΙ και ΟΧΙ θα έλεγα. Διανύουμε μια μεταβατική πολιτική περίοδο, που όλα αλλάζουν. Και τα κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε βγει πρώτο κόμμα και σχηματίσει Κυβέρνηση με κάποιους συμμάχους(;), είτε παραμείνει στην αντιπολίτευση, είναι υποχρεωμένο να αλλάξει. Ήδη ζούμε σήμερα μια διαρκή μετάλλαξή του προς το ρεαλιστικότερο. Η ηγεσία του καταλαβαίνει καθημερινά όλο και περισσότερο, ότι ο λαϊκισμός και οι υποσχέσεις για επαναφορά στις παλαιότερες εποχές της ευημερίας με δανεικά, μπορεί να γίνονται αποδεκτές με ενθουσιασμό από τις κάθε λογιών συντεχνίες που ονειρεύονται τα μεγαλεία του παρελθόντος, δεν έχουν όμως καμιά σχέση με την πραγματικότητα και τρέφουν τον λαϊκισμό. Άρα, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεπεράσει το παιδικό στάδιο του λαϊκισμού του, εάν προσγειωθεί και αποδεχθεί την αναγκαιότητα της δημοκρατικής μεταρρύθμισης του Κράτους μας με αξιοκρατία και αξιολόγηση, εάν γίνει φιλικότερος στην επιχειρηματικότητα και στις επενδύσεις και εάν εμπεδώσει καλύτερα τον μονόδρομο της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, τότε γιατί δεν θα μπορούσε να είναι συνομιλητής σε ένα εγχείρημα μιας μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης ; Εντάξει –πολλά εάν- δεν λέω ότι είναι απλό θέμα. Όμως εάν δεν κάνει αυτή τη ριζική στροφή γρήγορα, κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν έχει καμιά προοπτική εξουσίας, και επίσης αυτο-αποκλείεται από το εγχείρημα της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης.

Για το ΠΑΣΟΚ

Όλα δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο με ότι θετικό και αρνητικό είχε η πορεία του και για ότι σημαίνει για τον καθένα. Άρα κανένας δεν πιστεύει –έχω την αίσθηση ότι και τα σημερινά του στελέχη- ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να παίξει κάποιον πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση της Δημοκρατικής Παράταξης. Άλλο θέμα είναι όμως τα μέλη και ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ. Άρα, ούτε η πρωτοβουλία αντικειμενικά, μπορεί να παίξει κάποιον ρόλο κολυμβήθρας του Σιλωάμ, για έναν «πεθαμένο» οργανισμό όπως κατηγορήθηκε από ορισμένους. Όμως, ας υποθέσουμε ως σενάριο εργασίας, ότι ο λόγος της απόρριψης της πρωτοβουλίας από ορισμένους, είναι ο φιλόδοξος και πάντα βιαστικός κος Βενιζέλος, ο οποίος και πάλι «βιάστηκε» να υποστηρίξει την πρωτοβουλία. Είναι αλήθεια ότι ο κος Βενιζέλος έχει συνδεθεί από κορυφαίες θέσεις, με τις περιόδους της μονοκρατορίας του πάλαι ποτέ δικομματισμού και των πολιτικών του, που οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά αδιέξοδα. Έχω την αίσθηση ότι, κανένας από όσους συμμετέχουν στην πρωτοβουλία, (δεν ξέρω ακριβώς, έτσι το εισπράττω) δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπο του κου Βενιζέλου κάποιο μελλοντικό πρωταγωνιστικό ή άλλον ρόλο, στην υπόθεση της συγκρότησης της Δημοκρατικής Παράταξης. Μάλλον αυτό είναι ξεκάθαρο και στον ίδιο, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του. Οπότε ποιο είναι το πρόβλημα ; Ο κόσμος και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ; Δεν νομίζω. Ο κόσμος αυτός ανήκει αντικειμενικά στο χώρο της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης και έχει κάθε δικαίωμα να συμμετέχει, αφού εδώ ανήκει αντικειμενικά.

Για την ΔημΑρ

Η Δημοκρατική Αριστερά, ένας νέος πολιτικός φορέας, που προσέφερε πολλές ελπίδες και προσδοκίες με την ίδρυσή του, σε πολλούς απογοητευμένους συμπολίτες μας. Και ενώ εδώ και πολύ καιρό έχει αναδείξει το θέμα του τρίτου πόλου, ως βασικό σημείο της Στρατηγικής της, είδε την τελευταία πρωτοβουλία των 58, με μεγάλη επιφυλακτικότητα και αμηχανία θα έλεγα. Γιατί όμως ; Το γεγονός ότι η πρωτοβουλία ανήκει σε 58 συμπολίτες μας εγνωσμένου κύρους, με τους περισσότερους από τους οποίους συμπορεύθηκε μέχρι σήμερα, όλοι θα περίμεναν ότι θα χαροποιούσε την ηγεσία του κόμματος μια τέτοια πρωτοβουλία, γιατί έδινε ένα μεγάλο στρατηγικό πλεονέκτημα στην ΔημΑρ. Να παίξει πρωταγωνιστικό και καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση του εγχειρήματος της συγκρότησης της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Αντί αυτού όμως  αντιμετωπίσθηκε από την πλειοψηφία της, τουλάχιστον με επιφυλακτικότητα, «απαντώντας» με κάποιες αμφιλεγόμενες συνεργασίες με κάποια πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Όμως η πρωτοβουλία βοηθά καθοριστικά την ΔημΑρ, ώστε η υπόθεση του τρίτου πόλου, να μην υποβαθμιστεί ως μια υπόθεση απλής διεύρυνσης με κάποιους συνεργαζόμενους, ούτε να αποτελέσει κάποιο είδος τεχνικής συγκόλλησης κομμάτων και σχημάτων, χωρίς καμιά συνοχή και εμπειρία κοινής συμπόρευσης. Θα έλεγα λίγο υπερβατικά, ότι για την ΔημΑρ εφόσον δεν υπήρχε η πρωτοβουλία των 58, θα έπρεπε να την εφεύρει! Προσπαθώντας να κατανοήσω τη στάση αυτή, κάνω διάφορες λογικές πολιτικές υποθέσεις, αλλά αδυνατώ να βρω κάποιους σοβαρούς πολιτικούς λόγους απόρριψης της πρωτοβουλίας, σε κάθε περίπτωση. Όλα δείχνουν ότι πολλά θα κριθούν στην πορεία προς το Συνέδριό της, από την τελική στάση του ηγέτη της Φώτη Κουβέλη. Ο πρόεδρος του κόμματος, ο άνθρωπος που έδειξε μεγάλη γενναιότητα τον Ιούνιο του 2012, όταν οδήγησε ένα μικρό κόμμα, αλλά με μεγάλη βαρύτητα την εποχή εκείνη, σε ένα ιστορικό συμβιβασμό και έτσι συγκροτήθηκε η Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης και η χώρα πέρασε τον κάβο της ολικής καταστροφής και της ανοικτής χρεοκοπίας, σήμερα έχει τις δικές του αμφιβολίες για το εγχείρημα. Σ’ αυτή τη δύσκολη φάση για τη χώρα και την ΔημΑρ, εκτιμώ ότι θα δείξει την ίδια γενναιότητα. Θα συμβάλλει ώστε η ΔημΑρ, στην πορεία προς το Συνέδριο της, θα πάρει εκείνες τις ιστορικές αποφάσεις, ώστε να γίνει για άλλη μια φορά το κόμμα καταλύτης. Αυτή τη φορά για μια άλλη μεγάλη υπόθεση, τη συγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. 

1-11-2013

Κώστας Χαϊνάς

Η κατάληψη της αντιπεριφέρειας της Εύβοιας και κάποιες σκέψεις για το πρόβλημα των κλειστών επιχειρήσεων

Εδώ και τρεις εβδομάδες περίπου το εργατικό κέντρο Εύβοιας και οι συνδικαλιστές πέντε κλειστών εργοστασίων της Χαλκίδας, έχουν καταλάβει το κτίριο της αντιπεριφέρειας, για να ασκήσουν υποτίθεται πίεση προς την πολιτεία, για το πραγματικά πολύ σοβαρό πρόβλημα της ανεργίας και του κλεισίματος σημαντικών βιομηχανικών μονάδων της Εύβοιας.

Όμως ας δούμε κάποιες παραμέτρους του προβλήματος και να συνεκτιμήσουμε εάν έπρεπε να έχουν γίνει κάποια πράγματα εκ μέρους της πολιτείας και τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα.

Κατά πρώτο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι πέντε επιχειρήσεις (ΣΕΛΜΑΝ, ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΧΑΛΚΙΔΑΣ, ΙΝΤΕΡΚΕΜ, ΝΕΟΣΕΤ, ΤΣΑΟΥΣΟΓΛΟΥ), είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις με σημαντική παρουσία στην οικονομική ζωή της Εύβοιας αλλά και της χώρας. Κατά δεύτερον οι επιχειρήσεις αυτές δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία και το κλείσιμό τους δεν έχει τις ίδιες αιτίες.

Για άλλες αιτίες έκλεισε η ΣΕΛΜΑΝ και για άλλες αιτίες η ΙΝΤΕΡΚΕΜ. Η πρώτη ανήκει σε ένα μεγάλο όμιλο του κλάδου του ξύλου (Alfa Wood), με ενεργή παρουσία σήμερα και για άλλες αιτίες η ΙΝΤΕΡΚΕΜ της ΝΕΟΧΗΜΙΚΗΣ του φυλακισμένου κου Λαυρεντιάδη που την μεταβίβασε σε κάποιον τρίτο και κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς έχει γίνει…Για άλλες αιτίες έκλεισε η ΜΗΧΑΝΙΚΗ (π.Τσαούσογλου) που την έχουν λεηλατήσει κάποιοι επιτήδειοι κλέφτες –ως και το κεντρικό καλώδιο της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος αφαίρεσαν- και κανένας δεν ενδιαφέρεται (;) και για άλλες αιτίες τα ΤΣΙΜΕΝΤΑ Χαλκίδας.

Κάποιες απ’αυτές είναι θύματα της γενικής διαρθρωτικής κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, δηλαδή μια κρίση που εκδηλώνεται, με κλείσιμο παραγωγικών μονάδων, με μετακίνηση παραγωγικών μονάδων σε άλλες περιοχές και χώρες, με τον περιορισμό ή το κλείσιμο παραγωγικών δραστηριοτήτων. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Χαλκίδα επωφελήθηκε σημαντικά από τέτοιου είδους μετακινήσεις παραγωγικών μονάδων πολυεθνικών από τις αναπτυγμένες χώρες της δύσης στην πατρίδα μας, σε παλιότερες βέβαια περιόδους. Σήμερα πολλές από αυτές μετακινούνται ανατολικότερα αναζητώντας φτηνότερο εργατικό κόστος και μεγαλύτερες αγορές. Αυτή είναι μια αντικειμενική διαδικασία. Είναι αυτό που λέμε απλοϊκά, ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και έχω τη γνώμη ότι αυτό είναι μια προοδευτική ιδιότητα του κεφαλαίου, με την έννοια ότι, για πολλά χρόνια χιλιάδες εργατικές οικογένειες στην Ελλάδα, έζησαν και αναβάθμισαν το βιοτικό τους επίπεδο, σήμερα κάποιες άλλες εργατικές οικογένειες σε φτωχότερες χώρες από την Ελλάδα θα βρουν δουλειές και θα αναπτύξουν το βιοτικό τους επίπεδο. Αυτός είναι ο παγκόσμιος κύκλος της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Κάποιες άλλες κλείνουν γιατί αντικειμενικά δεν υπάρχουν προϋποθέσεις επιβίωσής τους. Όσες επιχειρήσεις ανήκουν στην κατηγορία αυτή μάλλον είναι αδύνατον αν τις «αναστήσουμε». Έκλεισε ο κύκλος τους για να το πούμε απλά. Εκτός, αν αναστήσουμε τον Οργανισμό Προβληματικών Επιχειρήσεων (τον περιβόητο ΟΑΕ) που καθιέρωσε ο Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ το 1983  για να «σώσει» υποτίθεται τις επιχειρήσεις, που έκλειναν όμως οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, μεταθέτοντας τις υποχρεώσεις τους στον Οργανισμό, δηλαδή φορτώνοντας τα βάρη στους φορολογούμενους. Νομίζω κανένας εχέφρων έλληνας δεν θα πρότεινε κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα σήμερα.

Τι κάνουμε λοιπόν; Υπάρχουν λύσεις για τις κλειστές επιχειρήσεις; Τι μπορεί να γίνει με τους εργαζόμενους που βρέθηκαν στο δρόμο ; Δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι απλό και δεν επιδέχεται μονοσήμαντες απαντήσεις. Ούτε λύνεται με διαπιστώσεις και μεγάλα λόγια. Χρειάζεται να σκύψουν οι αρμόδιοι στο πρόβλημα, να φωνάξουν τους ανθρώπους που μπορούν να συμβάλλουν, να κάνουν τις απαραίτητες συνεννοήσεις με τους ιδιοκτήτες και τις υπάρχουσες διοικήσεις των επιχειρήσεων και να δράσουν ανάλογα.

Κάποιες άλλες ενδεχομένως να είναι βιώσιμες κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, κάποιες να μπορούν να μεταβιβαστούν σε νέους επενδυτές και κάποιες άλλες αλλάζοντας το παραγωγικό τους μοντέλο να μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν με μια διαφορετική μορφή. Σε κάποιες ίσως χρειαστεί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να προτείνουν ακόμη και περικοπές στις αποδοχές τους για να σωθούν οι επιχειρήσεις, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου οι διοικήσεις και οι ιδιοκτήτες τους επιδιώκουν την συνέχιση της λειτουργία τους. Και κάποιες αποδεδειγμένα να μην έχουν καμιά προοπτική και αντικειμενικά θα παραμείνουν κλειστές, οπότε στις περιπτώσεις αυτές να διασφαλιστούν όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων (αποζημιώσεις κ.λ.π.) και να δούμε πως μπορούν να αξιοποιηθούν οι υποδομές τους.

Το θέμα είναι ότι κανένας δεν ασχολείται με την ουσία του προβλήματος. Οι διοικήσεις των εταιριών δεν ξέρω τι κάνουν και από ποιον περιμένουν απαντήσεις. Η αυτοδιοίκηση πρώτου και δευτέρου βαθμού –χωρίς, είναι η αλήθεια, να έχει σημαντικές αρμοδιότητες πάνω στο θέμα- προσπαθεί να κλείσει ραντεβού με αρμόδιους υπουργούς, αλλά για κάποιους λόγους δεν τα καταφέρνει, οι βουλευτές του νομού άντε να κλείνουν κανένα ραντεβού των συνδικαλιστών με τους αρχηγούς των κομμάτων τους, οι αρμόδιοι υπουργοί περί άλλων τυρβάζουν αποφεύγοντας τις συναντήσεις με τους συνδικαλιστές και οι συνδικαλιστές καταλαμβάνουν την αντιπεριφέρεια. Όμως καμιά εκδοχή από τις παραπάνω, δεν αποτελεί απάντηση στο πρόβλημα ή έστω κάποια προσπάθεια αντιμετώπισής του.

Χωρίς να διεκδικούμε το αλάθητο, κάνοντας μια προσπάθεια προσέγγισης του προβλήματος και επειδή ο λαϊκισμός και οποιαδήποτε μικροκομματική εκμετάλλευση των προβλημάτων των εργαζομένων μόνο τους ίδιους τους εργαζόμενους δεν βοηθούν, καταθέτουμε τις εξής προτάσεις.

• Να συνεδριάσει το Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς Ελλάδας με θέμα τις κλειστές επιχειρήσεις της Εύβοιας.
• Να συγκροτηθεί επιτροπή από περιφερειακούς συμβούλους όλων των παρατάξεων για το θέμα.
• Η επιτροπή αυτή να πλαισιωθεί από καταξιωμένους επιστήμονες τεχνοκράτες (του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα).
• Η επιτροπή αυτή να συναντηθεί άμεσα με τις διοικήσεις και τους ιδιοκτήτες όλων των επιχειρήσεων για να ενημερωθούν από πρώτο χέρι για τις προθέσεις τους.
• Η επιτροπή να συναντηθεί με τους αρμόδιους υπουργούς για να διερευνήσει τις προθέσεις της Κυβέρνησης για το θέμα.
• Το Εργατικό Κέντρο Εύβοιας να συμμετέχει με εκπρόσωπό του στην επιτροπή του ΠΣ.
• Στο τέλος των διαβουλεύσεων και συναντήσεων να κατατεθεί για κάθε επιχείρηση έκθεση με συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος σε ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου.

 Εκτιμώ ότι το σοβαρό πρόβλημα της ανεργίας δεν προσφέρεται σε κανέναν για μικροκομματική εκμετάλλευση. Ας χαμηλώσουμε όλοι τους τόνους και ας σκύψουμε στο πρόβλημα.

9-10-2013

Κώστας Χαϊνάς