1. Γιατί είναι ο χώρος που δημιούργησαν οι πιο δημιουργικές, οι πιο ζωντανές και δημοκρατικές δυνάμεις της ιστορικής αριστεράς.
2. Γιατί στο ψηφοδέλτιό του έχει, πέρα από πολλούς άξιους και ανιδιοτελείς αγωνιστές, έναν από τους πιο επιτυχημένους ευρωβουλευτές της προηγούμενης Ευρωβουλής, που παρά το «ρίξιμο» που του έγινε, παρέδωσε μαθήματα δημοκρατίας και συλλογικότητας.
3. Γιατί παρά τα λάθη που έκανε το προηγούμενο διάστημα σε πολλά θέματα και τους λανθασμένους χειρισμούς της ηγεσίας του (κατά τη γνώμη μου), οι προθέσεις των πολιτικών της ήταν να βοηθήσουν τους κοινωνικά αδύνατους.
4. Γιατί σε μεγάλα περιβαλλοντικά θέματα του νομού μας (Λιθάνθρακας, Ασωπός κ.ά.) στάθηκε με συνέπεια κοντά στο περιβαλλοντικό κίνημα, το στήριξε χωρίς προσπάθειες χειραγώγησης.
5. Γιατί σε πολλά φλέγοντα κοινωνικά θέματα όπως στο θέμα των μεταναστών, αγωνίσθηκε σταθερά ενάντια στο ρατσισμό και τα φοβικά σύνδρομα της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ξένους πολίτες.
6. Γιατί απέναντι στο δικομματισμό που οδήγησε τη χώρα μας στα σημερινά αδιέξοδα, η ελπίδα για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και τη συγκρότηση της μεγάλης συμμαχίας των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του αύριο, περνάει σήμερα μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατικής και ανανεωτικής αριστεράς.
7. Γιατί είναι ο πολιτικός χώρος που παρά τις σοβαρές πολιτικές ενστάσεις μου στα ευρωπαϊκά θέματα και την σύγχυση που υπάρχει στο χώρο στα θέματα αυτά, είναι και ο μοναδικός συγκροτημένος χώρος της αριστεράς σήμερα που μπορεί να συζητήσει για τα θέματα αυτά ελεύθερα και δημοκρατικά και να βρει τον καλύτερο δρόμο για μια δημοκρατική Ευρώπη.
8. Γιατί έναι η πολιτική δύναμη που η ισχυροποίησή της, θα στείλλει πολλαπλά μηνύματα σε πολλούς παραλήπτες και θα δημιουργήσει νέα δεδομένα στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο για τις αυριανές συναντήσεις και συμμαχίες.
9. Γιατί είναι ο πολιτικός χώρος όπου υπάρχει μια ελπίδα αναγέννησης και διαμόρφωσης μιας μεγάλης δημοκρατικής και ανανεωτικής αριστεράς που μαζί με όλες τις άλλες δυνάμεις της εργασίας, της οικολογίας και του πολιτισμού, θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία σήμερα και αύριο με δημοκρατία και ελευθερία.
10. Γιατί πολλές φορές ψηφίζουμε με το συναίσθημα και τη καρδιά.
2 Ιουνίου 2009
Κώστας Χαϊνάς
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009
Το πραγματικό δίλημμα είναι, μια Ευρώπη με περισσότερη δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη ή εθνική απομόνωση.
Όσο πλησιάζουμε προς τις ευρωεκλογές η συζήτηση και η πολιτική αντιπαράθεση όλο και περισσότερο απομακρύνεται από την ουσία και όλο και λιγότερο μιλάμε για τα πραγματικά ευρωπαϊκά προβλήματα.
Ποιό είναι το μέλλον της Ευρώπης στο σύγχρονο κόσμο ;
Ποιός είναι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σημερινό πολυπολικό και πολυπολιτισμικό κόσμο που διαμορφώνεται ;
Ποιές αλλαγές και ποιές μεταρυθμίσεις απαιτούνται στο οικοδόμημα που λέγεται ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για την κάλυψη του δημοκρατικού, κοινωνικού και πολιτικού ελλείμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ;
Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989 και του τζογαδόρικου καπιταλισμού είκοσι χρόνια μετά, ποια είναι η πολιτική πρόταση του κάθε πολιτικού φορέα;
Ερωτήματα για τα οποία δεν έχει απαντήσει ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα καμιά πολιτική δύναμη μέχρι σήμερα λίγες μέρες πριν τις εκλογές.
Στις σημερινές «σκέψεις» θα αναφερθούμε στα βασικά ευρωπαϊκά κείμενα που θέλει να καταργήσει η αριστερά κάθε έκφρασης και ειδικά στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Το ΚΚΕ μάλιστα, σε μια επίδειξη γνήσιας «αριστεροσύνης» δεν θέλει απλά την κατάργησή του Συμφώνου Σταθερότητας, γιατί εκτιμά ότι αυτό είναι αποπροσανατολιστικό (για να μην ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ), αλλά χρειάζεται αποδέσμευση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διαφορά βέβαια δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλη, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά πλέον την κατάργηση όλων των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Εκείνο βέβαια που δεν μας λένε και οι δύο, είναι τι προτείνουν για το παρόν των εργαζομένων (που φιλοδοξούν να εκπροσωπούν πολιτικά) και της χώρας. Ή μάλλον μας λένε παραπέμποντας τις λύσεις όμως, σε κάποιο αδιόρατο «σοσιαλιστικό» μέλλον.
Για την ουσία του θέματος, Σύμφωνο Σταθερότητας στα πλαίσια ενός άρθρου.
Το Σύμφωνο αυτό καθορίζει κάποια όρια για το δημοσιονομικό έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και τον πληθωρισμό. Για τη χώρα μας αυτό σημαίνει :
1. Το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 3% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕγχΠ)
2. Το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να ξεπερνά το 60% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕγχΠ)
3. Ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%
Και αναρωτιέται ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης, ο κάθε καλόπιστος παρατηρητής, ο καθένας μας χωρίς δογματισμούς και ταμπελοποιήσεις των απόψεων περί νεοφιλελευθερισμού και άλλων ηχηρών παρόμοιων, που θέλουν να βλέπουν την ουσία :
Και γιατί είναι κακό για τη χώρα μας να ισχύουν αυτοί οι όροι, αυτοί οι κανόνες για το δημόσιο έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και τον πληθωρισμό ;
Ίσα – ισα που θεωρώ ότι είναι καλό να έχουμε αυτά τα όρια, αυτούς τους κανόνες. Και εξηγούμαι :
1. Το δημόσιο έλλειμμα είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το κράτος δαπανά περισσότερα από αυτά που εισπράττει. Προφανώς θα δημιουργηθεί έλλειμμα. Η λύση λοιπόν είναι να περιορίσουμε τις αλόγιστες δαπάνες του δημόσιου τομέα (από τα πολυτελή αυτοκίνητα των βουλευτών μας έως τις αμαρτωλές κρατικές προμήθειες), να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή από τη μεγάλη ακίνητη περιουσία, έως το «μαύρο» χρήμα που κυκλοφορεί ελεύθερα και με Τραπεζική προστασία. Δεν μας φταίει η ύπαρξη ορίου, ίσα – ισα που έχουμε και ένα καμπανάκι να μας προειδοποιεί.
2. Το δημόσιο χρέος είναι αποτέλεσμα του συνεχούς δανεισμού του κράτους για να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του. Είτε αυτές είναι οι πληρωμές των συντάξεων, είτε είναι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, είτε για να καλύψουμε τα ελλείμματα, το κράτος κάθε τόσο υποχρεώνεται να δανείζεται. Βέβαια τα χρήματα αυτά χρόνια τώρα πάνε στις «μαύρες τρύπες» των ελλειμμάτων και όχι για αναπτυξικά έργα και επενδύσεις. Η λύση είναι λοιπόν μα χτυπήσουμε την εισφοροδιαφυγή, να βρούμε τους απαραίτητους πόρους για να καλύψουμε τις ανάγκες του δημόσιου τομέα και όχι εύκολα και αγόγγυστα να δανειζόμαστε και να υπερχρεώνουμε όχι μόνο τη δική μας τη γενιά, αλλά κυρίως τις μελλοντικές γενιές που δεν φταίνε και σε τίποτα να πληρώσουν τα σπασμένα.
3. Ο πληθωρισμός είναι ένα σύνθετο μέγεθος που συνδέεται με πολλές πλευρές της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας αλλά και των συνθηκών που επικρατούν κάθε φορά στην αγορά. Η λύση λοιπόν είναι να ασκήσουμε όσο γίνεται καλύτερη και αποτελεσματικότερη πολιτική στη χώρα μας, ώστε ο πληθωρισμός να κρατηθεί σε χαμηλά επίπεδα.
Κάποιοι αναλυτές λένε ότι, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης θα πρέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας να «χαλαρώσει» (αυτό ζητάει και το ΠΑΣΟΚ σήμερα), ώστε να μπορέσουμε –λένε- να αναπτύξουμε περισσότερο τη κοινωνική πολιτική και τις παροχές προς τα πληττόμενα κοινωνικά στρώμματα. Δεν καταλαβαίνω ειλικρινά πως γίνεται με δανεικά να κάνεις κοινωνική πολιτική. Αν αυτή είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την διακυβέρνηση που επαγγέλλεται ας μας το πει καθαρά. Δηλαδή ότι σκοπεύουν να κάνουν κοινωνική πολιτική με ξένα κόλυβα. Χωρίς να πειράξουν την φοροδιαφυγή, χωρίς να αγγίξουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Με δανεικά δηλαδή, που θα καταχρεώσουν τη χώρα και θα υποθηκεύσουν το μέλλον της. Αυτό που κάνει με συνέπεια ο δικομματισμός χρόνια τώρα. Μάλιστα επικαλούνται την πολιτική του Ομπάμα στις ΗΠΑ, ο οποίος δεν έχει πρόβλημα να δανείζεται από την Κίνα και να έχει εκτοξευθεί το δημόσιο έλλειμα των ΗΠΑ κοντά στο 13% του ΑΕΠ ! Όμως το να συγκρίνεις την οικονομία των ΗΠΑ με αυτήν της χώρας μας, είναι τουλάχιστον πολιτικά αφελές για να μην πούμε αυτό που λέει ο λαός μας στα καφενεία.
Αλλά και να δεχθούμε ότι για κάποιους επείγοντες λόγους όπως είναι αυτοί που καθορίζονται από την τρέχουσα οικονομική κρίση, χρειάζεται να «χαλαρώσουν» οι όροι του Συμφωνου Σταθερότητας, είτε να «παγώσουμε» το ίδιο το σύμφωνο για κάποιο διάστημα, στην πορεία δεν θα χρειαστεί να ορίσουμε κάποιους κανόνες, κάποιους όρους, κάποιους στόχους τέλος πάντων, για το δημόσιο έλλειμμα, τον πληθωρισμό ή το δημόσιο χρέος ; Να αναζητήσουμε εν τω μεταξύ τις βαθύτερες αιτίες που δημιουργούν το δημόσιο έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και τον πληθωρισμό. Και να εφαρμόσουμε τις ανάλογες πολιτικές. Κατά την γνώμη μου όσοι υποστηρίζουν ότι δεν χρειαζόμαστε ένα παρόμοιο πλαίσιο είτε λαϊκίζουν και δημαγωγούν άρα είναι ανεύθυνοι πολιτικά είτε δεν θέλουν για κάποιους λόγους να βλέπουν την πραγματικότητα.
Δηλαδή και τα τρία αυτά θέματα που ορίζει το Σύμφωνο σταθερότητας συνδέονται με τις ασκούμενες πολιτικές της χώρας, άρα με τις πολιτικές του δικομματισμού είκοσι και πάνω χρόνια και όχι με κάποιες «ντιρεκτίβες» που κάποιοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουν να μας επιβάλλουν. Και εάν θέλουμε να ασκήσουμε κοινωνική πολιτική δεν μας φταίει το Σύμφωνο Σταθερότητας αλλά οι ασκούμενες πολιτικές στη χώρα μας. Και είναι γνωστό ότι η κοινωνική πολιτική ασκείται από τις εθνικές κυβερνήσεις και όχι από τις Βρυξέλες. Δεν μας λέει κανείς από τις ΕΕ, να μην κάνουμε επενδύσεις, να μην δημιουργούμε νέες θέσεις εργασίας, να μην προστατεύσουμε ή και να αυξήσουμε τα εργατικά εισοδήματα. Το πρόβλημα λοιπόν είναι οι πολιτικές του δικομματισμού και όχι το Σύμφωνο Σταθερότητας. Αφού το πολιτικό μας σύστημα είναι ανίκανο τόσα χρόνια να ελέγξει το δημόσιο χρέος, το δημόσιο έλλειμμα και τον πληθωρισμό, έρχεται η ΕΕ (ευτυχώς θα έλεγα) και μας υποχρεώνει να έχουμε κάποιους κανόνες.
Μια πολιτική που θα διεκδικούσε «περισσότερη» Ευρώπη, όπως για παράδειγμα είναι η διεκδίκηση της έκδοσης ενός ευρωομόλογου, όπου θα μπορούσαν να δανειστούν με ευνοϊκούς όρους σε συνθήκες κρίσης οι χώρες της ΕΕ, για να στηρίξουν την οικονομία τους, είναι κατανοητή. Η κατάργηση όμως του Συμφώνου Σταθερότητας πέρα από μια θέση τελείως εξωπραγματική, είναι μια πολιτική «λιγότερης» Εύρωπης, περιοριστική, εθνοκεντρική.
Και ας υποθέσουμε ότι καταργείται το Σύμφωνο Σταθερότητας. Τι καλό προβλέπεται για τη χώρα μας ; Πέρα από τις γενικότερες επιπτώσεις στο ευρώ ως νόμισμα, στην ελληνική οικονομία, στις χώρες της ζώνης του ευρώ, τις οποίες δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε. Ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα ωφεληθούν από μια τέτοια εξέλιξη; Πουθενά δεν μπορώ να βρω ποιο θα είναι το όφελος για τις δυνάμεις της εργασίας. Αντίθετα κάποιοι άλλοι, όπως τα γνωστά αρπακτικά του δημόσιου πλούτου και τα μεγάλα διαπλεκόμενα συμφέροντα (δηλαδή οι δυνάμεις της ανεξέλεγκτης και ασύστολης αγοράς), αξιοποιώντας τη διαπλοκή και την χαλαρότητα που θα επικρατήσει από την έλλειψη συγκεκριμένων κανόνων, θα λεηλατήσουν ότι έχει απομείνει. Μόνο σκεφτείτε τι θα γίνει όταν τα δύο μεγάλα κόμματα του δικομματισμού, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν δεσμεύσεις, στο όνομα της διατήρησης της εξουσίας ή στο όνομα της κατάκτησης της εξουσίας, τι «πάρτυ» θα γίνει σε βάρος των εργαζομένων, σε βάρος τελικά της χώρας μας.
Μήπως εάν δεν υπήρχαν αυτοί οι όροι από το Σύμφωνο Σταθερότητας, έπρεπε να τους εφεύρουμε στη χώρα μας, για να σταματήσουμε επιτέλους τις σπατάλες του δημόσιου τομέα, την εξυπηρέτηση του πελατειακού κράτους του δικομματισμού, τις αλόγιστες και ανεξέλεγκτες προμήθειες του δημόσιου τομέα με τις χρυσές μίζες στους ημετέρους και τόσα άλλα που ζήσαμε και ζούμε ακόμη ;
Η αριστερά λοιπόν αντί να βλέπει την ουσία της πολιτικής, μιλάει για κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας, στο όνομα κάποιου ακατανόητου (σε μένα) μοδάτου αντιευρωπαϊσμού. Αντί δηλαδή να χτυπάει το γάϊδαρο (τις ασκούμενες πολιτικές του δικομματισμού), χτυπάει το σαμάρι (την Ευρωπαϊκή Ένωση), αφού είναι της μόδας και οι παροιμίες στο λόγο της αριστεράς.
Και γιατί παρακαλώ κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και των άλλων αριστερών δυνάμεων, αριστερή και προοδευτική πολιτική είναι να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας ; Με ποια κριτήρια βαφτίζετε αυτήν την πολιτική αριστερή ; Με βάση τα δικά μου κριτήρια που προηγούμενα εξέθεσα, η πολιτική σας αυτή είναι μια πολιτική φοβική, και αδιέξοδη, που σας αναγκάζει να ζητάτε την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών, για να είστε συνεπείς στην ολική επαναφορά σας, στις παρωχημένες θέσεις του εθνοκεντρισμού και της απομόνωσης.
1 Ιουνίου 2009
Κώστας Χαϊνάς
Ποιό είναι το μέλλον της Ευρώπης στο σύγχρονο κόσμο ;
Ποιός είναι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σημερινό πολυπολικό και πολυπολιτισμικό κόσμο που διαμορφώνεται ;
Ποιές αλλαγές και ποιές μεταρυθμίσεις απαιτούνται στο οικοδόμημα που λέγεται ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για την κάλυψη του δημοκρατικού, κοινωνικού και πολιτικού ελλείμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ;
Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989 και του τζογαδόρικου καπιταλισμού είκοσι χρόνια μετά, ποια είναι η πολιτική πρόταση του κάθε πολιτικού φορέα;
Ερωτήματα για τα οποία δεν έχει απαντήσει ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα καμιά πολιτική δύναμη μέχρι σήμερα λίγες μέρες πριν τις εκλογές.
Στις σημερινές «σκέψεις» θα αναφερθούμε στα βασικά ευρωπαϊκά κείμενα που θέλει να καταργήσει η αριστερά κάθε έκφρασης και ειδικά στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Το ΚΚΕ μάλιστα, σε μια επίδειξη γνήσιας «αριστεροσύνης» δεν θέλει απλά την κατάργησή του Συμφώνου Σταθερότητας, γιατί εκτιμά ότι αυτό είναι αποπροσανατολιστικό (για να μην ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ), αλλά χρειάζεται αποδέσμευση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διαφορά βέβαια δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλη, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά πλέον την κατάργηση όλων των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Εκείνο βέβαια που δεν μας λένε και οι δύο, είναι τι προτείνουν για το παρόν των εργαζομένων (που φιλοδοξούν να εκπροσωπούν πολιτικά) και της χώρας. Ή μάλλον μας λένε παραπέμποντας τις λύσεις όμως, σε κάποιο αδιόρατο «σοσιαλιστικό» μέλλον.
Για την ουσία του θέματος, Σύμφωνο Σταθερότητας στα πλαίσια ενός άρθρου.
Το Σύμφωνο αυτό καθορίζει κάποια όρια για το δημοσιονομικό έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και τον πληθωρισμό. Για τη χώρα μας αυτό σημαίνει :
1. Το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 3% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕγχΠ)
2. Το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να ξεπερνά το 60% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕγχΠ)
3. Ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%
Και αναρωτιέται ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης, ο κάθε καλόπιστος παρατηρητής, ο καθένας μας χωρίς δογματισμούς και ταμπελοποιήσεις των απόψεων περί νεοφιλελευθερισμού και άλλων ηχηρών παρόμοιων, που θέλουν να βλέπουν την ουσία :
Και γιατί είναι κακό για τη χώρα μας να ισχύουν αυτοί οι όροι, αυτοί οι κανόνες για το δημόσιο έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και τον πληθωρισμό ;
Ίσα – ισα που θεωρώ ότι είναι καλό να έχουμε αυτά τα όρια, αυτούς τους κανόνες. Και εξηγούμαι :
1. Το δημόσιο έλλειμμα είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το κράτος δαπανά περισσότερα από αυτά που εισπράττει. Προφανώς θα δημιουργηθεί έλλειμμα. Η λύση λοιπόν είναι να περιορίσουμε τις αλόγιστες δαπάνες του δημόσιου τομέα (από τα πολυτελή αυτοκίνητα των βουλευτών μας έως τις αμαρτωλές κρατικές προμήθειες), να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή από τη μεγάλη ακίνητη περιουσία, έως το «μαύρο» χρήμα που κυκλοφορεί ελεύθερα και με Τραπεζική προστασία. Δεν μας φταίει η ύπαρξη ορίου, ίσα – ισα που έχουμε και ένα καμπανάκι να μας προειδοποιεί.
2. Το δημόσιο χρέος είναι αποτέλεσμα του συνεχούς δανεισμού του κράτους για να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του. Είτε αυτές είναι οι πληρωμές των συντάξεων, είτε είναι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, είτε για να καλύψουμε τα ελλείμματα, το κράτος κάθε τόσο υποχρεώνεται να δανείζεται. Βέβαια τα χρήματα αυτά χρόνια τώρα πάνε στις «μαύρες τρύπες» των ελλειμμάτων και όχι για αναπτυξικά έργα και επενδύσεις. Η λύση είναι λοιπόν μα χτυπήσουμε την εισφοροδιαφυγή, να βρούμε τους απαραίτητους πόρους για να καλύψουμε τις ανάγκες του δημόσιου τομέα και όχι εύκολα και αγόγγυστα να δανειζόμαστε και να υπερχρεώνουμε όχι μόνο τη δική μας τη γενιά, αλλά κυρίως τις μελλοντικές γενιές που δεν φταίνε και σε τίποτα να πληρώσουν τα σπασμένα.
3. Ο πληθωρισμός είναι ένα σύνθετο μέγεθος που συνδέεται με πολλές πλευρές της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας αλλά και των συνθηκών που επικρατούν κάθε φορά στην αγορά. Η λύση λοιπόν είναι να ασκήσουμε όσο γίνεται καλύτερη και αποτελεσματικότερη πολιτική στη χώρα μας, ώστε ο πληθωρισμός να κρατηθεί σε χαμηλά επίπεδα.
Κάποιοι αναλυτές λένε ότι, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης θα πρέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας να «χαλαρώσει» (αυτό ζητάει και το ΠΑΣΟΚ σήμερα), ώστε να μπορέσουμε –λένε- να αναπτύξουμε περισσότερο τη κοινωνική πολιτική και τις παροχές προς τα πληττόμενα κοινωνικά στρώμματα. Δεν καταλαβαίνω ειλικρινά πως γίνεται με δανεικά να κάνεις κοινωνική πολιτική. Αν αυτή είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την διακυβέρνηση που επαγγέλλεται ας μας το πει καθαρά. Δηλαδή ότι σκοπεύουν να κάνουν κοινωνική πολιτική με ξένα κόλυβα. Χωρίς να πειράξουν την φοροδιαφυγή, χωρίς να αγγίξουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Με δανεικά δηλαδή, που θα καταχρεώσουν τη χώρα και θα υποθηκεύσουν το μέλλον της. Αυτό που κάνει με συνέπεια ο δικομματισμός χρόνια τώρα. Μάλιστα επικαλούνται την πολιτική του Ομπάμα στις ΗΠΑ, ο οποίος δεν έχει πρόβλημα να δανείζεται από την Κίνα και να έχει εκτοξευθεί το δημόσιο έλλειμα των ΗΠΑ κοντά στο 13% του ΑΕΠ ! Όμως το να συγκρίνεις την οικονομία των ΗΠΑ με αυτήν της χώρας μας, είναι τουλάχιστον πολιτικά αφελές για να μην πούμε αυτό που λέει ο λαός μας στα καφενεία.
Αλλά και να δεχθούμε ότι για κάποιους επείγοντες λόγους όπως είναι αυτοί που καθορίζονται από την τρέχουσα οικονομική κρίση, χρειάζεται να «χαλαρώσουν» οι όροι του Συμφωνου Σταθερότητας, είτε να «παγώσουμε» το ίδιο το σύμφωνο για κάποιο διάστημα, στην πορεία δεν θα χρειαστεί να ορίσουμε κάποιους κανόνες, κάποιους όρους, κάποιους στόχους τέλος πάντων, για το δημόσιο έλλειμμα, τον πληθωρισμό ή το δημόσιο χρέος ; Να αναζητήσουμε εν τω μεταξύ τις βαθύτερες αιτίες που δημιουργούν το δημόσιο έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και τον πληθωρισμό. Και να εφαρμόσουμε τις ανάλογες πολιτικές. Κατά την γνώμη μου όσοι υποστηρίζουν ότι δεν χρειαζόμαστε ένα παρόμοιο πλαίσιο είτε λαϊκίζουν και δημαγωγούν άρα είναι ανεύθυνοι πολιτικά είτε δεν θέλουν για κάποιους λόγους να βλέπουν την πραγματικότητα.
Δηλαδή και τα τρία αυτά θέματα που ορίζει το Σύμφωνο σταθερότητας συνδέονται με τις ασκούμενες πολιτικές της χώρας, άρα με τις πολιτικές του δικομματισμού είκοσι και πάνω χρόνια και όχι με κάποιες «ντιρεκτίβες» που κάποιοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουν να μας επιβάλλουν. Και εάν θέλουμε να ασκήσουμε κοινωνική πολιτική δεν μας φταίει το Σύμφωνο Σταθερότητας αλλά οι ασκούμενες πολιτικές στη χώρα μας. Και είναι γνωστό ότι η κοινωνική πολιτική ασκείται από τις εθνικές κυβερνήσεις και όχι από τις Βρυξέλες. Δεν μας λέει κανείς από τις ΕΕ, να μην κάνουμε επενδύσεις, να μην δημιουργούμε νέες θέσεις εργασίας, να μην προστατεύσουμε ή και να αυξήσουμε τα εργατικά εισοδήματα. Το πρόβλημα λοιπόν είναι οι πολιτικές του δικομματισμού και όχι το Σύμφωνο Σταθερότητας. Αφού το πολιτικό μας σύστημα είναι ανίκανο τόσα χρόνια να ελέγξει το δημόσιο χρέος, το δημόσιο έλλειμμα και τον πληθωρισμό, έρχεται η ΕΕ (ευτυχώς θα έλεγα) και μας υποχρεώνει να έχουμε κάποιους κανόνες.
Μια πολιτική που θα διεκδικούσε «περισσότερη» Ευρώπη, όπως για παράδειγμα είναι η διεκδίκηση της έκδοσης ενός ευρωομόλογου, όπου θα μπορούσαν να δανειστούν με ευνοϊκούς όρους σε συνθήκες κρίσης οι χώρες της ΕΕ, για να στηρίξουν την οικονομία τους, είναι κατανοητή. Η κατάργηση όμως του Συμφώνου Σταθερότητας πέρα από μια θέση τελείως εξωπραγματική, είναι μια πολιτική «λιγότερης» Εύρωπης, περιοριστική, εθνοκεντρική.
Και ας υποθέσουμε ότι καταργείται το Σύμφωνο Σταθερότητας. Τι καλό προβλέπεται για τη χώρα μας ; Πέρα από τις γενικότερες επιπτώσεις στο ευρώ ως νόμισμα, στην ελληνική οικονομία, στις χώρες της ζώνης του ευρώ, τις οποίες δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε. Ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα ωφεληθούν από μια τέτοια εξέλιξη; Πουθενά δεν μπορώ να βρω ποιο θα είναι το όφελος για τις δυνάμεις της εργασίας. Αντίθετα κάποιοι άλλοι, όπως τα γνωστά αρπακτικά του δημόσιου πλούτου και τα μεγάλα διαπλεκόμενα συμφέροντα (δηλαδή οι δυνάμεις της ανεξέλεγκτης και ασύστολης αγοράς), αξιοποιώντας τη διαπλοκή και την χαλαρότητα που θα επικρατήσει από την έλλειψη συγκεκριμένων κανόνων, θα λεηλατήσουν ότι έχει απομείνει. Μόνο σκεφτείτε τι θα γίνει όταν τα δύο μεγάλα κόμματα του δικομματισμού, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν δεσμεύσεις, στο όνομα της διατήρησης της εξουσίας ή στο όνομα της κατάκτησης της εξουσίας, τι «πάρτυ» θα γίνει σε βάρος των εργαζομένων, σε βάρος τελικά της χώρας μας.
Μήπως εάν δεν υπήρχαν αυτοί οι όροι από το Σύμφωνο Σταθερότητας, έπρεπε να τους εφεύρουμε στη χώρα μας, για να σταματήσουμε επιτέλους τις σπατάλες του δημόσιου τομέα, την εξυπηρέτηση του πελατειακού κράτους του δικομματισμού, τις αλόγιστες και ανεξέλεγκτες προμήθειες του δημόσιου τομέα με τις χρυσές μίζες στους ημετέρους και τόσα άλλα που ζήσαμε και ζούμε ακόμη ;
Η αριστερά λοιπόν αντί να βλέπει την ουσία της πολιτικής, μιλάει για κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας, στο όνομα κάποιου ακατανόητου (σε μένα) μοδάτου αντιευρωπαϊσμού. Αντί δηλαδή να χτυπάει το γάϊδαρο (τις ασκούμενες πολιτικές του δικομματισμού), χτυπάει το σαμάρι (την Ευρωπαϊκή Ένωση), αφού είναι της μόδας και οι παροιμίες στο λόγο της αριστεράς.
Και γιατί παρακαλώ κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και των άλλων αριστερών δυνάμεων, αριστερή και προοδευτική πολιτική είναι να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας ; Με ποια κριτήρια βαφτίζετε αυτήν την πολιτική αριστερή ; Με βάση τα δικά μου κριτήρια που προηγούμενα εξέθεσα, η πολιτική σας αυτή είναι μια πολιτική φοβική, και αδιέξοδη, που σας αναγκάζει να ζητάτε την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών, για να είστε συνεπείς στην ολική επαναφορά σας, στις παρωχημένες θέσεις του εθνοκεντρισμού και της απομόνωσης.
1 Ιουνίου 2009
Κώστας Χαϊνάς
Δευτέρα 25 Μαΐου 2009
Σκέψεις για της Ευρωεκλογές στις 7 Ιουνίου 2009
Παρακολουθώντας τα γεγονότα έτσι όπως εξελίσσεται η πολιτική αντιπαράθεση λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές, κάθε καλόπιστος πολίτης που δεν εντάσσεται στους «κομματικούς στρατούς», που δεν έχει και δεν ονειρεύεται προσωπικές τακτοποιήσεις, προνόμια και οφίτσια, αναρωτιέται για ποιο λόγο να πάει να ψηφίσει στις 7 Ιουνίου.
Όταν σχεδόν κανένας δεν μιλάει ποια Ευρώπη θέλουμε.
Οταν σχεδόν κανένας δεν μιλάει για τα δημοκρατικά ελλείμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για το υποβαθμισμένο Ευρωκοινοβούλιο, για την διορισμένη επιτροπή.
Η Νέα Δημοκρατία καλεί τους πολίτες να την ψηφίσουν για να συνεχίσει την πολιτική της, κλείνοντας τα αυτιά τους στα «πράσινα παπαγαλάκια».
Το ΠΑΣΟΚ καλεί τους πολίτες να το ψηφίσουν γιατί εκφράζει την άλλη επιλογή απέναντι στην «βαρβαρότητα» της Νέας Δημοκρατίας.
Το ΚΚΕ για κάθε θέμα καταγγέλλει σε όλους τους τόνους την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού την θεωρεί υπεύθυνη για κάθε δεινό στη χώρα μας και καλεί το λαό σε απειθαρχία και ανυπακοή!
Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντευόμενος ανάμεσα σε μια πολιτική που θεωρεί την Ευρώπη ένα πεδίο ανάπτυξης μιας σύγχρονης αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής, σε μια κατεύθυνση δημοκρατικής και προοδευτικής πολιτικής ολοκλήρωσης και μιας πολιτικής που επανακάμπτει σε ένα παρελθόν μιας αντιευρωπαϊκής πολιτικής αποδέσμευσης.
Όλες σχεδόν οι δημοσκοπήσεις αναδείχνουν ένα νέο πολιτικό χώρο των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ, οι οποίοι συγκεντρώνουν δημοσκοπικά μέχρι στιγμής ένα σημαντικό ποσοστό, όπου μέσα σ’αυτό εκφράζεται η διαμαρτυρία των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει και μια γενικότερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας προς την οικολογία και αυτό ως γεγονός αποτελεί ένα θετικό γεγονός, ανεξάρτητα από την καθ’εαυτή πολιτική παρουσία ή απουσία των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ.
Τα Ευρωπαϊκά θέματα απουσιάζουν δυστυχώς από την πολιτική αντιπαράθεση.
Ακόμη και το θέμα του τρόπου εκλογής των ευρωβουλευτών δεν θίγεται από κανένα. Ο σημερινός τρόπος είναι παρωχημένος και αντιδημοκρατικός, αφού οι ευρωβουλευτές μας δεν αναδείχνονται με την ψήφο των πολιτών -τουλάχιστον όσον αφορά το πρόσωπο-, αλλά με την επιβολή των επιλογών του κάθε αρχηγού ή της κάθε φορά κομματικής πλειοψηφίας, στο ψηφοδέλτιο του κάθε κόμματος. Ακόμη και τα κόμματα που έκαναν δημοψηφίσματα για την επιλογή των ευρωβουλευτών, όπως ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, αυτή η δημοκρατική διαδικασία ακυρώνεται στη συνέχεια, αφού ο πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον ευρωβουλευτή που θέλει από το ψηφοδέλτιο του κόμματος. Αυτή είναι η μία πλευρά του θέματος ευρωεκλογές. Η άλλη πλευρά και η ουσιαστικότερη, είναι το περιεχόμενο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ένα στοιχείο που συμβάλλει στην αδιαφορία των πολιτών, αφού διαπιστώνουν για άλλη μια φορά ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας και κυρίως τα δύο κόμματα του δικομματισμού, για άλλη μια φορά δεν συζητάνε για το μέλλον της χώρας και της Ευρώπης, αλλά επιδίδονται σε κοκορομαχίες εντυπωσιασμού.
Όμως τα ερωτήματα που αφορούν την ευρώπη είναι πραγματικά και επιμένουν για πειστικές απαντήσεις από τον κάθε φορέα που ζητά την ψήφο του ελληνικού λαού.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε από διάφορες φάσεις. Στα χρόνια που πέρασαν και ειδικότερα μετά το 1981, σε πολλά θέματα οι έλληνες πολίτες είδαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «πακέτα». Το 1ο, 2ο, 3ο και τώρα το 4ο (ή ΕΣΠΑ) Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (ΚΠΣ). Δισεκατομμύρια ευρώ είναι αλήθεια διοχετεύθηκαν μέσα από διάφορα προγράμματα και είχαν ως στόχο, την εναρμόνιση της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά δεδομένα και τον εκσυγχρονισμό της. Τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα έργα υποδομών της χώρας έγιναν με την ενίσχυση κοινοτικών κονδυλίων. Ένα μεγάλο τμήμα του εθνικού μας δικαίου σήμερα είναι αποτέλεσμα των κοινοτικών οδηγιών και κανονισμών. Η ευρωπαϊκή κουλτούρα, το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι, βοήθησε την ελληνική κοινωνία να ξεπεράσει φόβους και άγονους εθνικισμούς. Βεβαίως σε όλα αυτά τα χρόνια, χάθηκαν πόροι, υπήρξε πολλές φορές κατασπατάληση πόρων σε ανούσιες επενδύσεις και για εξυπηρέτηση ημετέρων, διάφοροι αετονύχηδες της κάθε εξουσίας οικειοποιήθηκαν οικονομικές ενισχύσεις που προορίζονταν για άλλους σκοπούς. Όμως το γενικό ισοζύγιο της συμμετοχής της χώρας μας στην ΕΕ, εκτιμάται θετικό για τη χώρα μας και αυτό αναδείχνεται σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης.
Σήμερα η ΕΕ των 27 πλέον χωρών μετά την είσοδο των πρώην χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», περνάει μια μεταβατική φάση. Υπάρχει μια σοβαρή στασιμότητα που απογοητεύει τους λαούς και δημιουργεί όλο και περισσότερους «ευρωσκεπτικιστές». Οι μεγάλες διαφορές στα επίπεδα των χωρών σε κάθε τομέα, η υποχώρηση των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων στις χώρες της Ευρώπης, σε συνδυασμό με τα υπαρκτά δημοκρατικά ελλείμματα της Ένωσης, έχουν δημιουργήσει μεγάλα ανασταλτικά εμπόδια μιας προοδευτικής πολιτικής εξέλιξης και μιας δημοκρατικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, μια πολύ ισχυρή οικονομική δύναμη, είναι μια πολύ αδύνατη πολιτική δύναμη στο παγκόσμιο επίπεδο. Σε συνθήκες μιας πρωτόγνωρης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η Ευρώπη στέκεται αδύναμη να αρθρώσει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση που θα ξεπερνάει το σημερινό status quo και θα αναδεικνύεται σε μια δύναμη που θα επηρεάζει θετικά τις παγκόσμιες εξελίξεις.
Αρα τα ζητούμενα σήμερα θα έπρεπε να είναι ποιά Ευρώπη θέλουμε. Με ποιο τρόπο θα διευρύνουμε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών. Πως οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα γίνουν δημοκρατικότεροι και οι πολίτες θα έχουν ουσιαστικότερο ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα. Και μέσα στα πλαίσια αυτά να αναζητηθούν οι πολιτικές συμμαχίες και συναντήσεις εκείνων των δυνάμεων που έχουν μια κοινή αντίληψη για το μέλλον της Ευρώπης. Οι πολιτικοί φορείς που επιμένουν να περιορίζουν τις πολιτικές τους στα πλαίσια των εθνικών συνόρων απορρίπτοντας κάθε μορφής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κλείνουν στην ουσία τα μάτια τους στην πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι είμαστε ήδη ένα παγκόσμιο χωριό, όπου ένα «πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο δημιουργεί μια καταιγίδα στην Ευρώπη» για να παραφράσω μια γνωστή παρομοίωση της θεωρίας του χάους. Και σ’αυτό το παγκόσμιο χωριό οι δυνάμεις της εργασίας, της οικολογίας και του πολιτισμού, αν δεν βρουν ένα κοινό δρόμο συνάντησης και συνεννόησης, τότε τους όρους της εξέλιξης αυτού του παγκόσμιου χωριού θα τους καθορίσουν κάποιοι άλλοι. Και ο ρόλος τους θα περιοριστεί στο να καταγγέλλουν τις εξελίξεις και να καλούν σε ανυπακοή και απειθαρχία τους πολίτες για να δικαιολογούν την πολιτική τους ανυπαρξία.
Μάϊος 2009
Όταν σχεδόν κανένας δεν μιλάει ποια Ευρώπη θέλουμε.
Οταν σχεδόν κανένας δεν μιλάει για τα δημοκρατικά ελλείμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για το υποβαθμισμένο Ευρωκοινοβούλιο, για την διορισμένη επιτροπή.
Η Νέα Δημοκρατία καλεί τους πολίτες να την ψηφίσουν για να συνεχίσει την πολιτική της, κλείνοντας τα αυτιά τους στα «πράσινα παπαγαλάκια».
Το ΠΑΣΟΚ καλεί τους πολίτες να το ψηφίσουν γιατί εκφράζει την άλλη επιλογή απέναντι στην «βαρβαρότητα» της Νέας Δημοκρατίας.
Το ΚΚΕ για κάθε θέμα καταγγέλλει σε όλους τους τόνους την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού την θεωρεί υπεύθυνη για κάθε δεινό στη χώρα μας και καλεί το λαό σε απειθαρχία και ανυπακοή!
Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντευόμενος ανάμεσα σε μια πολιτική που θεωρεί την Ευρώπη ένα πεδίο ανάπτυξης μιας σύγχρονης αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής, σε μια κατεύθυνση δημοκρατικής και προοδευτικής πολιτικής ολοκλήρωσης και μιας πολιτικής που επανακάμπτει σε ένα παρελθόν μιας αντιευρωπαϊκής πολιτικής αποδέσμευσης.
Όλες σχεδόν οι δημοσκοπήσεις αναδείχνουν ένα νέο πολιτικό χώρο των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ, οι οποίοι συγκεντρώνουν δημοσκοπικά μέχρι στιγμής ένα σημαντικό ποσοστό, όπου μέσα σ’αυτό εκφράζεται η διαμαρτυρία των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει και μια γενικότερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας προς την οικολογία και αυτό ως γεγονός αποτελεί ένα θετικό γεγονός, ανεξάρτητα από την καθ’εαυτή πολιτική παρουσία ή απουσία των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ.
Τα Ευρωπαϊκά θέματα απουσιάζουν δυστυχώς από την πολιτική αντιπαράθεση.
Ακόμη και το θέμα του τρόπου εκλογής των ευρωβουλευτών δεν θίγεται από κανένα. Ο σημερινός τρόπος είναι παρωχημένος και αντιδημοκρατικός, αφού οι ευρωβουλευτές μας δεν αναδείχνονται με την ψήφο των πολιτών -τουλάχιστον όσον αφορά το πρόσωπο-, αλλά με την επιβολή των επιλογών του κάθε αρχηγού ή της κάθε φορά κομματικής πλειοψηφίας, στο ψηφοδέλτιο του κάθε κόμματος. Ακόμη και τα κόμματα που έκαναν δημοψηφίσματα για την επιλογή των ευρωβουλευτών, όπως ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, αυτή η δημοκρατική διαδικασία ακυρώνεται στη συνέχεια, αφού ο πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον ευρωβουλευτή που θέλει από το ψηφοδέλτιο του κόμματος. Αυτή είναι η μία πλευρά του θέματος ευρωεκλογές. Η άλλη πλευρά και η ουσιαστικότερη, είναι το περιεχόμενο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ένα στοιχείο που συμβάλλει στην αδιαφορία των πολιτών, αφού διαπιστώνουν για άλλη μια φορά ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας και κυρίως τα δύο κόμματα του δικομματισμού, για άλλη μια φορά δεν συζητάνε για το μέλλον της χώρας και της Ευρώπης, αλλά επιδίδονται σε κοκορομαχίες εντυπωσιασμού.
Όμως τα ερωτήματα που αφορούν την ευρώπη είναι πραγματικά και επιμένουν για πειστικές απαντήσεις από τον κάθε φορέα που ζητά την ψήφο του ελληνικού λαού.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε από διάφορες φάσεις. Στα χρόνια που πέρασαν και ειδικότερα μετά το 1981, σε πολλά θέματα οι έλληνες πολίτες είδαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «πακέτα». Το 1ο, 2ο, 3ο και τώρα το 4ο (ή ΕΣΠΑ) Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (ΚΠΣ). Δισεκατομμύρια ευρώ είναι αλήθεια διοχετεύθηκαν μέσα από διάφορα προγράμματα και είχαν ως στόχο, την εναρμόνιση της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά δεδομένα και τον εκσυγχρονισμό της. Τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα έργα υποδομών της χώρας έγιναν με την ενίσχυση κοινοτικών κονδυλίων. Ένα μεγάλο τμήμα του εθνικού μας δικαίου σήμερα είναι αποτέλεσμα των κοινοτικών οδηγιών και κανονισμών. Η ευρωπαϊκή κουλτούρα, το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι, βοήθησε την ελληνική κοινωνία να ξεπεράσει φόβους και άγονους εθνικισμούς. Βεβαίως σε όλα αυτά τα χρόνια, χάθηκαν πόροι, υπήρξε πολλές φορές κατασπατάληση πόρων σε ανούσιες επενδύσεις και για εξυπηρέτηση ημετέρων, διάφοροι αετονύχηδες της κάθε εξουσίας οικειοποιήθηκαν οικονομικές ενισχύσεις που προορίζονταν για άλλους σκοπούς. Όμως το γενικό ισοζύγιο της συμμετοχής της χώρας μας στην ΕΕ, εκτιμάται θετικό για τη χώρα μας και αυτό αναδείχνεται σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης.
Σήμερα η ΕΕ των 27 πλέον χωρών μετά την είσοδο των πρώην χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», περνάει μια μεταβατική φάση. Υπάρχει μια σοβαρή στασιμότητα που απογοητεύει τους λαούς και δημιουργεί όλο και περισσότερους «ευρωσκεπτικιστές». Οι μεγάλες διαφορές στα επίπεδα των χωρών σε κάθε τομέα, η υποχώρηση των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων στις χώρες της Ευρώπης, σε συνδυασμό με τα υπαρκτά δημοκρατικά ελλείμματα της Ένωσης, έχουν δημιουργήσει μεγάλα ανασταλτικά εμπόδια μιας προοδευτικής πολιτικής εξέλιξης και μιας δημοκρατικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, μια πολύ ισχυρή οικονομική δύναμη, είναι μια πολύ αδύνατη πολιτική δύναμη στο παγκόσμιο επίπεδο. Σε συνθήκες μιας πρωτόγνωρης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η Ευρώπη στέκεται αδύναμη να αρθρώσει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση που θα ξεπερνάει το σημερινό status quo και θα αναδεικνύεται σε μια δύναμη που θα επηρεάζει θετικά τις παγκόσμιες εξελίξεις.
Αρα τα ζητούμενα σήμερα θα έπρεπε να είναι ποιά Ευρώπη θέλουμε. Με ποιο τρόπο θα διευρύνουμε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών. Πως οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα γίνουν δημοκρατικότεροι και οι πολίτες θα έχουν ουσιαστικότερο ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα. Και μέσα στα πλαίσια αυτά να αναζητηθούν οι πολιτικές συμμαχίες και συναντήσεις εκείνων των δυνάμεων που έχουν μια κοινή αντίληψη για το μέλλον της Ευρώπης. Οι πολιτικοί φορείς που επιμένουν να περιορίζουν τις πολιτικές τους στα πλαίσια των εθνικών συνόρων απορρίπτοντας κάθε μορφής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κλείνουν στην ουσία τα μάτια τους στην πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι είμαστε ήδη ένα παγκόσμιο χωριό, όπου ένα «πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο δημιουργεί μια καταιγίδα στην Ευρώπη» για να παραφράσω μια γνωστή παρομοίωση της θεωρίας του χάους. Και σ’αυτό το παγκόσμιο χωριό οι δυνάμεις της εργασίας, της οικολογίας και του πολιτισμού, αν δεν βρουν ένα κοινό δρόμο συνάντησης και συνεννόησης, τότε τους όρους της εξέλιξης αυτού του παγκόσμιου χωριού θα τους καθορίσουν κάποιοι άλλοι. Και ο ρόλος τους θα περιοριστεί στο να καταγγέλλουν τις εξελίξεις και να καλούν σε ανυπακοή και απειθαρχία τους πολίτες για να δικαιολογούν την πολιτική τους ανυπαρξία.
Μάϊος 2009
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Σκέψεις για τις θεωρίες συνωμοσίας...
Έχουν γραφεί πολλά για τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας και την αποδοχή τους στην ελληνική κοινωνία. Σε ένα βαθμό υποτιμούσα αυτήν την αποδοχή στους καθημερινούς ανθρώπους και όταν τις συναντούσα στις φιλικές συζητήσεις, χαμογελούσα συγκαταβατικά χωρίς να δίνω και μεγάλη σημασία. Κάποιες όμως εμπειρίες που έζησα στην πορεία του χρόνου διαπίστωσα ότι αυτές οι θεωρίες ήταν βαθιά ριζωμένες στη συνείδηση κάποιων ανθρώπων και ορισμένες φορές με έκαναν να νοιώθω πολύ άσχημα. Αισθανόμουν ότι η αντίθεση που είχα απέναντι στις θεωρίες συνωμοσίας, αποτελούσε ελάχιστη μειοψηφία. Προσπάθησα πολλές φορές να εξηγήσω γιατί οι άνθρωποι ρέπουν τόσο εύκολα στις θεωρίες συνωμοσίας. Πολλές ερμηνείες θα μπορούσε κάποιος να παραθέσει. Είναι αλήθεια ότι όλες οι γνωστές θεωρίες συνωμοσίας για τα μεγάλα θέματα που απασχολούν τον κόσμο μας με τις ερμηνείες που δίνουν στα γεγονότα, διαθέτουν κάποια απόκρυφη γοητεία που γίνεται εύκολα αποδεκτή από τους ανθρώπους.
Τελευταία είδα την ταινία του Μαραγκού «Μπλακ Μπε» στο θέατρο «Παπαδημητρίου» προσφορά του Συλλόγου «Κοινό Ευβοέων» και την υποστήριξη της ΔΗΚΕΧ. Μια ταινία που έχει δεχθεί κάθε είδους κριτική από τους διάφορους ταινιοκριτικούς των μέσων ενημέρωσης. Προσωπικά και μόνο για το γεγονός ότι ανέδειξε ένα μεγάλο ιστορικό θέμα, την ανακάλυψη 2.000 αρχαίων ελληνικών παπύρων στην Ιταλία, αποτελεί έναν πολύ σοβαρό λόγο να αξιολογήσω θετικά την ταινία. Αλλά και άλλα στοιχεία της ταινίας ήταν πολύ όμορφα και καθόλου δεν κατάλαβα γιατί δέχθηκε αυτό το μπαράζ αρνητικής κριτικής και κυρίως γιατί αποκλείσθηκε από τα μεγάλα κανάλια διανομής. Ή μάλλον κατάλαβα αλλά σίγουρα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων συνωμοτών (που σίγουρα θα άρεσε σε κάποιους), οι οποίοι αποφάσισαν να αποκλείσουν την ταινία του Μαραγκού από τους κινηματογράφους. Απλά αυτοί οι κύριοι που ελέγχουν το κύκλωμα διανομής, έκριναν ότι η ταινία του Μαραγκού δεν θα τους απέδιδαν τόσα, όσα θα ήθελαν...
Όμως αυτή η ταινία ήταν η αφορμή για να συναντήσω για άλλη μια φορά μια θεωρία συνωμοσίας, αφού μετά το τέλος της ακολούθησε συζήτηση στην οποία ανέπτυξα μια άποψη όχι και τόσο ριζοσπαστική, ούτε πρωτάκουστη. Το θέμα μας ήταν γιατί στο διάστημα των πάνω από δύο αιώνων που απέχουμε από τον αρχαίο κόσμο και τον πολιτισμό του, χάθηκαν τόσα πολλά πολύτιμα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Και η προσέγγιση που έκανα με λίγα λόγια ήταν, ότι μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Ρωμαίους για αρκετούς αιώνες ο ελληνικός πολιτισμός συνέχισε να υπάρχει τουλάχιστον και πολλά κέντρα του να λειτουργούν έστω και υποτονικά, όπως η Ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα και άλλα κέντρα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Πολλά στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού υιοθετήθηκαν από τους Ρωμαίους που στην ιστορία αναφέρεται ως ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός. Όταν ο Χριστιανισμός γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία και εξουσία στο Ρωμαϊκό Κράτος και παίρνει την ιδιαίτερη μορφή του στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που πλέον ονομάζεται Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αφού η πρωτεύσουσά του μεταφέρεται στο ασήμαντο Βυζάντιο από το Μ. Κωνσταντίνο και παίρνει το όνομα Κωνσταντινούπολη, κάθε τι ελληνικό θυμίζει την ειδωλολατρεία και έπρεπε να εξαφανισθεί. Στα πλαίσια αυτά της Βυζαντινής περιόδου καταστράφηκαν αρχαίοι ναοί, κάηκαν ολόκληρες βιβλιοθήκες, διώχθηκαν όσοι μιλούσαν για τον ελληνικό πολιτισμό. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλες τις καταστροφές τις έκαναν οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες, αλλά η αλήθεια είναι ότι την περίοδο αυτή έχουμε την ολοσχερή καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά κέντρα της ελληνιστικής εποχής, ο Παρθενώνας έγινε Χριστιανική Εκκλησία και μια σειρά δείγματα της εχθρότητας του επίσημου Βυζαντινού Κράτους προς κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και η λέξη Έλληνας, σήμαινε ειδωλολάτρης και ήταν εχθρός της Χριστιανοσύνης. Αυτή η περίοδος της Βυζαντινής κυριαρχίας αποτέλεσε τον μεσαίωνα για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Και σημείωσα ότι χρειάζεται να επανεξετάσουμε αυτά τα θέματα χωρίς φανατισμούς και «ταμπελοποιήσεις» των απόψεων. Δεν έχω καμιά σχέση με τους λεγόμενους «αρχαιολάτρες», ούτε διακατέχομαι από κάποιο αντιχριστιανικό σύνδρομο. Δεν πολεμώ καμιά θρησκεία όπως και δεν υπερασπίζομαι καμία. Υπερασπίζομαι την ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα της θρησκευτικής επιλογής ή της θρησκευτικής απόρριψης, κάθε ανθρώπου. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω απόψεις, που στηρίζονται σε δόγματα, σε κάποια –οποιαδήποτε- θρησκευτική πίστη ή σε κάποια θεωρία συνωμοσίας. Με ενδιαφέρει μόνο η ιστορική αλήθεια. Αυτά ήταν με λίγα λόγια η προσέγγιση που έκανα για το θέμα του αφανισμού πολλών πηγών του αρχαίου πολιτισμού μας από την ιστορία μας και που ακόμη δεν έχουμε ρίξει φως και παραμένουν στο σκοτάδι.
Δέχθηκα μια τρομακτική επίθεση για την προσέγγιση αυτή που την θεωρώ και σήμερα μια προσέγγιση που την υιοθετούν αρκετοί ερευνητές και ιστορικοί και δεν νομίζω ότι όποιος την λέει «κομίζει γλαύκα εις Αθήνας».
Η άλλη άποψη ήταν ότι φταίνε οι Εβραίοι. Γιατί αυτοί κυριαρχούν σήμερα στο Υπουργείο Παιδείας (!!!), αυτοί κυριαρχούν παντού και αυτοί κανονίζουν όλες τις εξελίξεις. (!!!) .
Δεν σας κρύβω, ότι ακούγοντας αυτή την άποψη μου φάνηκε τόσο αστεία και αφελής, που χαμογέλασα. Αυτό το χαμόγελο ήταν η αιτία να φανατιστεί τόσο πολύ ο συνομιλητής που μου ζητούσε να του αποδείξω ότι δεν υπάρχουν Εβραίοι στο Υπουργείο Παιδείας οι οποίοι κανονίζουν τα της παιδείας μας (!!!). Προσέξτε το τραγελαφικό. Ο κύριος αυτός ισχυρίστηκε ότι στο Υπουργείο Παιδείας κανονίζουν την εκπαιδευτική μας πολιτική τρεις (?) Εβραίοι και ζητάει από μένα να του αποδείξω ότι αυτό δεν συμβαίνει(!!!). Στην συνέχεια διαπιστώνω ότι η άποψη αυτή περί ευθύνης των Εβραίων για τα πολλά δεινά της ανθρωπότητας, βρίσκει απήχηση και σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι με πλησιάζουν στο τέλος, μου ζητούν να διαβάσω τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» και άλλα «ντουκουμέντα» της παγκόσμιας συνωμοσίας των Εβραίων. Άκουσα και διάφορα άλλα τραγελαφικά, όπως ότι την 11η Σεπτεμβρίου οι Εβραίοι είχαν ειδοποιηθεί να μην πάνε στους δίδυμους πύργους και μια σειρά άλλα σενάρια που μόνο με την επιστράτευση της επιστημονικής φαντασίας μπορεί κάποιος να τα παρακολουθήσει. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των θεωριών είναι ότι έχουν και πραγματικά στοιχεία. Αυτά τα αναμιγνύουν με λίγο φαντασία, πατάνε και στα υπαρκτά αρνητικά συναισθήματα για την σιωνιστική πολιτική του σημερινού εβραϊκού κράτους και σερβίρουν τη θεωρία συνωμοσίας. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν και λειτουργούν εθνικιστικοί και ρατσιστικοί κύκλοι και μάλιστα έχουν και σημαντική επιρροή στην ελληνική κοινωνία. Επίσης όλοι γνωρίζουμε ότι στο σημερινό Ισραήλ πέρα από τους σιωνιστές, υπάρχουν μαχόμενοι πολίτες που αγωνίζονται χρόνια τώρα για μια κοινή συμβίωση με τους Παλαιστίνιους. Που αγωνίζονται να αποκτήσουν δικό τους Κράτος οι Παλαιστίνιοι και να ζήσουν ειρηνικά μαζί τους. Όπως υπάρχουν και Παλαιστίνιοι, ίσως και η μεγαλύτερη μερίδα τους που τους σιγοντάρουν και τους στηρίζουν θρησκευτικά καθεστώτα τύπου Ιράν, οι οποίοι όχι απλά δεν θέλουν να συμβιώσουν με το Ισραήλ, αλλά να το εξαφανίσουν. Και έχουν σοβαρές ευθύνες για την διαιώνιση του Παλαιστινιακού προβλήματος και αυτοί οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι σιωνιστές, βεβαίως μεγαλύτερες, αφού αυτοί έχουν ένα συγκροτημένο κράτος ενώ οι Παλαιστίνιοι ουσιαστικά τίποτα. Έτσι είναι τα πράγματα, άλλο εάν εδώ στην Ελλάδα δεν θέλουμε κάποιοι να τα βλέπουμε(?).
Το τελευταίο βιβλίο του Πλεύρη «Οι Εβραίοι. Όλη η αλήθεια», που διαπνέεται από αντισημιτισμό και μίσος σε κάθε τι εβραϊκό, κυκλοφορεί ελεύθερα μετά από δικαστική απόφαση, και ευτυχώς γιατί εάν απαγορευόταν θα έδινε άλλο ένα επιχείρημα στις θεωρίες συνωμοσίας των Εβραίων.
Επειδή οι φορείς αυτών των απόψεων ή έστω οι σκεπτικιστές, ήταν και άνθρωποι με κάποιο ορθολογικό κριτήριο δεν μπορούσα να το χωνέψω και ακόμα με απασχολεί πολύ έντονα και δεν έχω δώσει οριστικές απαντήσεις στο ερώτημα : Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο ευάλωτοι στις θεωρίες συνωμοσίας ;
Οι «σκέψεις» για το θέμα θα συνεχιστούν...
Χαλκίδα 26-4-2009
Κώστας Χαϊνάς
Τελευταία είδα την ταινία του Μαραγκού «Μπλακ Μπε» στο θέατρο «Παπαδημητρίου» προσφορά του Συλλόγου «Κοινό Ευβοέων» και την υποστήριξη της ΔΗΚΕΧ. Μια ταινία που έχει δεχθεί κάθε είδους κριτική από τους διάφορους ταινιοκριτικούς των μέσων ενημέρωσης. Προσωπικά και μόνο για το γεγονός ότι ανέδειξε ένα μεγάλο ιστορικό θέμα, την ανακάλυψη 2.000 αρχαίων ελληνικών παπύρων στην Ιταλία, αποτελεί έναν πολύ σοβαρό λόγο να αξιολογήσω θετικά την ταινία. Αλλά και άλλα στοιχεία της ταινίας ήταν πολύ όμορφα και καθόλου δεν κατάλαβα γιατί δέχθηκε αυτό το μπαράζ αρνητικής κριτικής και κυρίως γιατί αποκλείσθηκε από τα μεγάλα κανάλια διανομής. Ή μάλλον κατάλαβα αλλά σίγουρα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων συνωμοτών (που σίγουρα θα άρεσε σε κάποιους), οι οποίοι αποφάσισαν να αποκλείσουν την ταινία του Μαραγκού από τους κινηματογράφους. Απλά αυτοί οι κύριοι που ελέγχουν το κύκλωμα διανομής, έκριναν ότι η ταινία του Μαραγκού δεν θα τους απέδιδαν τόσα, όσα θα ήθελαν...
Όμως αυτή η ταινία ήταν η αφορμή για να συναντήσω για άλλη μια φορά μια θεωρία συνωμοσίας, αφού μετά το τέλος της ακολούθησε συζήτηση στην οποία ανέπτυξα μια άποψη όχι και τόσο ριζοσπαστική, ούτε πρωτάκουστη. Το θέμα μας ήταν γιατί στο διάστημα των πάνω από δύο αιώνων που απέχουμε από τον αρχαίο κόσμο και τον πολιτισμό του, χάθηκαν τόσα πολλά πολύτιμα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Και η προσέγγιση που έκανα με λίγα λόγια ήταν, ότι μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Ρωμαίους για αρκετούς αιώνες ο ελληνικός πολιτισμός συνέχισε να υπάρχει τουλάχιστον και πολλά κέντρα του να λειτουργούν έστω και υποτονικά, όπως η Ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα και άλλα κέντρα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Πολλά στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού υιοθετήθηκαν από τους Ρωμαίους που στην ιστορία αναφέρεται ως ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός. Όταν ο Χριστιανισμός γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία και εξουσία στο Ρωμαϊκό Κράτος και παίρνει την ιδιαίτερη μορφή του στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που πλέον ονομάζεται Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αφού η πρωτεύσουσά του μεταφέρεται στο ασήμαντο Βυζάντιο από το Μ. Κωνσταντίνο και παίρνει το όνομα Κωνσταντινούπολη, κάθε τι ελληνικό θυμίζει την ειδωλολατρεία και έπρεπε να εξαφανισθεί. Στα πλαίσια αυτά της Βυζαντινής περιόδου καταστράφηκαν αρχαίοι ναοί, κάηκαν ολόκληρες βιβλιοθήκες, διώχθηκαν όσοι μιλούσαν για τον ελληνικό πολιτισμό. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλες τις καταστροφές τις έκαναν οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες, αλλά η αλήθεια είναι ότι την περίοδο αυτή έχουμε την ολοσχερή καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά κέντρα της ελληνιστικής εποχής, ο Παρθενώνας έγινε Χριστιανική Εκκλησία και μια σειρά δείγματα της εχθρότητας του επίσημου Βυζαντινού Κράτους προς κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και η λέξη Έλληνας, σήμαινε ειδωλολάτρης και ήταν εχθρός της Χριστιανοσύνης. Αυτή η περίοδος της Βυζαντινής κυριαρχίας αποτέλεσε τον μεσαίωνα για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Και σημείωσα ότι χρειάζεται να επανεξετάσουμε αυτά τα θέματα χωρίς φανατισμούς και «ταμπελοποιήσεις» των απόψεων. Δεν έχω καμιά σχέση με τους λεγόμενους «αρχαιολάτρες», ούτε διακατέχομαι από κάποιο αντιχριστιανικό σύνδρομο. Δεν πολεμώ καμιά θρησκεία όπως και δεν υπερασπίζομαι καμία. Υπερασπίζομαι την ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα της θρησκευτικής επιλογής ή της θρησκευτικής απόρριψης, κάθε ανθρώπου. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω απόψεις, που στηρίζονται σε δόγματα, σε κάποια –οποιαδήποτε- θρησκευτική πίστη ή σε κάποια θεωρία συνωμοσίας. Με ενδιαφέρει μόνο η ιστορική αλήθεια. Αυτά ήταν με λίγα λόγια η προσέγγιση που έκανα για το θέμα του αφανισμού πολλών πηγών του αρχαίου πολιτισμού μας από την ιστορία μας και που ακόμη δεν έχουμε ρίξει φως και παραμένουν στο σκοτάδι.
Δέχθηκα μια τρομακτική επίθεση για την προσέγγιση αυτή που την θεωρώ και σήμερα μια προσέγγιση που την υιοθετούν αρκετοί ερευνητές και ιστορικοί και δεν νομίζω ότι όποιος την λέει «κομίζει γλαύκα εις Αθήνας».
Η άλλη άποψη ήταν ότι φταίνε οι Εβραίοι. Γιατί αυτοί κυριαρχούν σήμερα στο Υπουργείο Παιδείας (!!!), αυτοί κυριαρχούν παντού και αυτοί κανονίζουν όλες τις εξελίξεις. (!!!) .
Δεν σας κρύβω, ότι ακούγοντας αυτή την άποψη μου φάνηκε τόσο αστεία και αφελής, που χαμογέλασα. Αυτό το χαμόγελο ήταν η αιτία να φανατιστεί τόσο πολύ ο συνομιλητής που μου ζητούσε να του αποδείξω ότι δεν υπάρχουν Εβραίοι στο Υπουργείο Παιδείας οι οποίοι κανονίζουν τα της παιδείας μας (!!!). Προσέξτε το τραγελαφικό. Ο κύριος αυτός ισχυρίστηκε ότι στο Υπουργείο Παιδείας κανονίζουν την εκπαιδευτική μας πολιτική τρεις (?) Εβραίοι και ζητάει από μένα να του αποδείξω ότι αυτό δεν συμβαίνει(!!!). Στην συνέχεια διαπιστώνω ότι η άποψη αυτή περί ευθύνης των Εβραίων για τα πολλά δεινά της ανθρωπότητας, βρίσκει απήχηση και σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι με πλησιάζουν στο τέλος, μου ζητούν να διαβάσω τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» και άλλα «ντουκουμέντα» της παγκόσμιας συνωμοσίας των Εβραίων. Άκουσα και διάφορα άλλα τραγελαφικά, όπως ότι την 11η Σεπτεμβρίου οι Εβραίοι είχαν ειδοποιηθεί να μην πάνε στους δίδυμους πύργους και μια σειρά άλλα σενάρια που μόνο με την επιστράτευση της επιστημονικής φαντασίας μπορεί κάποιος να τα παρακολουθήσει. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των θεωριών είναι ότι έχουν και πραγματικά στοιχεία. Αυτά τα αναμιγνύουν με λίγο φαντασία, πατάνε και στα υπαρκτά αρνητικά συναισθήματα για την σιωνιστική πολιτική του σημερινού εβραϊκού κράτους και σερβίρουν τη θεωρία συνωμοσίας. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν και λειτουργούν εθνικιστικοί και ρατσιστικοί κύκλοι και μάλιστα έχουν και σημαντική επιρροή στην ελληνική κοινωνία. Επίσης όλοι γνωρίζουμε ότι στο σημερινό Ισραήλ πέρα από τους σιωνιστές, υπάρχουν μαχόμενοι πολίτες που αγωνίζονται χρόνια τώρα για μια κοινή συμβίωση με τους Παλαιστίνιους. Που αγωνίζονται να αποκτήσουν δικό τους Κράτος οι Παλαιστίνιοι και να ζήσουν ειρηνικά μαζί τους. Όπως υπάρχουν και Παλαιστίνιοι, ίσως και η μεγαλύτερη μερίδα τους που τους σιγοντάρουν και τους στηρίζουν θρησκευτικά καθεστώτα τύπου Ιράν, οι οποίοι όχι απλά δεν θέλουν να συμβιώσουν με το Ισραήλ, αλλά να το εξαφανίσουν. Και έχουν σοβαρές ευθύνες για την διαιώνιση του Παλαιστινιακού προβλήματος και αυτοί οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι σιωνιστές, βεβαίως μεγαλύτερες, αφού αυτοί έχουν ένα συγκροτημένο κράτος ενώ οι Παλαιστίνιοι ουσιαστικά τίποτα. Έτσι είναι τα πράγματα, άλλο εάν εδώ στην Ελλάδα δεν θέλουμε κάποιοι να τα βλέπουμε(?).
Το τελευταίο βιβλίο του Πλεύρη «Οι Εβραίοι. Όλη η αλήθεια», που διαπνέεται από αντισημιτισμό και μίσος σε κάθε τι εβραϊκό, κυκλοφορεί ελεύθερα μετά από δικαστική απόφαση, και ευτυχώς γιατί εάν απαγορευόταν θα έδινε άλλο ένα επιχείρημα στις θεωρίες συνωμοσίας των Εβραίων.
Επειδή οι φορείς αυτών των απόψεων ή έστω οι σκεπτικιστές, ήταν και άνθρωποι με κάποιο ορθολογικό κριτήριο δεν μπορούσα να το χωνέψω και ακόμα με απασχολεί πολύ έντονα και δεν έχω δώσει οριστικές απαντήσεις στο ερώτημα : Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο ευάλωτοι στις θεωρίες συνωμοσίας ;
Οι «σκέψεις» για το θέμα θα συνεχιστούν...
Χαλκίδα 26-4-2009
Κώστας Χαϊνάς
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
