ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΪΝΑΣ - ΣΚΕΨΕΙΣ

Κάποια σχόλια μετά την συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το θέμα της μεταφοράς του Λιμανιού της Χαλκίδας

2012-01-31T03:25:00.000-08:00

Ο Δήμαρχος και η πλειοψηφία του ΔΣ (με τιμητική εξαίρεση τον αντιδήμαρχο Αυλίδας), έδειξε μια δειλία να εκφράσει την αποδοκιμασία της στην πρακτική της Λιμενικής Επιτροπής Χαλκίδας, η οποία εδώ και 2 χρόνια αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξη του Δήμου και μεθοδεύει μονομερώς την μεταφορά του λιμανιού σε προεπιλεγμένη θέση. Το ίδιο έδειξε και η μείζων αντιπολίτευση.
Ο Δήμαρχος αλλά και το Δημοτικό Συμβούλιο δεν απάντησε επί τοις ουσίας στην πρόταση που κατατέθηκε για έναρξη των διαδικασιών μεταβίβασης των αρμοδιοτήτων του Λιμενικού Ταμείου στο Δήμο. Απ΄ ότι καταλάβαμε ο Δήμος δεν έχει καταθέσει αίτηση και ούτε έδειξε ότι έχει διάθεση να υλοποιήσει τις διατάξεις του νόμου που δίνει την δυνατότητα να μεταφερθούν οι αρμοδιότητες της Λιμενικής Επιτροπής στο Δήμο Χαλκιδέων.
Μόνο οι εκπρόσωποι της ελάσσονος αντιπολίτευσης, στήριξαν μέχρι το τέλος το ψήφισμα των τοπικών κοινοτήτων της Αυλίδας οι οποίες ομόφωνα καταδίκαζαν τις μεθοδεύσεις της Λιμενικής Επιτροπής και το σκανδαλώδες ποσό των 150.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ που πλήρωσε η Λιμενική Επιτροπή για μια προκαταρκτική προμελέτη σκοπιμότητας και όχι για «Μελέτη», όπως αποδείχθηκε.
Ο Δήμαρχος αλλά και η μείζων αντιπολίτευση δεν είπε τίποτα για το σκανδαλώδες ποσό των 150.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ που πλήρωσε η Λιμενική Επιτροπή Χαλκίδας και όπως αποδείχθηκε όχι για ολοκληρωμένη μελέτη αλλά για μια προκαταρκτική Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Όμως στα έγγραφα που έχει στείλει στην Διαύγεια η Λιμενική Επιτροπή και συγκεκριμένα στην απόφαση 138/5-12-2011 αναφέρει ότι :
«Το έργο στο σύνολό του περιλαμβάνει τα εξής :

· Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για τη μεταφορά του εμπορευματικού λιμένα Χαλκίδας στον όρμο Βαθέως

· Ανάλυση τεχνοοικονομικής σκοπιμότητας καθώς και μελέτη αποτίμησης περιβαλλοντικών επιπτώσεων για την κάλυψη των απαιτήσεων της νομοθεσίας περί επιχειρηματικών υποδομών

· Αποτίμηση κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων του νέου Λιμένα στα πλαίσια της εγχώριας και ευρωπαϊκής ανάπτυξης μεταφορικών και επιχειρηματικών προοπτικών

· Επιχειρησιακό σχέδιο με έρευνα αγοράς υποψηφίων προς εγκατάσταση επιχειρήσεων καθώς και πηγών χρηματοδότησης των έργων υποδομής και των επιχειρήσεων

· Δημιουργία φακέλου προβολής και δημοσιότητας του έργου με εποπτικό υλικό παρουσίασης και επίδειξης του προτεινόμενου έργου.

Έπειτα από την υποβολή των τριών λογαριασμών προκειμένου για την εξόφληση της δαπάνης της μελέτης 150.000 ευρώ (χωρίς ΦΠΑ) και την παραλαβή όλων των παραδοτέων θεωρείται ότι το έργο έχει ολοκληρωθεί στο σύνολο του»

Άνθρακες ο θησαυρός !!! Η μελέτη ως δια μαγείας έγινε μια προκαταρκτική σκοπιμότητας. Τα λεφτά όμως παρέμειναν 150.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ!!!

Εκτός από πολίτες στην χθεσινή συνεδρίαση παρενέβησαν και δύο εκπρόσωποι κομμάτων. Ο ένας ήταν ο εκπρόσωπος της «Νέας Δημοκρατίας» ο οποίος εκτός από την παρουσία του, επί τοις ουσίας δεν μας είπε τίποτα. Ο άλλος ήταν ο εκπρόσωπος της «Δημοκρατικής Αριστεράς», ο οποίος μας τόνισε με έμφαση ότι μιλά εκ μέρους της Κυβερνώσας Αριστεράς! Ο εκπρόσωπος λοιπόν της Κυβερνώσας Αριστεράς αποδείχθηκε βασιλικότερος του βασιλέως. Υπερασπίσθηκε σθεναρά την απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής, και μάλιστα έκανε κριτική γιατί πρέπει επιτέλους να προχωρήσουμε σε έργα και να αφήσουμε τα λόγια όπως είπε, γιατί κάποιοι άλλοι πρότειναν διάλογο για την επιλογή της θέσης του λιμανιού. Δεν είπε τίποτα για τις μεθοδεύσεις μιας διορισμένης λιμενικής επιτροπής, ερήμην της κοινωνίας και για την ανάγκη μεταφοράς των αρμοδιοτήτων της στο Δήμο Χαλκιδέων. Και -μέσα σε γενικές αποδοκιμασίες των παρευρισκόμενων πολιτών -όχι μόνο υπερασπίσθηκε τις θέσεις της Λιμενικής Επιτροπής αναλύοντας τους λόγους που πρέπει να πάει το λιμάνι στην συγκεκριμένη θέση που προτείνει η Λιμενική Επιτροπή, αλλά στην ανακοίνωση που μοίρασε στο Δημοτικό Συμβούλιο υπερασπίσθηκε και την περιβόητη «μελέτη», που κόστισε κατά τα άλλα στους Έλληνες φορολογούμενους 150.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ.

Τα συμπεράσματα δικά σας

Κώστας Χαϊνάς

Χαλκίδα 30-1-2012

Μεταφορά του Λιμανιού της Χαλκίδας και Λιμενικό Ταμείο

2012-01-27T11:27:00.000-08:00

Στο σημερινό σημείωμα δεν θα αναφερθούμε στην ουσία του θέματος, αφού σε παλιότερο σημείωμα έχουμε θέσει τους προβληματισμούς μας.
((http://kostasxainas.blogspot.com/2011/04/blog-post.html)
Αφορμή για το σημερινό σημείωμα είναι η συζήτηση που επιτέλους θα γίνει τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου στο Δημοτικό Συμβούλιο, μετά από συνεχή αιτήματα της «Επιτροπής Πολιτών για την Προστασία και Ανάδειξη της Αρχαίας Αυλίδας», για το θέμα της μεταφοράς του λιμανιού της Χαλκίδας.

Και λέμε επιτέλους, γιατί ένα τόσο σοβαρό θέμα που αφορά κατεξοχήν την Χαλκίδα –και όχι μόνο- ο Δήμος απουσιάζει επιδεικτικά εδώ και πολλούς μήνες, σε όλες τις κινήσεις και διεργασίες που προωθεί από το 2010 η Λιμενική Επιτροπή Χαλκίδας, ερήμην του Δήμου(;), των επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, ερήμην τελικά της ίδιας της κοινωνίας. Με απόφασή της το 2010 (αριθμός απόφασης 115/2010), ανέθεσε σε ινστιτούτο του Πάντειου Πανεπιστημίου (Ι.Α.Π.Α.Δ.), να μελετήσει την κατάλληλη θέση για την μεταφορά του λιμανιού, έναντι του μη ευκαταφρόνητου ποσού των 150.000,00 € (!!!) πλέον ΦΠΑ, δηλαδή κοντά 185.000,00 € για ποιο λόγο ; Γιατί διαβάζοντας την απόφαση της Λιμενικής επιτροπής (συνημμένο έγγραφο) διαπιστώνουμε ότι η αμοιβή αφορά μελέτη, «Μεταφορά Εμπορευματικού Λιμένα Χαλκίδας στον όρμο Βαθέως». Δηλαδή, μελέτη για ένα θέμα αναζήτησης της κατάλληλης θέσης μεταφοράς του λιμανιού, που έχει όμως προαποφασισθεί ο τόπος μεταφοράς του ; Ουσιαστικά δηλαδή, η Λιμενική Επιτροπή, αποφάσισε για την μεταφορά και τον τόπο μεταφοράς του Λιμανιού (ερήμην της κοινωνίας και του Δήμου Χαλκιδέων) και αναθέτει σε κάποιους, -πληρώνοντας τους μάλιστα αδρά- να του συντάξουν μια μελέτη που θα στηρίζουν την απόφασή του!!!

Και έχουμε και συνέχεια, βέβαια. Στις 10-11-2011 συνεδριάζει η Επιτροπή Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (Ε.Σ.Α.Λ.) του Υπουργείου Ανάπτυξης με θέμα «Μεταφορά και Λειτουργία εγκαταστάσεων εμπορευματικού λιμένα Χαλκίδας στον όρμο Βαθέως Αυλίδας». Στη συνεδρίαση αυτή παρουσιάσθηκαν τρεις εναλλακτικές λύσεις, που φανταζόμαστε ότι αποτελούν προϊόντα της περίφημης μελέτης. Την πρώτη λύση που προτείνουν είναι η περιοχή της Γλύφας. Την απορρίπτουν όμως γιατί όπως λένε, «…στο χερσαίο αυτό χώρο όμως υπάρχει ο Ναός της Αρτέμιδας και στο θαλάσσιο χώρο ο όρμος όπου ελλιμενίζονταν τα πλοία για τον απόπλου της Τροίας» (!!!!) Έτσι μάθαμε από τη Λιμενική Επιτροπή Χαλκίδας (ή τους μελετητές δεν ξέρω ακριβώς ποιος ήταν ο εγκέφαλος αυτής της απάτης), ότι ο Ναός της Αυλίδειας Αρτέμιδας βρίσκεται στη Γλύφα και όχι στο όρμο του Βαθέως Αυλίδας. Ανιστόρητοι ; Όχι, απλά για να περάσουν την 3η εναλλακτική λύση (η 2η είναι ο Φάρος), που είναι ο όρμος του μεγάλου Βαθέως-Αυλίδας, λένε συνειδητά ψέματα, ότι ο ναός της Αρτέμιδας είναι στη Γλύφα! Και στη συγκεκριμένη απόφαση μάλιστα σημειώνουν με έμφαση ότι, «Το Λιμενικό Ταμείο Χαλκίδας, θα πρέπει να προωθήσει τη διαδικασία λήψης μη αρνητικής κατ’αρχήν γνώμης των αρμοδίων Υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού»!!! Εδώ πως ξέρουν πολύ καλά ότι η συγκεκριμένη θέση που προτείνουν είναι δίπλα ακριβώς σε χαρακτηρισμένο αρχαιολογικό χώρο ;

Ρωτάμε :

Ο Δήμος Χαλκιδέων τι έκανε για όλα αυτά ; Ο εκπρόσωπός του έχει ενημερώσει το Δήμαρχο, έχει ενημερωθεί το Δημοτικό Συμβούλιο ; Έχει ξεκινήσει η διαδικασία μεταφοράς των αρμοδιοτήτων της Λιμενικής Επιτροπής στο Δήμο με την δημιουργία Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου σύμφωνα με την δυνατότητα που δίνει ο νόμος ; Διαβάσαμε στον τύπο ότι ήδη λειτουργούν πάνω από τριάντα Δημοτικά Λιμενικά Ταμεία. Στην Χαλκίδα σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία και γιατί έχει καθυστερήσει ;

Περιμένουμε τη Δευτέρα ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να απαιτήσει το αυτονόητο. Γιατί πέρα από την ουσία του θέματος που είναι η μεταφορά του εμπορικού λιμανιού και η κατάλληλη επιλογή του τόπου μεταφοράς του, ένα θέμα εξειδικευμένο τεχνικά και επιστημονικά και με πολλαπλές παραμέτρους, να διεκδικήσει το αναφαίρετο δικαίωμά του, να αποφασίζει για τέτοια μείζονα θέματα της τοπικής κοινωνίας η αυτοδιοίκηση και η τοπική κοινωνία και όχι κάποιες διορισμένες επιτροπές.

Κώστας Χαϊνάς

Χαλκίδα 27-1-2012

Στρατηγικό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Δήμου Χαλκιδέων : Πραγματικό Πρόγραμμα Δράσης ή Έκθεση Ιδεών ;

2012-01-15T10:27:00.000-08:00

Σύμφωνα με το νόμο 3852/2010 οι Δήμοι είναι υποχρεωμένοι στην αρχή της θητείας τους να συντάσσουν Στρατηγικά Επιχειρησιακά Προγράμματα. Ο νομοθέτης θέτει ένα τέτοιο θέμα ώστε να μπορέσει η αυτοδιοίκηση κάθε επιπέδου να διαμορφώσει ένα στρατηγικό πλαίσιο δράσης, το οποίο θα εξειδικεύεται κάθε χρόνο μέσα από τα Τεχνικά και Αναπτυξιακά Προγράμματα και τους Προϋπολογισμούς με συγκεκριμένες δράσεις. Όπως γίνεται κατανοητό, ένα τέτοιο μεγάλο έργο δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας συνεδρίασης ενός δημοτικού συμβουλίου, χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε την ιδιαίτερη συμμετοχή του κάθε δημοτικού συμβουλίου, η οποία πρέπει να είναι ουσιαστική. Σε ένα τέτοιο έργο πρέπει να έχουν λόγο, τα στελέχη των δήμων, οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες, οι τοπικές κοινωνίες, οι επιστημονικοί και κοινωνικοί φορείς, και γιατί όχι οι απλοί πολίτες.
Τι έγινε ακριβώς φέτος στο Δήμο Χαλκιδέων ; Με δεδομένο ότι τα χρονικά περιθώρια ήταν πραγματικά ασφυκτικά, φοβόμαστε ότι τελικά μια κορυφαία διαδικασία κατάρτισης ενός πραγματικού προγράμματος δράσης, υποβαθμίστηκε σε μια τυπική διαδικασία διεκπεραίωσης μιας υποχρέωσης που θέτει ο νόμος και μέχρι εκεί. Ο Δήμος μας βέβαια με απ’ευθείας ανάθεση, έδωσε την κατάρτιση του Στρατηγικού Επιχειρησιακού Σχεδίου σε ιδιωτική εταιρία, η οποία σε χρόνο ρεκόρ παρέδωσε το Σχέδιο έτοιμο για συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκίδας και ξεμπέρδεψε ! Ούτε σκοτούρες για προτεραιότητες, ούτε βασανιστικά διλήμματα για καταμερισμό δαπανών, ούτε συζητήσεις με τις Δημοτικές και Τοπικές Κοινότητες, ούτε διαβουλεύσεις… Τουλάχιστον η ανάθεση διασφάλισε κάποια καλογραμμένα κείμενα, με καλή αρχή, μέση και τέλος. Δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε, ούτε να υποβαθμίσουμε όποιες προσπάθειες έγιναν, από όσα αυτοδιοικητικά στελέχη αφιέρωσαν κάποιο χρόνο για να συμβάλλουν στην όποια δουλειά έγινε. Γνωρίζουμε επίσης ότι ακόμη η αυτοδιοίκηση χωλαίνει σε πολλά επίπεδα, οργανωτικό, λειτουργικό και κυρίως οικονομικό, μέσα σε συνθήκες σκληρής λιτότητας και αλλεπάλληλων μνημονίων. Όμως το θέμα δεν ήταν θέμα χρονικών περιορισμών. Είναι κυρίως θέμα δημοκρατικών αρχών λειτουργίας των αυτοδιοικητικών θεσμών.

Όμως, με το σημείωμα αυτό θέλουμε απλά να θέσουμε κάποια θέματα κλειδιά, για μια δημοκρατική διαδικασία κατάρτισης ενός επιχειρησιακού σχεδίου, που κατά την γνώμη μας εξέλιπαν από την διαδικασία που ακολουθήθηκε στο Δήμο Χαλκιδέων, η οποία ανέδειξε ένα πραγματικό έλλειμμα δημοκρατίας.

α).Το πρώτο θέμα αφορά ποιος συντάσσει ένα τέτοιο Στρατηγικό Επιχειρησιακό Σχέδιο. Η κατάρτιση ενός τέτοιου σχεδίου δεν μπορεί να αποτελεί ανάθεση σε κάποια ιδιωτική εταιρία μελετών για να ξεμπερδεύουμε. Δεν αποκλείουμε την αξιοποίηση εξωτερικών συμβούλων, αλλά με συμβουλευτικό χαρακτήρα, και όχι για να μας καταρτίσουν το επιχειρησιακό πρόγραμμα. Το θέμα αυτό πρέπει πρώτα απ’όλα να είναι υπόθεση όλου του Δημοτικού Συμβουλίου, των Συμβουλίων των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων, των τοπικών κοινωνιών. Και όχι μόνο της πλειοψηφίας, αλλά όλων των συμβούλων ανεξάρτητα που ανήκουν. Και όχι να ξεμπερδεύουμε τυπικά σε μια συνεδρίαση. Αλλά σε πολλές συνεδριάσεις. Ίσως να πάρει και ένα δυναμικό χαρακτήρα, ώστε να μπορεί να αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες και τις εξελίξεις. Δεύτερον, τα στελέχη του κάθε οργανισμού κάθε επιπέδου, δεν μπορεί να απουσιάζουν από μια τέτοια κορυφαία διαδικασία. Τρίτον μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια συνεδρίαση της επιτροπής διαβούλευσης και να μιλάμε για συμμετοχή των πολιτών.
β).Το δεύτερο θέμα συνδέεται με το περιεχόμενο ενός τέτοιου Στρατηγικού Σχεδίου. Η λέξη μόνο Στρατηγικός, φανερώνει ότι το περιεχόμενο αυτό δεν αφορά μια απλή παράθεση κάποιων έργων. Κυρίως φανερώνει ότι θα πρέπει η κάθε δημοτική αρχή να προβληματιστεί και να θέσει τις προτεραιότητες της για ολόκληρη τη θητεία της, με βάση το όραμά της στη βάση του οποίου ψηφίστηκε από τους πολίτες. Ποιές είναι οι πραγματικές ανάγκες της κάθε τοπικής κοινωνίας ; Τι αναμένουν οι πολίτες από την εκλεγμένη δημοτική αρχή ; Ποιες είναι οι προτεραιότητες ; Τι οικονομικοί πόροι απαιτούνται ; Πως μπορούν να διασφαλιστούν και να διεκδικηθούν ; Ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις, πειστικές και ρεαλιστικές. Θα αναφέρουμε δύο μόνο παραδείγματα τα οποία «απουσιάζουν» από το Στρατηγικό Επιχειρησιακό Σχέδιο της Χαλκίδας. Το πρόβλημα του νερού και το πρόβλημα της διαχείρισης των αστικών απορριμμάτων. Τα δύο αυτά προβλήματα δεν τα σημειώνουμε τυχαία. Εκτιμούμε ότι αποτελούν Στρατηγικής σημασίας θέματα για τις κοινωνίες μας, όσο και αν θέλουν κάποιοι να τα υποβαθμίσουν. Στην περιοχή της Χαλκίδας έχουμε δύο πηγές τοξικής ρύπανσης του υδροφόρου ορίζοντα. Το μέτωπο του Ασωπού και το μέτωπο της Μεσσαπίας. Τι απαντήσεις δίνει το Στρατηγικό Σχέδιο του Δήμου Χαλκιδέων που ψηφίστηκε πανηγυρικά ; Μάλλον τίποτα. Όμως το θέμα υδάτινοι πόροι και ποιότητα νερού, δεν αποτελεί κάποια μελλοντική απειλή, αλλά είναι μια κατάσταση που την βιώνουμε σήμερα. Και κάποιες μεσοβέζικες λύσεις που έχουν προκριθεί για τις περιοχές αυτές, γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι ότι δεν αποτελούν λύση στο πρόβλημά μας. Το δεύτερο πρόβλημα που θέτουμε είναι η διαχείριση των αστικών απορριμμάτων. Στη Χαλκίδα ο ΧΥΤΑ - μάλλον για ένα είδος ελεγχόμενης χωματερής πρόκειται – έχει πλέον κορεστεί και οι αρμόδιοι περί άλλων τυρβάζουν. Ανακύκλωση στην πηγή δεν υπάρχει πουθενά, η συγκέντρωση συνεχίζει να γίνεται με το αποτυχημένο μοντέλο των μπλε κάδων, κομποστοποίηση δεν γίνεται σε κανένα επίπεδο, γενικά το θέμα έχει βαλτώσει κυριολεκτικά. Και στο τέλος όταν θα μας έχουν πνίξουν τα σκουπίδια μας, μάλλον θα μας πλασάρουν την καύση ως μοναδική λύση ! Το θέμα λοιπόν των αστικών απορριμμάτων αποτελεί ένα πρόβλημα Στρατηγικής σημασίας για την πόλη μας. Προσπάθησα να βρω κάποιες, μεσοπρόθεσμες συγκεκριμένες πολιτικές, στο Στρατηγικό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του Δήμου Χαλκιδέων αλλά μάταια. Δεν βρήκα κάτι, εκτός από γενικολογίες και αοριστολογίες.
3.Το τρίτο θέμα που θέλουμε να θέσουμε είναι οι όροι για την υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος. Όσο καλό πρόγραμμα και αν είναι ένα τέτοιο σχέδιο, χωρίς την ολόπλευρη συμμετοχή της κοινωνίας δεν νομίζω ότι μπορούμε να πετύχουμε πολλά πράγματα. Για παράδειγμα, κανένα πρόγραμμα ολοκληρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων μας δεν μπορεί να έχει επιτυχία, χωρίς την ενεργή συμμετοχή των πολιτών και της κοινωνίας. Και εδώ χρειάζεται έμπνευση, παρότρυνση, ενημέρωση. Αξιοποίηση των κοινωνικών και επιστημονικών φορέων και κυρίως των εθελοντικών οργανώσεων των πολιτών.

Το Στρατηγικό Επιχειρησιακό Σχέδιο του Δήμου Χαλκιδέων, δεν μπορεί να είναι έκθεση ιδεών, αλλά πλαίσιο συγκεκριμένης δράσης για την προώθηση και επίλυση των προβλημάτων της κοινωνίας μαζί με την κοινωνία και για την κοινωνία.

Χαλκίδα 15-1-2012
Κώστας Χαϊνάς

Η ευρωπαϊκή προοπτική της Χώρας και η εναλλακτική πρόταση εξουσίας

2011-12-10T03:14:00.000-08:00

Οι μεν μας λένε ευρωπαϊστές και οι δε αντι-ευρωπαϊστές. Περίπου έτσι περιέγραψε ο πρόεδρος του ΣΥΝ στην ομιλία του στη Χαλκίδα, την αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ εκ μέρους του ΚΚΕ και της Δημοκρατικής Αριστεράς αντίστοιχα, δείχνοντας με έναν απλό και ενδεικτικό τρόπο το αδιέξοδο, αλλά και το ανέφικτο της συνεργασίας ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-Δημοκρατικής Αριστεράς, δηλαδή της αριστεράς. Όμως ταυτόχρονα έδειξε το προσωπικό δράμα του –κατά τα άλλα πολύ συμπαθή - ηγέτη της αριστεράς, στην προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στα εντός – εκτός από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, «κοιτάζοντας» πότε δεξιά και πότε αριστερά για να δει ποια από τις συνιστώσες έμεινε ευχαριστημένη με τις διατυπώσεις του και ποια δυσαρεστήθηκε.
Και είναι ανέφικτη μια τέτοια συνεργασία γιατί μιλάμε για στρατηγικές διαφορές των τριών κομμάτων της αριστεράς. Και αυτές οι διαφορές αφορούν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Η ευρωπαϊκή παράμετρος είναι μια κόκκινη κλωστή που συνδέει όλες τις επιλογές μιας πολιτικής δύναμης της αριστεράς. Ας πούμε το πρόβλημα του δημόσιου χρέους της χώρας. Το πρόβλημα αυτό δεν αντιμετωπίζεται ουδέτερα. Αντιμετωπίζεται είτε στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε έξω απ’αυτήν. Μέσες λύσεις δεν υπάρχουν. Να καταγγέλλεις συνεχώς τους κερδοσκόπους, τους δανειστές και εταίρους μας και ταυτόχρονα να λες ότι είναι καταστροφή για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ, δεν συνάδουν. Είναι αντίφαση. Είτε θα οικοδομήσεις τις πολιτικές σου στα πλαίσια της συμμετοχής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είτε θα πεις, αποδέσμευση και θα δεις από κει και πέρα τι θα κάνεις. Οι δρόμοι είναι δύο πλέον και πρέπει να τοποθετηθούν όλα τα πολιτικά κόμματα, ξεκάθαρα, χωρίς υπεκφυγές και υπονοούμενα. Και κυρίως τι συγκεκριμένα λένε για την στρατηγική αυτή επιλογή και πως θα την υπηρετήσουν ώστε να κρίνουν οι πολίτες.
Ο ένας δρόμος λοιπόν είναι ο δρόμος της αποδέσμευσης της χώρας από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Έξοδος από την ευρωζώνη και μάλλον αποδέσμευση και από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αντιμετώπιση των προβλημάτων μας μέσα από την χάραξη εθνικών πολιτικών. Ο δρόμος αυτός – τουλάχιστον οικονομικά - δεν αποτελεί την απόλυτη καταστροφή όπως διαλαλούν κάποιοι. Δεν είναι όμως και ο δρόμος προς τον παράδεισο. Προϋποθέτει κάποια πράγματα και κυρίως προϋποθέτει τη σύμφωνη γνώμη της απόλυτης πλειοψηφίας των πολιτών. Γιατί ο δρόμος αυτός είναι δύσβατος, με μεγάλες δυσκολίες και ίσως να αποτελέσει στην αρχική του φάση ένα πισωγύρισμα της κοινωνίας συνολικά. Όμως εν δυνάμει η χώρα επιστέφοντας στο εθνικό νόμισμα δημιουργεί κάποιες προϋποθέσεις να αντιμετωπίσει με δικά της όπλα πλέον την κρίση του δημόσιου χρέους. Και ίσως αυτή η κρίση αποτελέσει μια ευκαιρία για όλους μας να αναδείξουμε τις πραγματικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και ιδιαίτερα του πρωτογενούς τομέα, που αφήσαμε χρόνια τώρα να καταρρεύσει, δελεασμένοι από τις κάθε φορά ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Και μέσα από την ανόρθωση αυτή να αναζητήσουμε ένα νέο ρόλο στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και ίσως μια νέα συνάντηση με τους ευρωπαϊκούς λαούς σε έναν δεύτερο κύκλο. Δυστυχώς μέχρι σήμερα ποτέ δεν ρωτήθηκε ο ελληνικός λαός για την ένταξη της χώρας στις ευρωπαϊκές συνθήκες. Φόβος ή υπέρμετρη υποτίμηση των πολιτών από την πολιτική ελίτ που έκανε αυτές τις επιλογές στο παρελθόν. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δείχνουν ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι ως κοινωνία να αποδεχθούμε αυτό το δρόμο, της εξόδου από την ευρωζώνη και ίσως και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο αλλά σήμερα έχουμε αυτό ως δεδομένο.

Ο άλλος δρόμος είναι αυτός της ευρωπαϊκής συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικά στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Μας ενδιαφέρει αυτή η προοπτική ; Θέλουμε να συμμετέχουμε στους όρους της οικοδόμησης αυτής ; Κάποιοι μιλάνε για μείωση της εθνικής κυριαρχίας. Ασφαλώς και έχουμε μείωση της εθνικής κυριαρχίας, όπως έχουν όλοι όταν εντάσσονται σε κάποιον συνεταιρισμό. Και εφόσον η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα βαθαίνει η εθνική κυριαρχία συνεχώς θα μειώνεται. Αυτή θα είναι μια αντικειμενική διαδικασία. Όταν η οικονομική πολιτική θα σχεδιάζεται και θα καθορίζεται από τα ευρωπαϊκά όργανα, ασφαλώς και ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης μειώνεται. Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι η μείωση της εθνικής κυριαρχίας. Το ζητούμενο είναι πόσο δημοκρατική θα είναι αυτή η ολοκλήρωση. Ποιος θα είναι ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών ; Πως θα εκλέγονται και θα λειτουργούν τα όργανα της νέας Ευρωπαϊκής Ένωσης ; Πόσο δηλαδή ταυτόχρονα με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα βαθαίνει και η δημοκρατία. Γιατί η σημερινή κατάσταση με ένα στενό διευθυντήριο να αποφασίζει για όλα δεν κολακεύει και ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή ιδέα. Αυτό είναι και ένα πεδίο που καλούνται οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας και όλης της Ευρώπης να αγωνιστεί. Στην πραγμάτωση μιας πραγματικά δημοκρατικής Ευρώπης και όχι μιας συντεχνία των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, με τους ευρωπαϊκούς λαούς στο περιθώριο. Αυτό πρακτικά σημαίνει εκλογή όλων των οργάνων της Ένωσης, ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου της Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δημοκρατικό έλεγχο του Τραπεζικού Συστήματος και ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Οι περίφημες αγορές θα πρέπει να ενταχθούν στα πλαίσια ενός δημοκρατικού και διάφανου τρόπου λειτουργίας της ευρωπαϊκής οικονομίας και θα πρέπει να υπηρετούν την πραγματική οικονομία και τις παραγωγικές επιχειρήσεις και όχι την διεθνή κερδοσκοπία. Αυτά και πολλά άλλα χρειάζεται να διεκδικηθούν γιατί δεν είναι δεδομένα. Μπορεί ο ευρωπαϊκός δρόμος να είναι ένας, αλλά οι πολιτικές προσεγγίσεις είναι τουλάχιστον δύο. Ο προοδευτικός και ο συντηρητικός. Η προοδευτική προσέγγιση θέλει μια Ευρώπη δημοκρατική στην υπηρεσία των πολιτών και των ευρωπαϊκών λαών. Η συντηρητική προσέγγιση θέλει μια Ευρώπη του διευθυντηρίου, μια Ευρώπη των ελίτ και των «ελεύθερων» λεγόμενων αγορών. Και αυτή η μάχη θα είναι σκληρή σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ανάμεσα στις προοδευτικές και συντηρητικές δυνάμεις. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά τουλάχιστον έτσι όπως εκφράζεται μέσα από τα κείμενά της αγωνίζεται χρόνια τώρα για μια Ευρώπη δημοκρατική, προοδευτική, κόντρα στις συντηρητικές δυνάμεις και στα διευθυντήρια.

Οι ελληνικές προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις τι θα κάνουν ; Αυτές που είναι συγκροτημένες και όσες ακόμη αναζητούν ένα πλαίσιο πολιτικής έκφρασης.

Θα μπορέσουν να οικοδομήσουν ένα προοδευτικό μέτωπο απέναντι στο συντηρητικό, που δείγματα ήδη είδαμε με τη σύγκλιση Σαμαρά – Καρατζαφέρη, προάγγελος μιας μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ-ΛΑΟΣ ;

Θα μπορέσουν να απευθύνουν στις εκλογές που έρχονται –όποτε και αν γίνουν- μια πραγματικά πειστική και ρεαλιστική εναλλακτική προοδευτική πρόταση εξουσίας στα πλαίσια της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας ;

Που είναι και το ζητούμενο για πολλούς από μας.

Χαλκίδα 10-12-2011
Κώστας Χαϊνάς

Σε αναζήτηση μια άλλης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης

2011-11-27T05:22:00.000-08:00

Ας δούμε τα πράγματα όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα. Η χώρα μας εδώ και δύο χρόνια βρίσκεται στην δίνη μιας σοβαρής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στα πλαίσια βέβαια μιας ευρωπαϊκής κρίσης, με σοβαρές επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Κρίση για την οποία μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Οι αιτίες αυτής της κρίσης μπορούμε να τις εντοπίσουμε σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο οι αιτίες αυτές συνδέονται με το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που οικοδομήσαμε τις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση με την βασική ευθύνη να βαρύνει τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που δεν άσκησαν εξουσία δεν έχουν ευθύνες. Και η κοινωνία και οι πολίτες έχουμε ευθύνες για αυτό το σύστημα που οικοδομήσαμε, για την αδιαφορία μας, την ανοχή μας, τις λανθασμένες επιλογές μας, την συμμετοχή κάποιων σε ανομίες. Και ο ισχυρισμός κάποιων ότι για όλα φταίνε οι κυβερνώντες, ας θυμηθούν κάποιο συμπέρασμα πολλών ιστορικών αναλυτών για πολλά γεγονότα στην κοινωνική εξέλιξη: Για να γίνει αυτό που θέλουν οι από πάνω, πρέπει να το θέλουν και οι από κάτω. Και αν αυτό επαναλαμβάνεται πολλές φορές, τότε μάλλον έχουν ευθύνες και από κάτω. Οι ευθύνες των υπολοίπων πολιτικών αλλά και κοινωνικών δυνάμεων που δεν κυβέρνησαν, μπορούν να σημειωθούν στο βαθμό που συναίνεσαν ή που ανέχτηκαν ή που σιώπησαν σε παθογένειες του συστήματος, τις οποίες σήμερα αναγνωρίζουμε οι περισσότεροι. Μόνο ένα παράδειγμα θα αναφέρω. Ποια πολιτική δύναμη έχει πει κάτι τόσα χρόνια, για το γεγονός ότι η χώρα μας κάθε χρόνο για να μπορεί να πληρώνει εκτός από τοκοχρεωλύσια, μισθούς και συντάξεις, δανειζόταν περίπου 20 δις. ευρώ κάθε χρόνο; Προσωπικά δεν θυμάμαι κάποια. Όλες έπαιρναν τις κρατικές χρηματοδοτήσεις τους, σιγόνταραν αν δεν ενίσχυαν τον λαϊκισμό των διαφόρων συντεχνιών οι οποίες διεκδικούσαν σε βάρος των υπολοίπων όλο και περισσότερες «κατακτήσεις», συνέβαλλαν στην ενίσχυση και επέκταση του Κράτους με τους πελατειακούς διορισμούς των κυβερνώντων, κατακτήσεις όμως που δεν ήταν αντίστοιχες του πραγματικού οικονομικού και ανταγωνιστικού επιπέδου της κρατικοδίαιτης οικονομίας μας. Άρα λοιπόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα πρέπει να μιλήσει για όλα και για όλους, αλλά και ο καθένας για τον εαυτό του. Σε δεύτερο επίπεδο (όχι υποδεέστερο βέβαια από άποψη σημασίας), οι αιτίες της κρίσης συνδέονται με τα σοβαρά και μεγάλα ελλείμματα δημοκρατικής λειτουργίας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά και με γενικότερους παράγοντες που αφορούν αυτό που ονομάζουμε παγκόσμιες σχέσεις καπιταλιστικής οικονομίας – αγορών και κοινωνίας – πολιτικής. Όλα αυτά που λειτούργησαν και λειτουργούν σε βάρος της κοινωνίας και της πολιτικής γενικότερα.

Αυτή η κρίση έχει δημιουργήσει πολλές συγχύσεις και αντιφάσεις και στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Σύγχυση, αναποφασιστικότητα, αντιφάσεις, οριζόντιες και κάθετες διαχωριστικές γραμμές χαρακτηρίζουν εσωτερικά τις πολιτικές δυνάμεις. Και ήταν επόμενο. Ακόμη και αυτή η μεταβατική Κυβέρνηση Παπαδήμου, έτσι όπως συγκροτήθηκε, εκφράζει αυτή την αμηχανία και σύγχυση του πολιτικού συστήματος, κάτω από την πίεση της επικείμενης χρεοκοπίας και της διακοπής της δανειοδότησης της χώρας από τους εταίρους και δανειστές της. Ίσως όμως βοηθήσει να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα όσον αφορά την αντιμνημονιακή ρητορική κάποιων και την στείρα καταγγελλειολογία κάποιων άλλων. Ίσως επίσης βοηθήσει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια ριζική ανακατάταξη και αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Το θέμα και το ερώτημα βέβαια που σήμερα είναι το ζητούμενο είναι, σε ποια κατεύθυνση θα είναι οι αυριανές πολιτικές εξελίξεις. Ποιες είναι οι εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας και οι φορείς τους που θα απευθυνθούν στον ελληνικό λαό τις επόμενες – όποτε και αν γίνουν - εκλογές;
Δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου κάποια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Πειστική και ρεαλιστική. Όχι μόνο σε επίπεδο διακήρυξης. Αλλά και εφαρμόσιμη. Μια εναλλακτική πρόταση που μπορεί να εμπνεύσει και να συνεπάρει την κοινωνία. Και να γίνει πρόταση εξουσίας. Αφού δεν έχουμε κάποια χειροπιαστή πρόταση, ας μιλήσουμε με υποθέσεις και προσδοκίες.
Σε πρώτο επίπεδο πρέπει να δώσουμε απάντηση ποια θα πρέπει να είναι η προοπτική της χώρας, εφόσον από τα πράγματα μπήκε το θέμα της συμμετοχής της χώρας μας στην ευρωζώνη σε αμφισβήτηση, αλλά και γιατί χρειάζεται να δώσουμε κάποια απάντηση ίσως στους ίδιους μας τους εαυτούς. Γιατί εάν θέλουμε να είμαστε εντός ευρωζώνης και ΕΕ αυτό σημαίνει κάποιες υποχρεώσεις και δεσμεύσεις και όχι μόνο πόρους και δικαιώματα. Δεν μπορεί να διεκδικείς ευρωομόλογο και να μην λες ταυτόχρονα ότι η έκδοση ευρωομολόγου και ο δανεισμός των Κρατών μελών της Ευρωζώνης απ’ευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σημαίνει κοινή δημοσιονομική πολιτική και κοινός προϋπολογισμός των χωρών της ευρωζώνης. Το θέλουμε αυτό ή όχι; Τώρα αν αυτό λέγεται μείωση της εθνικής κυριαρχίας, ας δούμε κατάματα τα πράγματα. Ναι, μια Ευρωπαϊκή Ένωση αύριο με εκλεγμένη Κυβέρνηση από τους ευρωπαϊκούς λαούς, ομοσπονδιακού χαρακτήρα θα μειώσει σημαντικά τις εξουσίες της εθνικής Κυβέρνησης και αυτό είναι φυσικό, εφόσον θα αποτελούμε ένα υποσύνολο μιας ευρύτερης δημοκρατικής ένωσης και αυτό θα το έχουμε επιλέξει συνειδητά εμείς οι πολίτες. Το θέλουμε αυτό ή όχι ; Αυτό είναι θεμελιακό δίλημμα και πρέπει να το απαντήσουμε. Δεν μπορούμε να καταγγέλλουμε σε όλους τους τόνους το μνημόνιο και από την άλλη να θεωρούμε καταστροφή την έξοδο από το ευρώ. Λοιπόν ένα βασικό που πρέπει να αποφασίσουμε είναι τι θέλουμε ως χώρα και ως πολίτες όσον αφορά την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας γενικότερα.

Σήμερα λοιπόν με λογική και περίσκεψη πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα : Εντός Ευρωζώνης και ΕΕ, έστω αυτής της ελλειμματικής και ανολοκλήρωτης δημοκρατικά Ευρώπης στην οποία όμως μπορούμε να αγωνισθούμε για την δημοκρατική της εξέλιξη με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, ή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα;

Το δίλημμα αυτό είναι πραγματικό και ουσιαστικό. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ήταν επικίνδυνο (για ποιους άραγε ;) να ρωτηθεί ο ελληνικός λαός για σοβαρά θέματα σταθμούς, όπως όταν μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ και σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν ενταχθήκαμε στην ΟΝΕ και στην συνέχεια στην ευρωζώνη, όταν μας ζήτησαν να ενταχθούμε στο μνημόνιο και σήμερα που μας ζητάνε να υπογράψουμε μια νέα δανειακή σύμβαση. Κάποιοι λένε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, έτσι όπως εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, αλλά και μέσα από τις δημοσκοπήσεις, είναι υπέρ της συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εφόσον αληθεύει αυτή η διαπίστωση τι φοβούνται να ρωτηθεί και να εκφραστεί ελεύθερα ο ελληνικός λαός ;

Προσωπικά δεν θεωρώ καταστροφή της χώρας μια έξοδο από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως, με μια προϋπόθεση. Να γνωρίζουμε όλοι τι σημαίνει αυτό για όλους μας, για την χώρα μας και να είναι μια απόφαση συνειδητή, συλλογική και δημοκρατική της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί μια συνειδητή απόφαση όλων μας σημαίνει ότι είμαστε αποφασισμένοι να δεχθούμε τις όποιες αρνητικές συνέπειες μιας αυτόβουλης εξόδου. Ότι είμαστε αποφασισμένοι να περάσουμε μια πολύ δύσκολη και επώδυνη περίοδο με την προσδοκία να μπορέσουμε να ανορθώσουμε τη χώρα σε ένα παραγωγικό μοντέλο επ’ ωφελεία των περισσοτέρων. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι μια δημοκρατική Κυβέρνηση αποφασίζει να καταγγείλει την δανειακή σύμβαση με τους εταίρους μας και να σταματήσει τις πληρωμές των τοκοχρεωλυσίων των δανείων. Οι επιλογές αυτές μάλλον θα συνοδευτούν από ακύρωση της συμμετοχής μας τουλάχιστον στην ευρωζώνη και μάλλον θα βάλλει σε δοκιμασία την συνολική συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι άμεσες συνέπειες αυτών των εξελίξεων με βάση τα έσοδα που έχουμε θα είναι η πιθανή αδυναμία του Κράτους να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, αφού θα έχει αποφασίσει να μην υλοποιηθεί η εφεδρεία για κανέναν. Δανεικά από το εξωτερικό σε πρώτη φάση πρέπει να τα ξεχάσουμε εκτός αν υπάρξουν τρίτοι δανειστές με πλεονάσματα, όπως η Ρωσία και η Κίνα που ίσως προθυμοποιηθούν να μας δανείσουν, αλλά όπως καταλαβαίνουμε κανένας σήμερα δεν δίνει τα χρήματά του χωρίς ανταλλάγματα και φαντάζομαι ότι αυτά θα είναι πολύ σκληρά. Μπορεί να μην μας ζητήσουν δημοσιονομική πειθαρχία και μηδενικά ελλείμματα, όπως μας ζητούν σήμερα οι εταίροι μας με το μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση, αλλά ίσως να είναι η αποκλειστική εκμετάλλευση φυσικών πόρων της χώρας. Οι πρώτες ελλείψεις που θα καταλάβουμε αμέσως θα είναι τα αγροτικά προϊόντα, τα οποία σήμερα εισάγουμε και όπως καταλαβαίνουμε αύριο με το δικό μας υποτιμημένο νόμισμα θα είναι πανάκριβα. Αφού φροντίσαμε ως χώρα να μετατραπούμε από εξαγωγική χώρα στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα σε μια χώρα ελλειμματική αφού εισάγουμε σήμερα αγροτικά προϊόντα περίπου διπλάσιας αξίας από αυτά που εξάγουμε. Επίσης θα υπάρξουν μεγάλες ελλείψεις σε πετρέλαιο και θα το αγοράζουμε πανάκριβα με αποτέλεσμα μάλλον να γίνει απαγορευτικό για πολλές οικογένειες. Οι δανειολήπτες σε νόμισμα του ευρώ σήμερα θα παραλάβουν την άλλη μέρα της κυκλοφορίας του εθνικού νομίσματος, ένα νέο δυσβάστακτο δάνειο σε ξένο πλέον νόμισμα. Η πιο βασική συνέπεια βέβαια της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα θα είναι η επέλαση των ισχυρών του χρήματος (οι οποίοι βέβαια έχουν φροντίσει να τα έχουν σήμερα φυλαγμένα σε φορολογικούς παραδείσους), οι οποίοι θα πέσουν πάνω στην χώρα και θα αγοράζουν τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές γι αυτούς και πολύ ακριβές για μας τους υπόλοιπους αυτόχθονες. Βεβαίως ενδέχεται η νέα Κυβέρνηση της χώρας να περιορίσει αυτήν την επέλαση με διάφορα μέτρα και νόμους, αλλά πόσο θα αντέξει ; Πόσο θα αντέξει ένα Κράτος που θα περιορίσει την κίνηση των κεφαλαίων στην επικράτεια του, θα βάζει δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα ; Και κυρίως πόσο αποφασισμένοι είμαστε όλοι μας να αντέξουμε αυτήν την νέα πρωτόγνωρη επώδυνη κατάσταση ; Κάποιοι λένε ότι αυτή η έξοδος ίσως μακροπρόθεσμα μας κάνει καλό. Θα μας ταρακουνήσει ως κοινωνία και θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να στηριχτούμε στις δικές μας κυρίως δυνάμεις. Να θυμηθούμε την αγροτική μας παραγωγή και να γυρίσουμε στα χωράφια μας, να αξιοποιήσουμε τα στρατηγικά πλεονεκτήματα του τουρισμού και της ναυτιλίας μας. Μια τέτοια εξέλιξη, η οποία σημειώνω ότι είναι μια συνειδητή δημοκρατική απόφαση της ελληνικής κοινωνίας, είτε μέσω εκλογών, είτε μέσω δημοψηφίσματος, -εκφράζει δηλαδή τη γνήσια διάθεση του ελληνικού λαού-, μπορεί να έχει κάποια ευοίωνη προοπτική, με την προϋπόθεση ότι, δεν θα υψώσει εθνικά σύνορα και δεν θα απομονώσει τη χώρα, αλλά αντίθετα, θα μας βοηθήσει να στηριχθούμε και να αναδείξουμε τα δικά μας πλεονεκτήματα, για την διεκδίκηση μιας νέας θέσης στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Και ίσως ξανασυναντηθούμε σε ένα νέο κύκλο, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, γιατί ιστορικά είμαστε καταδικασμένοι όλοι οι λαοί, χωρίς εθνοκεντρισμούς να συνεργασθούμε και να συμβιώσουμε στο κοινό μας σπίτι που λέγεται πλανήτης γη.

Κάποιες απόψεις περί απεχθούς χρέους και μονομερούς μη αναγνώρισης του, όσο και συμπαθητικές και αν ακούγονται, πρέπει να τις εξετάσουμε και να δούμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Άσχετα πως και που διατέθηκαν, τα δάνεια αυτά τα συνάψαν εκλεγμένες δημοκρατικά Κυβερνήσεις της χώρας. Και δημοσιονομικό έλεγχο να κάνεις για τα δάνεια αυτά και να διαπιστώσεις ότι πολλά από αυτά διατέθηκαν για αλλότριους σκοπούς, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν ευθύνη οι δανειστές. Ακόμη και οι μπολσεβίκοι μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση διαπραγματεύθηκαν για τα χρέη της Τσαρικής Ρωσίας με τη Δύση. Άρα και εμείς λοιπόν εφόσον είμαστε υποχρεωμένοι να τα αναγνωρίσουμε, στην συνέχεια ασφαλώς διαπραγματευόμαστε για τον περιορισμό τους και την περικοπή τους (κοινώς «κούρεμα»). Ασφαλώς μπορεί να γίνει περικοπή των δανείων αυτών μέσα από διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας. Και αυτό θα γίνει όχι γιατί θα μας λυπηθούν. Απλά για να μην τα χάσουν όλα, θα διαπραγματευθούν με μια νέα σοβαρή και υπεύθυνη Κυβέρνηση η οποία είναι διατεθειμένη να αποπληρώσει το υπόλοιπο των δανείων της και να το διασφαλίσει. Και μην ξεχνάμε ότι πολλοί από τους δανειστές μας δεν είναι πάντα σκοτεινοί κερδοσκόποι. Μπορεί να είναι και εργαζόμενοι της Γαλλίας και της Γερμανίας που μας δάνεισαν από τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων. Μονομερείς όμως αποφάσεις μη αναγνώρισης του χρέους, καταγγέλλοντας τους πάντες ότι συνωμότησαν ενάντια στη χώρα μας, θα οδηγήσουν αναπόφευκτα στην διεθνή απομόνωση της χώρας, που θα μας γυρίσει κάποιες δεκαετίες πίσω, ακόμη και στην περίπτωση που αποφασίσουμε δημοκρατικά ως κοινωνία την αποδέσμευση της χώρας από το ευρώ και ίσως και από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο. Τον οποίο στην περίπτωση αυτή δυσκολεύομαι πραγματικά να περιγράψω συγκεκριμένα.

Εάν όμως δεχθούμε λοιπόν ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι υπέρ της συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη και στην ΕΕ τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η χώρα πρέπει να αναζητήσει τις πολιτικές αυτές στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Πρέπει να αναζητήσει τις συμμαχίες με εκείνες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, για μια Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνικά αλληλέγγυα, μια Ευρώπη των λαών για να θυμηθούμε ένα παλιό σύνθημα.

Σε κάθε περίπτωση όμως –όποια και αν είναι η απάντηση που θα δώσουμε στο θέμα του ευρώ- πρέπει να δούμε επιτέλους τι αλλαγές χρειάζεται το πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο της χώρας μας. Αυτές τις αλλαγές πρέπει να τις κάνουμε εμείς και κανένα μνημόνιο δεν μπορεί να τις προβλέψει ούτε να τις επιβάλλει. Πρέπει να αποφασίσουμε επιτέλους μόνοι μας εάν οι πτυχιούχοι φαρμακοποιοί θα μπορούν να ανοίγουν φαρμακείο όπου θέλουν και αν οι ταξιτζήδες θα έχουν αποκλειστικές άδειες για να τις μεταβιβάζουν έναντι 200.000 ευρώ κερδοσκοπώντας κάποια κυκλώματα επιτήδειων. Πρέπει να μεταρρυθμίσουμε το Κράτος, να το κάνουμε φιλικό στον πολίτη, να εισάγουμε την δημοκρατική αξιολόγηση και αυτοαξιολόγηση των υπηρεσιών και των υπαλλήλων. Πρέπει … πρέπει… Τόσα πολλά πρέπει που δεν έχουν τελειωμό. Αυτά πρέπει επιτέλους να τα συζητήσουμε και να αποφασίσουμε τι θέλουμε ως κοινωνία. Δεν μπορούμε να τα αναβάλλουμε στο μέλλον γιατί τάχα έχουν άλλα προτεραιότητα. Ούτε να ψηφίζουμε κάποια πολιτική δύναμη σήμερα, η οποία δεν θα μας πει ξεκάθαρα τι λέει για όλα αυτά και κυρίως για την συμμετοχή μας στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τώρα αν με ρωτούσατε τι θα ψήφιζα σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα για την συμμετοχή της χώρας μας στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στις επερχόμενες εκλογές θα σας απαντούσα ως εξής. Σε έναν κόσμο αλληλοεξαρτώμενο οι απαντήσεις στα προβλήματα από τα πράγματα δεν μπορούν να έχουν στενά εθνική διάσταση. Δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχουν περιφραγμένοι παράδεισοι. Ποτέ δεν υπήρξαν βέβαια και μάλλον δεν θα υπάρξουν. Είμαστε καταδικασμένοι να συνυπάρχουμε σε έναν πλανήτη με περιορισμένους πόρους. Το νερό που πίνουμε και ο αέρας που αναπνέουμε είναι κοινά αγαθά και πολύτιμα για το ανθρώπινο είδος και γενικότερα για τη ζωή. Μια καταστροφή στα δάση τα Αμαζονίου έχει σοβαρές επιπτώσεις στον αέρα που αναπνέουμε οι κάτοικοι της Ευρώπης. Άρα οι απαντήσεις θα είναι ευρωπαϊκές και παγκόσμιες. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποτιμούμε τις εσωτερικές αλλαγές που απαιτούνται σε κάθε χώρα. Αντίθετα. Μπορεί να χρειάζεται να σκεφτόμαστε παγκόσμια για να έχουμε το όλον, αλλά πάντα ως άνθρωποι και ως κοινωνία θα δρούμε τοπικά. Και μέσα από τη δράση αυτή θα ωριμάζουν οι συνθήκες για γενικότερες αλλαγές σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και περισσότερο γειτονιά μας. Και επειδή έχω συνειδητοποιήσει πλέον, ότι η ποθούμενη επανάσταση του χτες, σήμερα σημαίνει μικρές και καθημερινές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές προς το καλύτερο σε μας τους ίδιους και στην κοινωνία γενικότερα, θα επιλέξω αυτό τον δρόμο και εκείνες τις δυνάμεις που είναι διατεθειμένες να ενταχθούν στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής και γιατί όχι να πρωταγωνιστήσουν και να Κυβερνήσουν. Όπως δείχνουν τα πράγματα θα οδηγηθούμε σε Κυβερνήσεις συνεργασίας. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια συνάντησης και συνεργασίας του συντηρητικού πόλου με αφορμή την κατάργηση του νόμου για την απόδοση της ιθαγένειας στους μετανάστες. Απέναντι στον πόλο αυτό θα υπάρξει προοδευτική εναλλακτική πρόταση ; Αυτό θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από την αριστερά. Όχι την αριστερά που επαγγέλλεται σήμερα λαϊκές εξουσίες και αρνείται κάθε είδους συνεργασία με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις, ούτε την αριστερά που θα μείνει μόνο στις καταγγελίες και στον ακτιβισμό. Αλλά εκείνη η αριστερά που θα μπορέσει να αρθρώσει ένα ολοκληρωμένο πολιτικό λόγο και θα διατυπώσει μια εναλλακτική προοδευτική πολιτική πρόταση συνεργασίας σε βασικούς προγραμματικούς άξονες, μπορεί να αποτελέσει την ελπίδα και την λύση απέναντι στην συντηρητική λύση. Γιατί πρέπει να αλλάξουμε τα πράγματα σήμερα, έστω και λίγο και όχι απλά να λέμε επαναστατικές κουβέντες για κατανάλωση και να αναβάλλουμε τα πάντα σε κάποιο αδιόρατο αύριο.

Χαλκίδα 27-11-2011
Κώστας Χαϊνάς

ΙΚΑ και η αναγκαιότητα ριζικών αλλαγών στο δημόσιο τομέα

2011-11-23T10:49:00.000-08:00

Υποτίθεται ότι το ΙΚΑ είναι ένας οργανισμός που έχει ως κύριο σκοπό την διασφάλιση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζόμενων. Δηλαδή να παρακολουθεί και να ελέγχει την αγορά εργασίας ώστε όλοι οι εργαζόμενοι με εξαρτημένη σχέση εργασίας να είναι ασφαλισμένοι και να εισπράττει τις ασφαλιστικές εισφορές. Να τιμωρεί τους εισφοροφυγάδες και εκείνους που αποφεύγουν να ασφαλίζουν το προσωπικό τους. Δυστυχώς οι άνθρωποι του ΙΚΑ αντί να μαζεύουν εισφορές και να βάζουν πρόστιμα στους «εισφοροφυγάδες» και τους «εισφοροαποφυγάδες», δηλαδή σ’αυτούς που απασχολούν στις επιχειρήσεις τους και στα χωράφια τους αλλοδαπούς εργάτες (και όχι μόνο), χωρίς να τους κολλάνε ούτε ένα ένσημο, βάζουν πρόστιμα σε ελεύθερους επαγγελματίες – οι οποίοι σημειωτέον δεν απασχολούν προσωπικό- γιατί κάποια στιγμή π.χ. άλλαξαν την διεύθυνσή τους και δεν ενημέρωσαν το ΙΚΑ. Είτε γιατί δεν έκλεισαν τον φάκελο της οικοδομής τους αν και έχουν πληρώσει κανονικά όλα τα ένσημα ! Ναι, βάζουν πρόστιμο σε όσους πολίτες δεν έχουν κλείσει τον φάκελο της οικοδομής τους ανεξάρτητα εάν δεν οφείλουν ούτε ένα ευρώ!!! Διαχρονικά η συμπεριφορά των ανθρώπων του ΙΚΑ, σου δίνει την εντύπωση ότι αυτό που κάνουν είναι να επιβάλλουν αμέσως πρόστιμο για κάποια διαδικαστικά ή διαχειριστικά λάθη των επαγγελματιών ή δεν σε ενημερώνουν και σε περιμένουν στη γωνία, ώστε εάν παραλείψεις κάτι να σου επιβάλλον πρόστιμο και στην συνέχεια να σε ταλαιπωρούν με μια απάνθρωπη νοοτροπία, έτσι, ώστε να σκέφτεσαι αν το κάνουν μόνο και μόνο για να ικανοποιούν ένα άρρωστο αίσθημα περί εξουσίας που διακατέχει ορισμένους δημόσιους εξουσιαστές υπαλληλίσκους. Γιατί αλήθεια εάν ο κάθε πολίτης ενημερωνόταν στην αρχή της οικοδομής από το ΙΚΑ, ότι χρειάζεται μετά την ολοκλήρωση της οικοδομής να γίνει η διαδικασία του κλεισίματος του φακέλου, ποιος άραγε δεν θα πήγαινε ; Έχω διαπιστώσει όμως (διασταυρώνοντας αρκετές περιπτώσεις), ότι δεν το λένε στους πολίτες, ώστε όταν κάποιος, κάποια στιγμή, θα πάει ανυποψίαστος να πάρει ασφαλιστική ενημερότητα, αλλά έχει φάκελο οικοδομής, ανεξάρτητα εάν έχει πληρώσει όλα τα ένσημα, εφόσον δεν έχει «κλείσει» το φάκελο της οικοδομής, τότε θα πληρώσει πρόστιμο. Και ξέρετε, το «κλείσιμο» του φακέλου όπως καταλαβαίνετε, είναι μια απλή τυπική διαδικασία, την οποία θα μπορούσε να την κάνει και μόνη της η υπηρεσία του ΙΚΑ ενημερώνοντας τον πολίτη. Έτσι όμως δεν θα μπορούσαν αν επιβάλλουν αυτά τα απαράδεκτα πρόστιμα. Ο ίδιος είχα πριν καμιά δεκαριά χρόνια ένα γραφείο σε μια διεύθυνση της Χαλκίδας ως ελεύθερος επαγγελματίας. Κάποια στιγμή μετέφερα το γραφείο μου σε άλλη διεύθυνση. Πέρασαν χρόνια - χωρίς να απασχολώ προσωπικό – αφού ήμουν αυτοαπασχολούμενος και αποφάσισα να διακόψω την συγκεκριμένη επαγγελματική δραστηριότητα. Έκλεισα τα λογιστικά βιβλία μου και ενημέρωσα το ΙΚΑ για την διακοπή της δραστηριότητάς μου, αν και δεν απασχολούσα προσωπικό. Κανονικά βέβαια το ΙΚΑ –όπως γίνεται σε όλες τους χώρες του κόσμου που το Κράτος σέβεται τους πολίτες του- θα έπρεπε να ενημερωθεί απ’ευθείας από την Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία για την διακοπή, -όπως και για κάθε αλλαγή-, στην οποία υποβάλλονται όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και υλοποιείται η διακοπή της δραστηριότητας ή άλλες αλλαγές και όχι να ζητά από τους επαγγελματίες να τους ενημερώνει για κάθε αλλαγή της δραστηριότητάς τους. Και η φοβερή υπηρεσία Εσόδων του ΙΚΑ με έπιασε στα πράσα. Με ύφος εικοσιπέντε καρδιναλίων μου ανακοίνωσε αφού έλαβε τα έγραφα της ενημέρωσής μου, ότι στα μητρώα της φαίνεται η παλιά Διεύθυνση και για την αλλαγή της δεν έχω ενημερώσει το ΙΚΑ και έτσι μου επιβάλλει πρόστιμο. Την ίδια εμπειρία είχα και με το φάκελο της οικοδομής. Ενώ είχαμε πληρώσει όλα τα ένσημα μας επέβαλλαν πρόστιμο γιατί δεν είχαμε «κλείσει» το φάκελο.
Αυτές τις εμπειρίες έχω από την υπηρεσία Εσόδων του ΙΚΑ και κάποιες άλλες πολύ θλιβερές κατά το παρελθόν, αλλά και αρκετές άλλες που μου έχουν εξιστορήσει συνάδελφοι, που το μόνο που εξέπνεαν ήταν, μιζέρια, κακομοιριά, εκδίκηση, μίσος για τον πολίτη και την επιχείρηση. Καμιά απ’αυτές τις εμπειρίες, δεν είχαν να κάνουν με αμφισβήτηση υποχρεώσεων εισφορών. Αλλά κυρίως με την απαράδεκτη και κακή συμπεριφορά. Συμπεριφορά εξουσιαστή προς εξουσιαζόμενο που συναντάς σε ορισμένους υπαλλήλους του δημοσίου. Δοκιμάστε να πάτε σε έναν γκισέ του ΙΚΑ. Θα διαπιστώσετε πολύ γρήγορα ότι σε αντιμετωπίζουν σχεδόν ως σκουπίδι που δεν αξίζεις την προσοχή τους, πριν καν ακούσουν την υπόθεσή σου!!! Εάν υπήρχε αξιολόγηση από τους πολίτες –την οποία τόσο πολύ πολεμάνε κάποιοι βολεμένοι συνδικαλιστές τους- θα είχαν απολυθεί κατά τη γνώμη μου οι μισοί υπάλληλοι του ΙΚΑ Χαλκίδας!
. Δεν είναι βέβαια ένα απλό θέμα χαρακτήρα των υπαλλήλων του δημοσίου, ούτε η συμπεριφορά τους είναι επίκτητη. Και αυτοί διαμορφώνονται ανάλογα με το περιβάλλον και την καλλιέργειά τους. Έχω φίλους πολύ καλούς δημόσιους υπαλλήλους που σέβονται τη δουλειά τους και τους πολίτες σε διάφορες υπηρεσίες του δημοσίου. Το πρόβλημα είναι το γενικότερο περιβάλλον του δημοσίου το οποίο διαμορφώθηκε διαχρονικά από ένα πελατειακό σύστημα, και πρέπει να αλλάξει ριζικά. Και αυτό μπορεί να γίνει με συγκεκριμένα πρακτικά μέτρα πολιτικής που θα εφαρμοστούν σε όλες τις βαθμίδες του δημοσίου, σταδιακά και σταθερά χωρίς διακρίσεις και εκπτώσεις. Ένα σημαντικό μέτρο είναι η αξιολόγηση των υπηρεσιών και των υπαλλήλων μέσα από ένα αδιάβλητο σύστημα και υπάρχουν τέτοια στην διεθνή εμπειρία, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας. Η αυτοαξιολόγηση, η αξιολόγηση των υπαλλήλων από την υπηρεσία και κυρίως η αξιολόγησή τους από τους πολίτες αποτελεί μια μεταρρύθμιση εκ των ων ουκ άνευ. Αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για να δούμε να αλλάζουν κάποια πράγματα των δημόσιων υπηρεσιών προς όφελος του πολίτη και της κοινωνίας.

Χαλκίδα 23-11-2011
Κώστας Χαϊνάς

Ο Στηβ Τζομπς (Steve Jobs) πέθανε

2011-10-06T14:17:00.000-07:00

Ο Στήβ Τζομπς, ο άνθρωπος του iMac, του iPad του iPhone και τόσων άλλων τεχνολογικών καινοτομιών είναι νεκρός. Στα 56 του χρόνια. Ο Στηβ ήταν μια ζωντανή απόδειξη της ύπαρξης της καινοτομίας, της νεωτερικότητας, της επιχειρηματικότητας, του ρίσκου, της τόλμης. Πάμπτωχος στα 17 του, παιδί μιας εργατικής οικογένειας, έφυγε πάμπλουτος… Μάλλον τα χρήματα για τον Στηβ δεν είχαν μεγάλη σημασία. Ο Στηβ ήταν ένας αγωνιστής. Όχι μόνο γιατί πολέμησε τον καρκίνο που τόσο νωρίς τον κατέβαλλε, αλλά και γιατί ποτέ δεν είπε, ξέρεις εντάξει ότι έκανα, έφτασα στην κορυφή, σταματάω. Ποτέ δεν σταμάτησε. Ήταν πάντα ενεργός. Ήθελε να είναι ενεργός.
Τον Στηβ Τζομπς δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά, αν και πολύ θα το ήθελα. Μου είχε κάνει εντύπωση βέβαια στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ογδόντα, όταν πρωτοξεκίνησα με την πληροφορική και πήρα το πρώτο PC – XT με το γνωστό και μη εξαιρετέο DOS και άκουγα ότι υπήρχε και ένας άλλος τύπος υπολογιστή, ο Mac ο οποίος δούλευε με παράθυρα (τα γνωστά μας μετέπειτα Windows). Ο Στηβ είχε προβλέψει σωστά και είχε νικήσει από τότε.
Ήταν ένας καπιταλιστής ο Στήβ ; Με την οικονομική έννοια ναι, ο Στήβ ήταν ένας καπιταλιστής, δηλαδή ένας κεφαλαιοκράτης. Όχι από την αρχή, αλλά στην πορεία έγινε ένας πανίσχυρος καπιταλιστής. Δεν τον ενδιέφεραν και πολύ τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα, ούτε η φιλανθρωπία που αρκετοί της δικής του τάξης επιδίδονται συχνά-πυκνά κυρίως για λόγους δημοσιότητας, χωρίς αυτό να είναι και το απόλυτο κακό, αν και δεν ξέρουμε και πολλά για την προσωπική του ζωή.
Όμως αναρωτιέμαι. Είναι ο Στηβ το υπόδειγμα του καπιταλιστή που ανέλυσε ο Μαρξ στο κεφάλαιό του ; Δηλαδή ο καπιταλιστής που έστυψε την εργατική τάξη και μέσα από την εκμετάλλευση της παραγόμενης υπεραξίας τους, έγινε πάμπλουτος ; Μάλλον οι εργαζόμενοι της Apple, της Next, της Pixar, θα πίνουν κρασί στο όνομα του Στηβ και σίγουρα στενοχωρήθηκαν από το θάνατό του, αν κρίνουμε από τα χιλιάδες μηνύματα που κατέκλυσαν το διαδίκτυο τις πρώτες ώρες από τον θάνατο του Στηβ. Ύστερα, δεν είναι λίγοι σήμερα, αυτοί που βγάζουν καλά χρήματα «εκμεταλλευόμενοι» μόνο το μυαλό τους, τις γνώσεις τους, την εμπειρία τους, παράγοντας καινοτομικά προϊόντα και υπηρεσίες, χωρίς να απασχολούν ούτε έναν εργαζόμενο.
Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Στηβ δεν ήταν αυστηρός με τους συνεργάτες του. Λένε ότι ήταν πολύ καταπιεστικός και απαιτητικός. Φώναζε και μάλωνε συχνά με πολλούς γύρω του. Πιο πολύ όμως απαιτητικός ήταν με τον εαυτό του. Ήθελε πάντα το τέλειο. Όπως αυτός το αντιλαμβανόταν. Όμως αναρωτιέμαι : Αν ο Στηβ δεν ήταν έτσι θα είχαμε το iPad, το iPhone, το iMac ; Μάλλον όχι. Και δεν τα αναφέρω ως καταναλωτικά προϊόντα, που δεν με ενδιαφέρουν ως τέτοια, αλλά ως τεχνολογικά προϊόντα. Έτσι είναι και το ξέρουμε όσοι έχουμε δοκιμάσει να κάνουμε ένα έργο, μικρό ή μεγάλο. Χρειάζεται αφοσίωση, επιμονή, ετοιμότητα, δημιουργικότητα, αντίληψη καινοτομίας. Και ένας ηγέτης πάντα θέλει αυτά να τα εξασφαλίζει από τους συνεργάτες του, αλλά πρώτα απ’όλα τα εφαρμόζει για τον εαυτό του.
Κάποιοι μίλησαν με υπερβολές για τον Στηβ. Τον παρομοίασαν με τον Νεύτωνα και με τον Αϊνστάιν. Εντάξει αυτές είναι υπερβολές μέχρι βλακείας. Ο Στηβ πάτησε στις επιστημονικές ανακαλύψεις που άνοιξαν τα μαθηματικά και η φυσική του εικοστού αιώνα και δημιούργησε καινοτομικά τεχνολογικά προϊόντα που άφησαν εποχή. Πιο πολύ όμως θεωρώ ότι ο Στηβ εκφράζει έναν άλλο τρόπο δουλειάς που συνδέεται με την δημιουργία, την πρωτοβουλία, την καινοτομία, την τόλμη, το ρίσκο. Αυτό που θα λέγαμε επιχειρηματικότητα αν και κάποιοι λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια έννοια. Μια επιχειρηματικότητα όμως που δεν έχει καμιά σχέση με τον κρατισμό και την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα του ελληνικού υποδείγματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε ή δεν θα είχαμε και εμείς πολλούς μικρούς «Στηβ» που σε ένα άλλο περιβάλλον θα δημιουργούσαν τα δικά τους μικρά ή μεγάλα «iPad».

Χαλκίδα 6-10-2011
Κώστας Χαϊνάς

Σεισάχθεια σε όλα τα δάνεια των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων

2011-08-27T11:27:00.000-07:00

Όταν ο Σόλων έγινε ηγέτης στην αρχαία Αθήνα, ο πλούτος και η δύναμη είχε συγκεντρωθεί σε ελάχιστους ανθρώπους και πολλοί πολίτες έχαναν τις περιουσίες τους ακόμη και την ελευθερία τους για τα χρέη τους και γινόντουσαν δούλοι. Μεταξύ των άλλων νόμων και μεταρρυθμίσεων του, ο Σόλων τότε για το θέμα των χρεών εισήγαγε έναν νόμο, τη «Σεισάχθεια» (σείω=ταρακουνώ + άχθος=βάρος), με βάση την οποία ρύθμισε τα χρέη των ανθρώπων δίκαια, ανάλογα με την περιουσιακή τους κατάσταση και τη δυνατότητα αποπληρωμής τους, αφού οι όροι που είχαν θέσει οι δανειστές ήταν υπερβολικοί και άδικοι.
Και ερχόμαστε στην σύγχρονη εποχή. Παρόμοιο είναι το καθεστώς των δανείων και σήμερα. Δυσβάσταχτοι όροι και υπερβολικά μεγάλα επιτόκια δανεισμού. Στην καλύτερη περίπτωση η μηνιαία δόση για ένα δάνειο των 100.000,00 Є για 20 χρόνια είναι 715,00 Є και το σύνολο του ποσού που τελικά θα πληρώσει ο δανειολήπτης είναι 171.600,00 Є, δηλαδή 71.600,00 Є περισσότερα από το κεφάλαιο που θα δανειστεί (δηλαδή 71,6% πάνω από το δανειζόμενο κεφάλαιο). Να μην αναφέρουμε κάποιες κατηγορίες καταναλωτικών δανείων και δανείων μέσω πιστωτικών καρτών, όπου τα επιτόκια στις περιπτώσεις αυτές είναι και άνω του 20% (!!!), όταν το δικαιοπρακτικό επιτόκιο που αναφέρει η Τράπεζα της Ελλάδας είναι σήμερα 7,25%. Να μην αναφέρουμε επίσης τις πρόσθετες χρεώσεις που συνεχίζουν να κάνουν πολλές Τράπεζες αυθαίρετα και παράνομα, ακόμα και μετά από αποφάσεις δικαστηρίων.
Θα πει κάποιος καλοπροαίρετος για τον απροστάτευτο σήμερα δανειολήπτη, ας μην δανειζόταν, αφού δεν θα μπορούσε να πληρώνει τις δόσεις του δανείου του. Σωστά, όταν επισκεπτόμαστε μια Τράπεζα για να δανειστούμε θα πρέπει να έχουμε αποφασίσει με ευθύνη και σωφροσύνη το ύψος του δανείου που θα ζητήσουμε και τη μελλοντική μας δυνατότητα να το αποπληρώσουμε. Έτσι πρέπει να λειτουργούμε ως πολίτες, παρότι η άλλη πλευρά δεν σκέφτεται ανάλογα. Δηλαδή να δανείσει με σωφροσύνη, με λογικά επιτόκια και όρους. Γι αυτό και έχουμε πολλές δικαστικές αποφάσεις που έχουν καταδικάσει Τράπεζες, για τους παράνομους όρους των συμβάσεων των δανείων και για τα υπερβολικά έως τοκογλυφικά επιτόκια που εφαρμόζουν στις δανειακές συμβάσεις με τους πελάτες τους (επιχειρήσεις και ιδιώτες). Όμως δεν είναι δυνατόν κάθε πολίτης που έχει κάποια διαφορά με μια Τράπεζα να καταφεύγει στη δικαιοσύνη και για λόγους κόστους. Θα πρέπει η ίδια η πολιτεία με το θεσμικό ρόλο που έχει, να προλαμβάνει καταστάσεις και να λειτουργεί αποτρεπτικά στην καταστρατήγηση της δικαιοσύνης από τον ισχυρό πόλο μιας δανειακής σύμβασης, δηλαδή των Τραπεζών.
Το ένα θέμα είναι αυτό λοιπόν, όμως υπάρχει και αυτό που εξετάζουμε στο σημείωμά μας και είναι το εξής. Είναι δίκαιο σήμερα να καλούνται να αποπληρώσουν τα δάνειά τους οι πολίτες και οι επιχειρήσεις στις Τράπεζες, τα οποία όμως είχαν συνάψει στο παρελθόν με άλλους όρους και δεδομένα ; Και εξηγούμαι. Πριν το ξέσπασμα της κρίσης, ο κάθε λογικός δανειολήπτης (είτε ιδιώτης, είτε επιχείρηση) υπολόγιζε το δάνειο του και την αποπληρωμή του, με βάση το πραγματικό του εισόδημα. Στη βάση αυτή έκανε τα σχέδιά του και υπέγραφε την δανειακή του σύμβαση. Σήμερα όμως ο δανειολήπτης αυτός (είτε ιδιώτης, είτε επιχείρηση), έχει υποστεί ήδη και όλα δείχνουν ότι θα έχουμε συνέχεια, μια μείωση του πραγματικού εισοδήματος που φτάνει ίσως και σε ορισμένες περιπτώσεις να ξεπερνά το 20%. Αυτό σημαίνει αντικειμενικά αδυναμία του δανειολήπτη να εξυπηρετήσει το δάνειο του, αφού όταν έκανε τους υπολογισμούς του δεν είχε υπολογίσει αυτήν την απώλεια.
Ας δεχθούμε ότι είναι σωστή η θέση που έχει διατυπωθεί από ορισμένες πλευρές, ότι τα εισοδήματα στη χώρα μας είναι μεγαλύτερα από τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας μας να παρέχει αυτά τα εισοδήματα (επίπεδο παραγωγικότητας, ανταγωνιστικότητας κ.λ.π.) και ότι είναι απαραίτητη μια εσωτερική υποτίμηση σε όλα τα επίπεδα, που ήδη εφαρμόζεται στη χώρα μας μέσα από τις ασκούμενες πολιτικές στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εφόσον δεν διαθέτουμε το εργαλείο της υποτίμησης του νομίσματος. Και ας υποθέσουμε ότι θα λειτουργήσει σε ικανοποιητικό βαθμό και θα έχουμε μια υποτίμηση όλων των αξιών και όχι μόνο των εισοδημάτων. Δηλαδή εκτός από τα εισοδήματα θα μειωθούν και οι τιμές των τροφίμων, τα έξοδα για τα είδη πρώτης ανάγκης, οι υπηρεσίες κ.λ.π., αν και μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει εντυπωσιακά αποτελέσματα στη κατεύθυνση αυτή. Εάν δεχθούμε λοιπόν ότι αυτή η πολιτική είναι σωστή και θα φέρει τα ποθητά αποτελέσματα μιας συνολικής υποτίμησης σε όλους τους τομείς, τα μόνα τα οποία σίγουρα θα μείνουν τα ίδια ή σωστότερα θα ακριβύνουν, (εφόσον έχουμε αύξηση των επιτοκίων), θα είναι τα δάνεια ιδιωτών και επιχειρήσεων.
Ο νόμος 3869/2010 έδωσε μια ανάσα για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά αλλά δεν αποτελεί κατά την γνώμη μας μια αποτελεσματική και δίκαιη λύση για όλους. Γιατί η προσέγγιση που κάνουμε είναι η αναγκαιότητα να υπάρξει μια συνολική ρύθμιση για όλα τα δάνεια, ανεξάρτητα εάν ενταχθούν κάποιες περιπτώσεις στο νόμο 3869/2010, είτε στον εμπορικό νόμο περί πτωχευτικού δικαίου των επιχειρήσεων.
Η πρότασή μας είναι απλή και ξεκάθαρη και απευθύνεται προς κάθε αρμόδιο. Όλα τα δάνεια (ιδιωτών και επιχειρήσεων) να υποστούν σεισάχθεια σε ποσοστό, τουλάχιστον ίσο με το ποσοστό απώλειας του πραγματικού εισοδήματος, που θα δεχθούν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης.
Η πρότασή μας είναι δίκαιη, ρεαλιστική και κατά την γνώμη μας συμφέρει και τις Τράπεζες. Είναι δίκαιη γιατί κατανέμει δίκαια τα βάρη και απαλλάσσει τους δανειολήπτες από ένα τμήμα του δανείου τους ανάλογο με το τμήμα του εισοδήματος που έχασαν. Είναι ρεαλιστική γιατί με το «κούρεμα» αυτό δεν χάνεται το Τραπεζικό μας σύστημα. Άλλωστε οι ενισχύσεις που δόθηκαν και θα δοθούν ήταν υπερβολικά γενναιόδωρες και δεν κινδυνεύουν από μια μείωση των δανείων π.χ. κατά 20%. Εάν υποθέσουμε ότι το ύψος του ιδιωτικού δανεισμού στη χώρα μας (ιδιώτες, επιχειρήσεις) είναι 250 δισ. Є, το 20% είναι 50 δισ. Є δηλαδή επιστρέφουν πίσω περίπου μόλις το 50% του ποσού που πήραν από το Κράτος (δηλαδή από τους φορολογούμενους), ως εγγυήσεις και μετρητά για την διασφάλιση της ρευστότητας τους. Αλλά και τις Τράπεζες συμφέρει μια τέτοια ρύθμιση, αφού θα εξυγιανθούν όλες οι περιπτώσεις των δανείων που σήμερα έχουν παγώσει οι πληρωμές των δόσεων και δεν εισπράττουν τίποτα. Και με το να συγκεντρώνουν κατασχεμένα αυτοκίνητα και σπίτια μάλλον δεν ωφελούνται σε κάτι, αφού ακόμη και να τα πουλήσουν όλα, η απώλειά τους θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ’αυτήν που θα έχουν εάν μειώσουν όλα τα δάνεια κατά 20%. Στο παράδειγμα μας του δανείου των 100.000 Є εάν περικοπεί κατά 20% η αρχική οφειλή του δανειολήπτη, τότε η Τράπεζα και πάλι θα κερδίσει με ποσοστό 37,28%. Και το σπουδαιότερο θα περιορίσει τις σημερινές επισφάλειές της από την ενεργοποίηση των περισσότερων δανειακών συμβάσεων που σήμερα έχουν παγώσει λόγω αδυναμίας των δανειοληπτών και μάλλον στο μέλλον αυτές θα πολλαπλασιαστούν.
Τέλος μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, ότι ένα τέτοιο θέμα, (Σεισάχθεια όλων των δανείων), με πολύ μεγάλη σημασία για πολλούς συμπολίτες μας και επιχειρήσεις δεν είναι στην πολιτική ατζέντα κανενός πολιτικού κόμματος, ούτε καν των συνδικάτων, αλλά και άλλων κοινωνικών οργανώσεων που κάθε τόσο καταγγέλλουν τις Τράπεζες. Και τη στιγμή που ήδη μιλάμε σε όλα τα επίπεδα, για σεισάχθεια του δημόσιου χρέους της χώρας, γιατί να μην μιλήσουμε για αντίστοιχη σεισάχθεια των δανείων των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων ;

Αύγουστος 2011
Κώστας Χαϊνάς
Μαθηματικός-Οικονομολόγος
MSc Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Και τώρα τι κάνουμε ;

2011-05-28T11:54:00.000-07:00

Το ερώτημα απασχολεί εκατομμύρια Έλληνες που απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα προσπαθούν αυτές τις μέρες να δώσουν κάποια απάντηση πρώτα απ’ όλα στους εαυτούς τους.
Αν και δεν μου αρέσει η λέξη «αγανακτισμένοι», όσοι συγκεντρώθηκαν στις πλατείες όλης της χώρας αυτή την εβδομάδα αποτελούν ένα πρώτο δείγμα μαζικής αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης και μιας ενεργούς συμμετοχής στα κοινά, με κάποια στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, χωρίς κάποιους «καθοδηγητές» και «οργανωτές». Και αυτό είναι ένα πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζει αυτές τις κινητοποιήσεις από τις μέχρι σήμερα γνωστές συγκεντρώσεις των κομμάτων και των συνδικάτων. Βέβαια μέχρι σήμερα μπορεί οι συναντήσεις αυτές να έχουν αντιφάσεις, συγχύσεις, έλλειψη ξεκάθαρου προσανατολισμού και ενιαίων στόχων. Και δεν θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς.
Τι έχουμε λοιπόν μπροστά μας σήμερα :
Από την μία πλευρά έχουμε την στρατηγική του μνημονίου. Είναι οι πολιτικές που ακολουθεί η σημερινή Κυβέρνηση επιτυχημένα ή λιγότερο επιτυχημένα και σε ορισμένες περιπτώσεις τελείως αποτυχημένα σε σχέση με αυτά που θέλει να επιβάλλει το μνημόνιο, είναι αλήθεια. Δηλαδή βλέπουμε μια Κυβέρνηση που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της για την ορθότητα των πολιτικών της και στην πράξη δεν κάνει τίποτα. Όμως το μνημόνιο αποτελεί μια ολοκληρωμένη πρόταση (άσχετα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί), που σύμφωνα με τους υποστηρικτές του μας οδηγεί ως χώρα και ως κοινωνία στην έξοδο από την σημερινή κρίση, έστω και μέσα από βαρύτατες θυσίες. Οι αντίπαλοι του μνημονίου υποστηρίζουν με σοβαρά στοιχεία, ότι η στρατηγική του μνημονίου δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα του χρέους και ταυτόχρονα οδηγεί μεγάλα τμήματα της κοινωνίας στην εξαθλίωση. Και μάλλον δεν έχουν άδικο.
Απέναντι στο μνημόνιο τι έχουμε όμως ; Δυστυχώς απέναντι στην στρατηγική του μνημονίου δεν υπάρχει καμιά ολοκληρωμένη και ρεαλιστική στρατηγική, η οποία θα μπορούσε να γίνει εφαρμόσιμη πολιτική και να πείσει τους πολίτες. Αρκούν μόνο οι καταγγελίες, οι φωνές για αντίσταση, εξέγερση ; Επανάσταση, για τι όμως ; Ναι, να εξεγερθούμε ενάντια στο μνημόνιο, να εξεγερθούμε, αλλά για να εφαρμοστεί ποια πολιτική ; Υπάρχει κάποια εναλλακτική ρεαλιστική και εφαρμόσιμη πολιτική πρόταση απέναντι στο μνημόνιο ; Μάλλον όχι. Και εξηγούμαι.
Η αντίθεση μόνο στο μνημόνιο δεν αποτελεί εναλλακτική πολιτική πρόταση και δεν πείθει κανέναν. Μια πολιτική πρόταση πρέπει να «μιλήσει» για όλα τα θέματα και μάλιστα σε αντιπαράθεση με τις πολιτικές του μνημονίου, για να μπορεί να κρίνει ο κάθε πολίτης και να πειστεί ότι υπάρχει εναλλακτική πρόταση. Αν και ένα σοβαρό θέμα, είναι αν και κατά πόσο το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό που δημιούργησε τα σημερινά αδιέξοδα είναι σε θέση να δώσει πειστικές απαντήσεις για την διέξοδο. Άρα ένα πρωτογενές ερώτημα που χρειάζεται απάντηση είναι πως θα αναμορφωθεί και θα αναδιαταχθεί το πολιτικό σύστημα. Και η ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στις διαδικασίες αυτές αποτελεί την αναγκαία και ικανή συνθήκη μιας αναμόρφωσης του πολιτικού μας συστήματος που θα αντιστοιχίζεται στις σημερινές κοινωνικές ανάγκες. Και βέβαια να «μιλήσει» για όλα.
Και πρώτα απ’όλα να «μιλήσει» για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέος και του δημόσιου ελλείμματος. Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση για το θέμα του χρέους απέναντι στο μνημόνιο ; Όλες οι προτάσεις που έχουν κατατεθεί από διάφορες πλευρές –ακόμη και από την Κυβέρνηση- τείνουν στο εξής κοινό σημείο. Το ύψος του χρέους είναι τέτοιο, που αντιμετωπίζεται μόνο μέσα από μια αναδιάρθρωση. Κάποιοι λένε ότι η αναδιάρθρωση αυτή πρέπει να είναι συναινετική με τους δανειστές μας και κάποιοι άλλοι λένε ότι δεν έχει σημασία το στοιχείο αυτό. Κάποιοι, όπως η Κυβέρνηση αλλά και άλλοι, εννοούν την αναδιάρθρωση αυτή ως επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, άντε και κάποια μείωση των επιτοκίων. Κάποιες άλλες προτάσεις μιλάνε για το λεγόμενο αναγκαίο «κούρεμα», το κόψιμο δηλαδή ενός τμήματος του χρέους που θεωρείται απεχθές. Δηλαδή ότι τα χρήματα αυτά διατέθηκαν για αλλότριους σκοπούς και δεν είχαν την συναίνεση του ελληνικού λαού. Και μάλιστα προτείνουν να γίνει Διεθνής Λογιστικός Έλεγχος για όλα τα δάνεια που πήρε η χώρα από τη μεταπολίτευση και να διερευνηθούν όλα τα στοιχεία που θα αποδεικνύουν το απεχθές του τμήματος αυτού του χρέους που θα «κουρέψουμε» συναινετικά ή όχι με τους δανειστές μας. Βεβαίως αυτές οι πολιτικές προϋποθέτουν πιθανώς την έξοδό μας από τη ζώνη του ευρώ –προσωρινά ή μόνιμα- ή και ίσως και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα πρέπει να τα συζητήσουμε και να τα δούμε, μέσα από μια βασανιστική και κουραστική ίσως, αλλά δημοκρατική συζήτηση. Χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς παρωπίδες, ανοιχτοί στην διαφορετική άποψη. Τουλάχιστον σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών. Τα κομματικά κατεστημένα κάθε τύπου που έχουν καλύψει τα αυτιά τους και δεν ακούνε την κοινωνία, θα κάνουν αυτό που κάνουν συνήθως. Θα θελήσουν να επιβάλλουν τις δικές τους κομματικές επιλογές. Ή θα συνεχίσουν να «σέρνονται» από τις διάφορες συντεχνίες συμφερόντων που μέχρι σήμερα υπερασπίζουν. Γι αυτό και κάποιοι φοβούνται τα δημοψηφίσματα. Διαφωνώ κάθετα. Λένε, ότι τα δημοψηφίσματα μπορεί να μας οδηγήσουν σε επιλογές που μπορεί αργότερα να μετανιώσουμε. Και αναρωτιέμαι, ποιος άραγε είναι εκείνος που θα κρίνει ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι για ένα λαό, εκτός από τον ίδιο τον λαό ; Και ύστερα ας πούμε ότι μετανιώσουμε αργότερα για μια επιλογή μας την οποία την πήραμε δημοκρατικά σήμερα, τι θα γίνει ; Απλά θα γίνουμε σοφότεροι. Το προτιμώ από κάποιους που θέλουν να αποφασίζουν «για μένα χωρίς εμένα».
Αυτή είναι η μια πλευρά. Τι κάνουμε με το χρέος. Όμως δεν αρκεί μόνο αυτή η πλευρά. Χρειάζεται και η άλλη πλευρά που είναι εξίσου σημαντική και δυστυχώς δεν συζητάμε. Και αυτή την πλευρά θέλει σήμερα να τονίσει το σημείωμα μας. Γιατί ακόμη και στην περίπτωση που βρισκόταν ένας τρόπος να μας «χαρίσουν» το χρέος της χώρας, εάν συνεχισθούν οι ίδιες πολιτικές και παραμείνει η ίδια κατάσταση τότε είναι σίγουρο ότι σε λίγα χρόνια θα φτάσουμε στο ίδιο σημείο.
Για παράδειγμα, στο θέμα του Κράτους και των δημόσιων υπηρεσιών. Οι πολιτικές του μνημονίου θέλουν να επιβάλλουν ένα μικρό Κράτος, ίσως με λάθος πολιτικές. Η εναλλακτική πρόταση όμως ποια είναι ; Υπάρχει ; Όχι βέβαια. Τι Κράτος θέλουμε, τι υπηρεσίες χρειαζόμαστε, πόσους δημόσιους υπαλλήλους χρειαζόμαστε πραγματικά; Χρειαζόμαστε τόσο μεγάλο στρατό, τόσους αξιωματικούς και τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς των δις. Ευρώ κάθε χρόνο ; Χρειαζόμαστε τόσους οργανισμούς και τόσες υπηρεσίες σήμερα στην εποχή του διαδικτύου; Έχει ανοίξει κάποια τέτοια ουσιαστική συζήτηση από όλους τους πολέμιους του μνημονίου, είτε βρίσκονται στα δεξιά είτε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος ; Όχι βέβαια, εκτός ίσως από κάποιος μεμονωμένες φωνές. Δηλαδή τι θέλουν ; Να συνεχισθεί η ίδια κατάσταση ; Αποτελεί αυτό εναλλακτική πρόταση ; Όχι βέβαια. Μάλλον κάποιοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Θέλουν να συνεχισθεί η σπατάλη, η ρεμούλα, η πολιτική των «κολλητών», το πελατειακό Κράτος το κομματικό Κράτος, η συναλλαγή. Για να διαιωνίζεται η κάθε είδους εξουσία. Κάποιοι μάλιστα θα ήθελαν αν γινόταν, να καταργήσουμε και το ΑΣΕΠ και να επιστρέψουμε στην παλιά καλή εποχή των κομματαρχών, που διόριζαν και δημιούργησαν αυτό το υδροκέφαλο σημερινό γραφειοκρατικό και εχθρικό προς τους πολίτες Κράτος. Και δεν αποκλείεται κάποιοι από αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σήμερα στο Κράτος, να βρίσκονται ανάμεσα στους «αγανακτισμένους», σήμερα.
Να βάλουμε και άλλα θέματα στο τραπέζι. Πρέπει ως κοινωνία των πολιτών πρώτα από όλα να συζητήσουμε πολλά. Και να απαντήσουμε. Μπορεί να συνεχισθεί το καθεστώς των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων ; Αλλά και σιτιζόμενων από το Κράτος υπαλλήλων οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για το μισθό τους ; Μπορεί να συνεχισθεί το καθεστώς της εισφοροδιαφυγής, της φοροαπαλλαγής και της φοροδιαφυγής ; Μπορεί να συνεχισθούν οι αδικίες του φορολογικού συστήματος ; Που αφήνουν στο απυρόβλητο όσους στα προηγούμενα χρόνια ή και σήμερα να φοροδιαφεύγουν συστηματικά, δημιουργώντας αμύθητες περιουσίες ; Μπορεί να συνεχισθεί να υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών ; Πολίτες με ειδικά προνόμια, όχι μόνο στους μισθούς, αλλά και στα ασφαλιστικά και στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ανεξάρτητα από την αξία και την συνεισφορά του καθένα ; Γίνεται να συνεχισθεί αυτή η αναξιοκρατία που επικρατεί σήμερα σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής ; Μπορεί να συνεχισθεί η κατάσταση με κάποιους –πολλούς όμως – εκπαιδευτικούς οι οποίοι ουσιαστικά έχουν παρατήσει το εκπαιδευτικό τους έργο και επιδίδονται στη φροντιστηριακή παραπαιδεία που κατά τα άλλα καταγγέλλουν ; Μπορεί να συνεχισθεί η κατάσταση με αρκετούς να αντιδρούν στην ελεύθερη επιλογή γιατρού από τον πολίτη, αλλά από την άλλη να επιδίδονται αγωνιστικά στο φακελάκι ; Μπορεί να αφήσουμε το νέο φαρμακοποιό που θέλει να ανοίξει φαρμακείο να καταχρεώνεται στις Τράπεζες, για να μπορέσει να πληρώσει τον «αέρα» που του ζητάνε στον «κατειλημμένο» χώρο που θέλει να ανοίξει το φαρμακείο του ; Μπορεί να συνεχισθεί η τακτική ορισμένων τμημάτων ελεύθερων επαγγελματιών, που αντιδρούν σε απλά μέτρα κοινής λογικής, όπως η τήρηση βιβλίων εσόδων – εξόδων, ή η απόδοση ΦΠΑ για τις υπηρεσίες τους, είτε για την κατάργηση της κατώτερης αμοιβής, όπως γίνεται άλλωστε για χιλιάδες άλλες επαγγελματικές ομάδες εξίσου σοβαρής κοινωνικής προσφοράς με αυτής των δικηγόρων ; Δεν μπορεί να ανεχόμαστε κάποιους που αντιδρούν στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση και στην πάταξη του ασύδοτου κυκλώματος εμπορίας των φαρμάκων και των ιατρικών οργάνων των δημόσιων Νοσοκομείων. Δεν μπορεί να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε την λειτουργία συστημάτων που μεταλλάσσουν αρκετούς γιατρούς σε βαποράκια των φαρμακευτικών εταιριών. Δεν μπορεί να συνεχισθεί η απαράδεκτη κατάσταση των Νοσοκομείων με την έλλειψη ηλεκτρονικής παρακολούθησης του κυκλώματος των φαρμάκων, από την παραγγελία έως την χρήση τους, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζει κανείς που πάνε τα φάρμακα και να βλέπουμε ακόμη και παρεμπόριο φαρμάκων, με την μεταπώληση ακριβών νοσοκομειακών φαρμάκων από επιτήδειους σε φαρμακεία.

Εάν η όποια εναλλακτική πολιτική πρόταση για το μνημόνιο, δεν επιχειρήσει να απαντήσει σε όλα αυτά και σε πολλά περισσότερα που δεν αναφέρθηκαν, δεν θα πείσει κανένα. Και κυρίως δεν θα αποτελεί ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση. Και αυτό ασφαλώς δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών, έστω και «αγανακτισμένων», αλλά κυρίως ενός αναμορφωμένου μέσα από τις κοινωνικές δημοκρατικές διεργασίες πολιτικού συστήματος.

Χαλκίδα 28-5-2011
Κώστας Χαϊνάς

Είναι η καλύτερη λύση αυτή που δόθηκε τελικά στη Μεσσαπία ;

2011-05-21T05:52:00.000-07:00

Διαβάσαμε τις προηγούμενες μέρες ανακοίνωση του Υπουργείου Περιβάλλοντος, ότι προωθείται ολοκληρωμένη πρόταση για την υδροδότησης της Μεσσαπίας και της ευρύτερης περιοχής μεταξύ Υλίκης και Ψαχνών με χρονικό ορίζοντα υλοποίησης τα τρία (3) χρόνια και με προϋπολογισμό 18 εκατ. ευρώ.
http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=362&sni%5B524%5D=1003&language=el-GR
Διαβάζοντας την ανακοίνωση το πρώτο συναίσθημα είναι ανακούφιση. Επιτέλους, ασχολήθηκαν με το πρόβλημα! Σε ένα δεύτερο διάβασμα όμως αρχίζουν να δημιουργούνται ερωτηματικά. Η λύση είναι προσωρινή ή μόνιμη ; Γιατί αν είναι μόνιμη τότε μόνο κακά μαντάτα για τον τόπο μας σημαίνει. Και εξηγούμαι.
Χωρίς καμιά διάθεση μεμψιμοιρίας και γκρίνιας για ένα πολύ σοβαρό θέμα που άπτεται της υγείας των κατοίκων, θα προσπαθήσουμε να θέσουμε κάποιους προβληματισμούς αν και κατά πόσο η λύση που δόθηκε είναι η βέλτιστη και η καλύτερη στις παρούσες συνθήκες.
Καταρχήν διαβάζοντας κάποιος την ανακοίνωση προσεκτικά καταλαβαίνει ότι η λύση που επιλέχθηκε επιδιώκει να δώσει μια λύση μόνιμη. Δηλαδή μετά από τρία (3) χρόνια η περιοχή της Μεσσαπίας αλλά και η ευρύτερη περιοχή όπως λέει η ανακοίνωση μεταξύ Υλίκης και Ψαχνών (;) θα υδροδοτείται από την Υλίκη. Όμως στην περιοχή αυτή ανήκει και η Χαλκίδα και οι πόλεις που συναποτελούν το νέο Δήμο Χαλκιδέων. Τι συμβαίνει ; Υπάρχουν σήμερα δεδομένα που δείχνουν ότι και το νερό της περιοχής Χαλκίδας έχει πρόβλημα εξασθενούς χρωμίου ή θα έχει στο άμεσο μέλλον ; Βέβαια η ανακοίνωση του ΥΠΕΚΑ δεν απαντάει στα ερωτήματα αυτά.
Όμως εδώ και πολύ καιρό υπάρχουν φωνές που τονίζουν ότι το πρόβλημα ρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα δεν αφορά μόνο τη Μεσσαπία, αλλά ολόκληρη της Κεντρική Εύβοια, αφού ο υδροφορέας 07-24 είναι ένας και ενιαίος. Άρα η ρύπανση από ένα σημείο του, π.χ. Μεσσαπία, θα εξαπλωθεί πολύ σύντομα και στα άλλα σημεία του υδροφορέα. Και σήμερα ο υδροφορέας αυτός δέχεται, α) Τα ρυπαντικά φορτία οργανικών αποβλήτων των βιομηχανικών εγκαταστάσεων των πτηνοτροφικών – κτηνοτροφικών μονάδων και σφαγείων της περιοχής του Πισσώνα και β) Τα βαρέα μέταλλα και το εξασθενές χρώμιο από τα μεταλλεία της ΛΑΡΚΟ κατά κύριο λόγο και άλλων ρυπαντών. Και έρχεται το Υπουργείο με τον πιο επίσημο τρόπο να αναγνωρίσει την αλήθεια των λεγόμενων, όσων μιλούσαν χρόνια τώρα για την ρύπανση της κεντρικής Εύβοιας.
Όμως η απόφαση αυτή του ΥΠΕΚΑ δεν αντιμετωπίζει τις αιτίες του προβλήματος. Απλά προσπαθεί να απαλύνει τις σοβαρές επιπτώσεις. Φοβόμαστε ότι είναι κυρίως το δεύτερο. Γιατί οι αιτίες δεν αντιμετωπίζονται. Δεν είδαμε ούτε διαβάσαμε ότι θα γίνει κάτι με τα ανοικτές τοξικές λίμνες της ΛΑΡΚΟ που συνεχίζουν να ρυπαίνουν τον υδροφόρο ορίζοντα με βαρέα μέταλλα και εξασθενές χρώμιο. Δεν είδαμε ούτε διαβάσαμε ότι θα γίνει κάτι με τους άλλους ρυπαντές της Κεντρικής Εύβοιας.
Και τι θα γίνει με την αγροτική παραγωγή που έχει απαξιωθεί σήμερα με μεγάλες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις ; Οι αγρότες δεν θα συνεχίσουν να ποτίζουν τις καλλιέργειές τους με το ρυπασμένο νερό ; Αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε την περιοχή της Κεντρικής Εύβοιας, με ρυπασμένα τα ποτάμια της και με μια γη που δεν θα μπορεί να παράγει υγιεινά αγροτικά προϊόντα, αλλά σύμφωνα με την απόφαση του ΥΠΕΚΑ θα έχουμε να πιούμε καθαρό νερό, γιατί θα έρχεται με αγωγούς από άλλες περιοχές, μάλλον εφιάλτης μοιάζει. Μήπως υπερβάλλουμε ; Δεν νομίζουμε. Η ίδια η απόφαση μας δίνει να σκεφτόμαστε αυτές τις διαστάσεις του προβλήματος.
Υπήρχε άλλη επιλογή ; Ναι και έχει κατατεθεί στο ΥΠΕΚΑ έγκαιρα και επίσημα. Δεν ισχυριζόμαστε ότι αυτή η πρόταση διεκδικεί την μοναδική αλήθεια, αλλά εκτιμούμε ότι προσέγγιζε το πρόβλημα σωστά και αντιμετώπιζε τις αιτίες που το δημιουργούν και όχι τις επιπτώσεις. Τουλάχιστον θα μπορούσε να διερευνηθεί από την πολιτεία αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις υλοποίησης αυτής της πρότασης. Σε γενικές γραμμές η πρόταση αυτή είναι η εξής :

1. Αντιμετωπίζουμε τις αιτίες της ρύπανσης των νερών και της γης με οργανικούς ρύπους, βαρέα μέταλλα και εξασθενές χρώμιο. Δηλαδή παίρνουμε μέτρα, προειδοποιούμε τους ρυπαντές και εφόσον δεν συμμορφώνονται τους κλείνουμε τις εγκαταστάσεις τους. Δεν περιοριζόμαστε σε κάποια πρόστιμα λίγων χιλιάδων ευρώ, τα οποία μετά από διαπραγματεύσεις και παζαρέματα γίνονται φιλοδωρήματα προς το κράτος για να συνεχίζουν να ρυπαίνουν.
2. Προσωρινά δίνουμε πόσιμο νερό στην περιοχή της Μεσσαπίας από τις γεωτρήσεις της Χαλκίδας, έστω και από την Υλίκη, οι οποίες σύμφωνα με τις αναλύσεις της ΔΕΥΑΧ δεν έχουν -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- πρόβλημα.
3. Πέρα από την αξιοποίηση των γεωτρήσεων του Δήμου Χαλκιδέων στη Βοιωτική ακτή, σχεδιάζουμε και υλοποιούμε ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα αξιοποίησης των υδάτινων πόρων της περιοχής της Δίρφυς (Στενή, Σέτα κ.λ.π.). Οι περιοχές αυτές σήμερα έχουν σημαντικούς υδάτινους πόρους αναξιοποίητους. Οι αρμόδιοι βέβαια το ξέρουν αυτό, αλλά εκείνο που φρόντισαν, πέρυσι μάλιστα που το πρόβλημα ήταν στο φόρτε του, ήταν να παραχωρήσουν την εκμετάλλευση νερών της Δίρφυς σε ιδιωτική εταιρία για να μας το πουλάει εμφιαλωμένο. Τα νερά αυτά θα μπορούσαν να δώσουν πόσιμο νερό σε όλη την περιοχή και να αρδεύσουν τον κάμπο της Μεσσαπίας και του Ληλαντίου μέσα από την δημιουργία μικρών φραγμάτων σε κάποια επίπεδα του Λήλαντα και του Μεσσάπιου.
4. Δημιουργία ενός κεντρικού διυλιστηρίου για την παροχή καθαρού και υγιεινού νερού σε όλους τους κατοίκους της Κεντρικής Εύβοιας.
5. Οργανωμένα και ολοκληρωμένα μέτρα με συγκεκριμένη στήριξη και ενημέρωση των αγροτών για την εξυγίανση μακροπρόθεσμα της ρυπασμένης γης, αξιοποιώντας και τους πόρους της 4ου Πλαισίου Στήριξης το οποίο διαθέτει σημαντικούς πόρους για το περιβάλλον.
Εκτιμούμε ότι οι άξονες αυτοί μπορούσαν να αποτελέσουν τον πυρήνα μια άλλης πολιτικής κατά της ρύπανσης της Κεντρικής Εύβοιας και για μια βιώσιμη προοπτική. Γιατί ειλικρινά την απόφαση αυτή του ΥΠΕΚΑ παρά το γεγονός ότι με μια πρώτη ματιά την διαβάζεις με ανακούφιση, με μια δεύτερη, είναι σαν να μας λέει ότι ο τόπος μας έχει «τελειώσει». Μακάρι να μην είναι έτσι.

Χαλκίδα 21-5-2011
Κώστας Χαϊνάς

Σκέψεις για την μεταφορά του λιμανιού της Χαλκίδας

2011-04-03T02:58:00.000-07:00

Το θέμα της μεταφοράς του λιμανιού της Χαλκίδας, είναι ένα θέμα που ταλανίζει την κοινωνία μας χρόνια τώρα. Έχουν τοποθετηθεί πολλοί φορείς κατά καιρούς. Τελευταία το θέμα βγήκε ξανά στην επικαιρότητα με την ανακίνησή του από την Λιμενική Επιτροπή και με την γνωστή μελέτη που πρότεινε ως την πιο ενδεδειγμένη θέση την περιοχή της αρχαίας Αυλίδας. Είχαμε τις γνωστές αντιδράσεις της κοινωνίας της περιοχής και όχι μόνο και το θέμα «ξεχάστηκε», έως πριν λίγες μέρες με την κατάθεση σχετικής επερώτησης στη Βουλή.
Στο παρελθόν έχουμε τοποθετηθεί ξεκάθαρα για το θέμα της αρχαίας Αυλίδας, της προστασίας και της ανάδειξης της. Όπως επίσης έχουμε συμφωνήσει έμμεσα με την απομάκρυνση του λιμανιού της Χαλκίδας από τον χώρο που είναι σήμερα για πολλούς λόγους, οικονομικούς, κοινωνικούς και καταρχήν περιβαλλοντικούς. Δεν είναι καθόλου φίλο-περιβαλλοντική η άποψη για την παραμονή του εμπορικού λιμανιού στο κεντρικό σημείο της πόλης. Αντίθετα. Η λειτουργία του λιμανιού τόσα χρόνια μέσα στη ζωή της πόλης, έχει επιβαρύνει σημαντικά το κυκλοφοριακό φορτίο με μεγάλα φορτηγά και νταλίκες, τα οποία πρέπει να διασχίσουν ένα σημαντικό τμήμα των δρόμων της πόλης για να έχουν πρόσβαση στο λιμάνι. Η λειτουργία του λιμανιού επιβαρύνει επίσης και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της πιο παλιάς συνοικίας της πόλης, της Αγίας Παρασκευής. Γενικά η απομάκρυνση του λιμανιού θα προσδώσει μια άλλη αξία, συνολικά στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της Χαλκίδας, θα αφαιρέσει ένα σημαντικό φορτίο ρύπανσης και θα ανοίξει το δρόμο για την ενοποίηση των παραλιακών χώρων περιπάτου με την περιοχή «βούρκος» και «Πάρκο του Λαού».
Και που πρέπει να πάει το λιμάνι εάν συμφωνήσουμε ότι πρέπει να απομακρυνθεί ; Ένα ερώτημα δύσκολο που χρειάζεται επιστημονικές προσεγγίσεις, με βασικά κριτήρια όμως όχι μόνο τα οικονομικά, αλλά και τα κοινωνικά και τα πολιτιστικά αλλά και τα περιβαλλοντικά. Δεν θα επιχειρηματολογήσω σχετικά για το ποιος είναι ο κατάλληλος χώρος που θα πρέπει να υποδεχθεί το λιμάνι της Χαλκίδας, γιατί δεν έχω, ούτε όλα τα δεδομένα στην διάθεσή μου, ούτε είμαι ο κατεξοχήν ειδικός στο θέμα. Βέβαια σε ανύποπτο χρόνο έχω μιλήσει για την αναγκαιότητα κάποιων ήπιων παρεμβάσεων στο λιμάνι της Κύμης, το οποίο σε συνδυασμό με την είσοδο του σιδηρόδρομου και της νέας υποθαλάσσιας σύνδεσης στο στενό του Μπουρτζίου και την νέα μεσογειακή χάραξη, θα μπορούσε το λιμάνι της Κύμης να αποτελέσει μια ανατολική πύλη εξυπηρέτησης των μεταφορικών και ακτοπλοϊκών αναγκών της Εύβοιας και γενικότερα. Πάντα βέβαια με σεβασμό στο περιβάλλον, χωρίς «μεσσιανικές» κατασκευές και παρεμβάσεις που θα αλλοιώσουν το τοπίο της Εύβοιας και της Κύμης ιδιαίτερα. Εάν μια τέτοια προοπτική είναι ρεαλιστική και τα επιστημονικά δεδομένα την επιβεβαιώσουν θα μπορούσε να δοθεί λύση και στο θέμα της μεταφοράς του λιμανιού της Χαλκίδας.
Εκείνο όμως που θα πω ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές είναι το θέμα της Αυλίδας. Δεν αποτελεί λύση η μεταφορά του λιμανιού της Χαλκίδας στην περιοχή της αρχαίας Αυλίδας για πολλούς λόγους. Οικονομικούς, κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς και πολιτιστικούς. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να αδιαφορούμε για τον τόπο αυτό στο όνομα κάποιας «ανάπτυξης». Την «ανάπτυξη» αυτή την ζήσαμε και την ζούμε δεκαετίες τώρα στην περιοχή της αρχαίας Αυλίδας και έχουμε αρκετή εμπειρία. Υποβάθμιση κοινωνική, περιβαλλοντική, πολιτισμική όλης της περιοχής και της Χαλκίδας. Κάποιες θέσεις εργασίας που προσέφερε δεν μπορούν να ανατρέψουν το αρνητικό ισοζύγιο της παρουσίας τους, αφ’ ενός γιατί δεν έχουμε τα δεδομένα μιας άλλης «ανάπτυξης» που θα μπορούσε να έχει η περιοχή, στη βάση της αξιοποίησης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και της φυσικής ομορφιάς του κόλπου της Αυλίδας που σπαταλήσαμε ασύδοτα κατά το παρελθόν, αφού πέραν των άλλων λόγων, αφορά ένα μνημείο με παγκόσμια απήχηση και ειδικό βάρος. Άρα λοιπόν η γνώμη μας είναι, ότι το μοντέλο αυτής της «ανάπτυξης» έχει τελειώσει. Πρέπει να αναζητήσουμε νέες λύσεις και προτάσεις. Γι αυτό προτείνουμε σε βάθος δεκαετίας, στα πλαίσια ενός νέου χωροταξικού σχεδιασμού να μεταφερθούν οι σημερινές βιομηχανίες της Αυλίδας, σε χωροθετημένη βιομηχανική περιοχή(για την οποία έχει υποδειχθεί κατάλληλη θέση), με τις απαραίτητες υποδομές. Και από τώρα να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε ένα μακροπρόθεσμο έργο για την ανάδειξη αυτής της περιοχής και της αξιοποίησής της. Πόροι στα πλαίσια του ΕΣΠΑ υπάρχουν διαθέσιμα και χρειάζεται η τοπική και η περιφερειακή αυτοδιοίκηση να προστρέξουν στην κατάθεση μελετών και προτάσεων, έτσι ώστε να μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε αυτό το σχέδιο ανάπλασης και ανάδειξης της αρχαίας Αυλίδας.
Συμπερασματικά λοιπόν θα έλεγα ότι το δίλημμα μεταφορά του λιμανιού ή όχι δεν υφίσταται. Το εμπορικό λιμάνι χρειάζεται να φύγει από τον κεντρικό ιστό της πόλης. Ο τόπος όμως μεταφοράς του είναι ένα διαφορετικό θέμα που χρειάζεται να το προσεγγίσουμε εκτός από οικονομικά κριτήρια, με κοινωνικά και κυρίως περιβαλλοντικά και πολιτισμικά κριτήρια. Και η προστασία και ανάδειξη της αρχαίας Αυλίδας αποτελεί ένα αδιαπραγμάτευτο χαρτί για την κοινωνία μας που δεν μπορούμε να το θυσιάσουμε στο όνομα οποιασδήποτε «ανάπτυξης».

Χαλκίδα 3-4-2011
Κώστας Χαϊνάς

Τι δείχνουν τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας δημοτικής αρχής της Χαλκίδας ;

2011-03-10T12:21:00.000-08:00

Διανύουμε τον 3ο μήνα της νέας δημοτικής αρχής του διευρυμένου πλέον Δήμου Χαλκιδέων. Ένα διάστημα πολύ μικρό για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για το πώς θα κυλήσει η νέα δημοτική θητεία, αλλά σίγουρα ένα διάστημα όπου γευτήκαμε κάποια πρώτα στοιχεία της πρακτικής και πολιτικής της νέας δημοτικής αρχής. Η σημερινή μας αναφορά γίνεται με πνεύμα και κριτήριο δημιουργικό. Δεν θέλουμε ούτε να αφορίσουμε ούτε να μηδενίσουμε τα πράγματα. Θέλουμε απλά να συμβάλλουμε στον προβληματισμό για το πώς πρέπει να πορευτούμε ως τοπική κοινωνία για την επίλυση χρόνιων προβλημάτων σε μια περίοδο καθόλα δύσκολη για όλους μας.

1. Για την διαφάνεια και δημοσιότητα

Μέχρι σήμερα το μόνο μέσο όπου μπορούμε κάτι να μάθουμε για τα δημοτικά πράγματα είναι η ιστοσελίδα του Δήμου. Και αυτή όμως προβληματική τεχνικά και με ορισμένα τμήματά της να έχουν τα δεδομένα του 2009. Σε ένα σύνδεσμο μάλιστα που παραπέμπει όπως λέει στο βαρύγδουπο, «Ενιαίο Διαδικτυακό Περιβάλλον για την παροχή On Line Υπηρεσιών στους πολίτες και στις Επιχειρήσεις» http://xalkida.kedke.org/xalkida/, η ενημέρωση έχει μείνει στις 24/11/2009 (!!!) και αναφέρει το προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο !

Επί τοις ουσίας δεν υπάρχει ενημέρωση για την ουσία των θεμάτων που συζητούνται στο Δημοτικό Συμβούλιο και στις θεσμοθετημένες επιτροπές του Δήμου. Κάποιοι νομίζουν ότι ξεμπερδεύουν με την διαφάνεια εάν ανακοινώσουν τα θέματα της ημερήσιας διάταξης ενός σώματος. Μάλλον όμως κάνουν λάθος. Θα πρέπει να δημοσιεύονται τα πάντα σύμφωνα και με το νόμο περί διαφάνειας των δημοσίων εγγράφων. Όλα τα έγγραφα με τις εισηγήσεις και τις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, των επιτροπών και του Δημάρχου. Χρειάζεται σαφώς η ιστοσελίδα να επανασχεδιαστεί και να αναμορφωθεί ώστε να καλύπτει όλους τους νέους τομείς της δουλειάς του Δήμου. Η ενημέρωση των πολιτών ασφαλώς δεν πρέπει να εξαντλείται μόνο στην διαδικτυακή ενημέρωση αλλά είναι ένα πρώτο βήμα, χωρίς ουσιαστικά κανένα κόστος και θα πρέπει να συνοδεύεται και με άλλες ενέργειες ενημέρωσης των πολιτών για όσους δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

2. Για τον Συμπαραστάτη του Δημότη

Ορίσθηκε στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης. Με συνοπτικές διαδικασίες. Για να μην αδικούμε διαβάστηκαν και κάποια βιογραφικά υποψηφίων. Αξίζει όμως να αναφέρουμε συνοπτικά τη διαδικασία για να δούμε τα κενά της διαβούλευσης. Ξεκίνησε η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το συγκεκριμένο θέμα χωρίς κανένας δημοτικός σύμβουλος να γνωρίζει τι υποψηφιότητες έχουν κατατεθεί.

Ασφαλώς η διαδικασία ορίζει ότι ο ίδιος ο υποψήφιος καταθέτει αίτηση. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν μπορούσε να διασφαλιστεί ουσιαστική συζήτηση για τις υποψηφιότητες. Για παράδειγμα πριν την ψηφοφορία δεν υπήρξε καν μια τοποθέτηση των υποψηφίων, ώστε να εκτιμηθούν κάποια πράγματα για τον υποψήφιο. Πως σκέφτεται να λειτουργήσει ως Συμπαραστάτης, ποιες είναι οι σκέψεις του, οι προτάσεις του για το ρόλο του. Τίποτα. Καμιά τοποθέτηση από κανέναν υποψήφιο. Η διαδικασία αυτή έτσι όπως έγινε δείχνει ότι κάποιοι δεν προτιμούν διαβούλευση, αλλά τυπικό κλείσιμο των εκκρεμοτήτων με συνοπτικές διαδικασίες. Γιατί μάλλον εκκρεμότητες θεωρούνται παρόμοια σοβαρά θέματα και όχι προβλήματα που απαιτούν ουσιαστική διαβούλευση. Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι δεν είχαμε περιθώριο χρόνου, ας φρόντιζαν οι αρμόδιοι να υπάρχει.

3. Για την Επιτροπή Διαβούλευσης

Και στο θέμα αυτό είχαμε σοβαρό έλλειμμα ενημέρωσης της κοινωνίας των πολιτών. Πολλοί κοινωνικοί φορείς δεν είχαν ενημερωθεί για την Επιτροπή Διαβούλευσης και το ρόλο της, ώστε να προλάβουν να συζητήσουν το θέμα στις εσωτερικές τους διαδικασίες και στην συνέχεια να προτείνουν τους εκπροσώπους τους. Η βασική αιτία είναι ότι κάποιοι δεν έχουν πιστέψει στην χρησιμότητα αυτού του νέου θεσμού. Μάλλον σαν «βαρίδι» το βλέπουν κάποιοι και γι αυτό δεν έχουν πρόβλημα στην υποβάθμισή του. Όμως η Επιτροπή Διαβούλευσης είναι ένας νέος θεσμός, ο οποίος κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει ένα ουσιαστικό όργανο πραγματικής διαβούλευσης του Δήμου με την κοινωνία. Ένας θεσμός όπου μπορούν να συζητούνται τα σοβαρά θέματα για την πόλη πριν οδηγηθούν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Θα είναι όφελος για την κοινωνία μας να μπορούν να εκφραστούν ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα οι απόψεις των κοινωνικών φορέων για τα προβλήματα της πόλης. Αλλά και οι ίδιοι οι κοινωνικοί φορείς να μπορούν να ανοίξουν μια δική τους διαβούλευση με τα μέλη τους για τα μεγάλα προβλήματα της πόλης και στην συνέχεια να μπορούν να εκφράζουν ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα τις προτάσεις τους στην Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου.

Κέρδος θα έχει το Δημοτικό Συμβούλιο όταν πριν την συζήτηση ενός σημαντικού θέματος, θα έχει προηγηθεί ένας πλούσιος και δημιουργικός διάλογος με τους κοινωνικούς φορείς της πόλης. Όμως αυτό προϋποθέτει ορισμένα πράγματα. Το βασικό είναι να εκφράζονται όλοι οι κοινωνικοί φορείς στην Επιτροπή Διαβούλευσης. Έτσι όμως όπως έγινε η διαδικασία συγκρότησής της δεν διασφάλισε την συμμετοχή κάποιων σημαντικών φορέων, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν την δυνατότητα συμμετοχής στην συνέχεια. (Οι Περιβαλλοντικοί Φορείς για παράδειγμα του Δήμου ενημερώθηκαν για την συμμετοχή τους σ’ αυτήν ;) Η Επιτροπή Διαβούλευσης δεν μπορεί να συνεδριάζει στις 2 το μεσημέρι όταν αρκετοί εργάζονται την ώρα αυτή. Εκτός αν θέλουμε να την απαξιώσουμε από την αρχή. Τα θέματα πρέπει να δίνονται έγκαιρα για εσωτερική διαβούλευση των φορέων, ώστε όταν έρχεται ο εκπρόσωπος ενός κοινωνικού φορέα στην Επιτροπή Διαβούλευσης να εκφράζει όσο γίνεται πιο αυθεντικά τις θέσεις της συλλογικότητας που εκπροσωπεί. Όμως για να γίνει αυτό πρέπει οι εκπρόσωποι των φορέων να παίρνουν έγκαιρα τα θέματα για διαβούλευση με ουσιαστική τεκμηρίωση και τα συνοδευτικά έγγραφα και όχι να παραλαμβάνουν μια απλή λίστα θεμάτων που καλούνται να τοποθετηθούν στην συνεδρίαση της Επιτροπής Διαβούλευσης.

Τέλος το σώμα αυτό πρέπει να αποκτήσει μια δική του αυτοτελή οντότητα και δραστηριότητα, δημιουργώντας μια συνολική ατζέντα θεμάτων, τα οποία θα πρέπει να διαβουλευτεί με αξιολόγηση και προτεραιότητα. Αυτό μπορεί να γίνει καταθέτοντας ο κάθε φορέας τις σκέψεις και τις προτάσεις του για τα προβλήματα της πόλης που προτείνει ο καθένας για διαβούλευση και κάποια επιτροπή να αναλάβει να ταξινομήσει και να μεθοδεύσει την διαδικασία διαβούλευσης του. Μια τέτοια διαδικασία μπορεί να φαίνεται κοπιαστική, αλλά είναι αυτή που θα προσδώσει ουσιαστικό περιεχόμενο και ρόλο στην Επιτροπή Διαβούλευσης. Έτσι θα μπορέσει να αποτελέσει ένα ουσιαστικό σώμα, το οποίο θα αποτελέσει έναν πραγματικό σύμβουλο για το Δημοτικό Συμβούλιο. Έτσι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να μην λειτουργούν συμπολίτευση και αντιπολίτευση ως παρατάξεις που συνεχώς «μαλώνουν» χωρίς ουσία. Γιατί μια ουσιαστική Επιτροπή Διαβούλευσης, θα υποχρεώσει όλους να λειτουργούν με βάση το ευρύτερο συμφέρον της πόλης και της κοινωνίας των πολιτών και όχι με βάση τα στενά παραταξιακά τους μικροσυμφέροντα.

Ασφαλώς είμαστε στην αρχή της δημοτικής θητείας και δεν μπορούμε σήμερα να αφορίζουμε γενικά και αόριστα. Όμως μπορούμε επειδή είμαστε στην αρχή της δημοτικής θητείας να θέσουμε κάποιες αρχές, ώστε να διασφαλίσουμε την ουσιαστική συμμετοχή της κοινωνίας στα δημοτικά πράγματα και τους τοπικούς μας άρχοντες να σκύψουν πιο ουσιαστικά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας μας.

Χαλκίδα 10-3-2011
Κώστας Χαϊνάς

Μια σκέψη για τους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις με δημόσιο έλεγχο

2011-01-12T10:11:00.001-08:00

Παρακολουθούμε ως κοινωνία το τελευταίο διάστημα τις εξελίξεις με επίκεντρο τα μέσα μαζικής μετακίνησης όπως ο ΟΣΕ και τα μέσα μετακίνησης της Αθήνας, αλλά και άλλες επιχειρήσεις υπό δημόσιο έλεγχο. Όλα τα στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί μέχρι σήμερα δείχνουν ότι όλες αυτές οι επιχειρήσεις τα προηγούμενα χρόνια ακολουθούσαν μια πολιτική στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος, με βασικό στόχο την εξυπηρέτηση του. Στα πλαίσια αυτά, το συνδικαλιστικό κίνημα στις επιχειρήσεις αυτές μετατράπηκε αργά και σταθερά σε μια συντεχνιακή λέσχη, η οποία απαιτούσε κάθε χρόνο όλο και περισσότερα από τα πιο δίκαια, έως τα πιο παράλογα «αιτήματα». Οι διοικήσεις των επιχειρήσεων αυτών με πλήρη πολιτική κάλυψη της κεντρικής εξουσίας κάθε απόχρωσης, δεν είχαν κανέναν λόγο να αρνηθούν αφού ούτε από την δική τους τσέπη τα έβαζαν, αλλά ούτε και από τους προϋπολογισμούς των επιχειρήσεων. Γνώριζαν ότι το πελατειακό Κράτος θα έρθει και θα καλύψει τα ελλείμματά τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή από τους Έλληνες φορολογούμενους. Και με αυτά και με άλλα πολύ πιο σοβαρά ίσως σε άλλους τομείς, όπως οι δημόσιες προμήθειες, οι προμήθειες των Δημόσιων Νοσοκομείων και άλλοι τομείς, στήθηκε ένα μεγάλο πάρτυ με πρωταγωνιστές τους κάθε είδους ημέτερους και τα σαΐνια που μπαινοέβγαιναν με μεγάλη ευκολία τα υπουργικά γραφεία της κάθε Κυβέρνησης.
Έτσι λοιπόν απαξιώθηκαν μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις όπως η Ολυμπιακή και ο ΟΤΕ παλαιότερα και σήμερα ο ΟΣΕ και οι υπόλοιπες επιχειρήσεις με μεγάλα χρέη και ελλείμματα στους προϋπολογισμούς τους. Και πέρασε σιγά – σιγά στην κοινή γνώμη η ιδέα ότι αυτές οι επιχειρήσεις έπρεπε να ιδιωτικοποιηθούν, αφού το Κράτος αποδείχθηκε ανίκανο να τις διαχειριστεί. Και αυτό ήταν μια αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι ότι σ’αυτό συνέβαλλαν και συμβάλλουν ακόμα και σήμερα με την στάση τους το συνδικαλιστικό κίνημα αυτών των επιχειρήσεων, αλλά και το τμήμα του πολιτικού συστήματος και ειδικά η αριστερά κάθε απόχρωσης. Μπορεί να μην έχουν τις μεγάλες ευθύνες των δύο κυρίαρχων κομμάτων εξουσίας της μεταπολίτευσης, για την απαξίωση και τη καταχρέωση αυτών των επιχειρήσεων. Όμως έχουν κάποιες ευθύνες για το κατάντημα αυτών των επιχειρήσεων. Οι συνδικαλιστές γιατί σε αγαστή συνεργασία με τις κάθε φορά διοικήσεις απέδειξαν ότι το μόνο που τους ενδιέφερε, ήταν οι συντεχνιακές τους διεκδικήσεις. Και τα κόμματα της αριστεράς, γιατί δεν ανέδειξαν στην ελληνική κοινωνία το πρόβλημα των επιχειρήσεων αυτών στην αντικειμενική τους διάσταση, δεν διαφώνησαν με τις πρακτικές των συνδικαλιστών ούτε μία φορά, αν και πολλά από αυτά που διεκδικούσαν ήταν σε ευθεία αντίθεση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Όπως έγινε με τα προκλητικά μπόνους των 150.000,00 € των εθελουσίων εξόδων από τις δημόσιες επιχειρήσεις κάποιων στα 45 τους... Και κυρίως γιατί μέχρι και σήμερα μόνο καταδικάζουν ή καταγγέλλουν και δεν προτείνουν εναλλακτικές ρεαλιστικές λύσεις για σήμερα και όχι για ένα αδιόρατο μέλλον.
Έτσι λοιπόν οι εργαζόμενοι άνθρωποι αγανακτούν όταν διαπιστώνουν ότι τα μεγάλα ελλείμματα των επιχειρήσεων αυτών καλούνται να τα πληρώσουν οι ίδιοι, με αύξηση της φορολογίας, είτε άμεσης είτε έμμεσης. Και τι μένει ως λύση ; Η ιδιωτικοποίηση αυτών των επιχειρήσεων. Όμως αλήθεια δεν υπάρχει κάποια άλλη λύση έστω και σήμερα στα πλαίσια αυτού του συστήματος ;
Μια σκέψη που έχει διατυπωθεί κατά καιρούς, είναι η ανάληψη της διαχείρισης από τους ίδιους τους εργαζόμενους της κάθε επιχείρησης. Ναι, γιατί όχι ; Αυτοδιαχείριση. Να αναλάβουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την διοίκηση αυτών των επιχειρήσεων, χωρίς κρατικές και κυβερνητικές παρεμβάσεις και κυρίως χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις και καλύψεις των ελλειμμάτων τους. Με την αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, των επιστημονικών και κοινωνικών φορέων να ασκήσουν αυτοδιαχείριση των επιχειρήσεων που εργάζονται. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σήμερα ουσιαστικά δεν λύνουν τα ζητήματα της λειτουργίας αυτών των επιχειρήσεων, κάτω βεβαίως από τις οδηγίες και τις αποφάσεις των διοικήσεων. Απλά οι διοικήσεις θα ορίζονται και θα ελέγχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους των δημόσιων επιχειρήσεων. Τι θα αλλάξει ; Θα αλλάξει κάτι σημαντικό. Θα αλλάξει κυρίως η νοοτροπία. Θα πρέπει πλέον οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποδείξουν ότι μπορούν να διαχειριστούν τις υποθέσεις των επιχειρήσεων τους. Να αποδείξουν ότι μπορούν να τις νοικοκυρέψουν και να τις κάνουν βιώσιμες. Όχι κερδοφόρες, αλλά βιώσιμες. Θα υποχρεωθούν να σκέφτονται καλύτερα το συλλογικό τους συμφέρον μέσα από το κοινωνικό συμφέρον και το συμφέρον της επιχείρησης που θα διοικούν. Έτσι θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του καταμερισμού εργασίας, της καλύτερης διαχείρισης των εργατικών υποθέσεων, της καλύτερης παροχής ποιοτικών υπηρεσιών αφού οι ίδιοι θα καλούνται να αποφασίζουν. Κάποιος θα πει. Μα κάποιες απ’αυτές ίσως χρειαστεί να επιδοτηθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, γιατί διαφορετικά το κόστος των παρεχομένων υπηρεσιών προς τους πολίτες θα μεγαλώσει με αποτέλεσμα να ακριβύνουν πάρα πολύ οι υπηρεσίες αυτές όπως π.χ. οι δημόσιες συγκοινωνίες. Ναι, ασφαλώς ενδέχεται να χρειαστεί να επιδοτηθούν κάποιες από τις επιχειρήσεις αυτές για τις υπηρεσίες που προσφέρουν προς τους πολίτες. π.χ. οι δημόσιες συγκοινωνίες. Κανένα πρόβλημα. Θα υπάρξουν αυτές οι αντικειμενικές διαδικασίες που κάποιο κόστος μπορεί να αναλάβει να το καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός. Αυτό όμως θα είναι γνωστό στην κοινωνία και η ίδια η κοινωνία θα το αποδεχθεί, εφόσον κριθεί σωστό και δίκαιο. Μπορεί να υπάρξουν και άλλες δυσκολίες τις οποίες όμως εφόσον συμφωνήσουμε επί τοις ουσίας, μπορούν να αντιμετωπισθούν. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των επιχειρήσεων αυτών δεν είναι ανάγκη να αλλάξει. Θα παραμείνουν στο Κράτος. Η διοίκησή τους όμως και η καθημερινή τους διαχείριση θα είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων.
Ας δοκιμάσουμε και αυτό το κοινωνικό πείραμα. Ας δεχθούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την ανάληψη της διοίκησης και της διαχείρισης αυτών των επιχειρήσεων. Κανένας νομίζω δεν θα είχε αντίρρηση. Και αν κάποιοι έχουν αντίρρηση και ορέγονται αυτές τις επιχειρήσεις και κάποιοι άλλοι από το πολιτικό σύστημα θέλουν να τους τις μεταβιβάσουν απαξιωμένες και φθηνές, ας αποδείξουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα ότι μπορεί να τους κόψει την όρεξη.

Χαλκίδα 12-1-2011
Κώστας Χαϊνάς

Η ενοικίαση νέων κτιρίων από τον Δήμο Χαλκιδέων μήπως είναι πρόκληση για την κοινωνία στην σημερινή συγκυρία ;

2010-12-14T23:13:00.000-08:00

Παρακολουθώντας την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου την Τρίτη 14 Δεκεμβρίου, στο τέλος της συνεδρίασης ακούσαμε ότι η Δημαρχιακή Επιτροπή προκηρύσσει διαγωνισμό προς αναζήτηση κτιρίου για να στεγάσει υπηρεσίες του νέου Δήμου.
Η απόφαση αυτή μας δημιούργησε κάποια ερωτήματα, τα οποία τα καταθέτουμε δημοσίως αναμένοντας κάποιες πειστικές απαντήσεις.
1. Με βάση ποια μελέτη τεκμηριώνεται ότι απαιτούνται νέα κτίρια για να φιλοξενήσουν δημοτικές υπηρεσίες ;
2. Ποιες είναι αυτές οι υπηρεσίες που θα στεγασθούν στο νέο κτίριο ;
3. Με βάση ποιον Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίες στελεχώνονται οι διάφορες υπηρεσίες του νέου Δήμου και καθορίζονται οι νέες ανάγκες του νέου Δήμου σε υπαλληλικό προσωπικό ;
4. Ο νέος Δήμος πέρα από τα κτίρια που έχει στην πόλη της Χαλκίδας, έχει και άλλα τέσσερα (4) δημαρχιακά μέγαρα στις υπόλοιπες δημοτικές ενότητες (Ν.Αρτάκη, Ληλάντιο, Αυλίδα, Ανθηδώνα) και μάλιστα νέα και σύγχρονα. Πως σκέφτεται να τα αξιοποιήσει ο νέος Δήμος, αφού πολλές υπηρεσίες θα συγχωνευτούν και θα έχουμε περίσσευμα γραφείων ; Για παράδειγμα δεν θα μπορούσε κάποια από τα μέγαρα αυτά να φιλοξενήσουν μια ή περισσότερες υπηρεσίες του νέου Δήμου ώστε να αποσυμφορήσει κεντρικά κτίρια του δήμου που βρίσκονται στην Χαλκίδα;
5. Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση έχει στην διάθεσή της ένα νέο σύγχρονο και μεγάλο κτίριο. Μετά την κατάργησή της δεν θα μπορούσε να συζητηθεί με την νέα περιφερειακή αυτοδιοίκηση η αξιοποίηση κάποιων χώρων για την φιλοξενία των δημοτικών υπηρεσιών ;

Τα ερωτήματα είναι εύλογα, καλόπιστα και δημιουργούνται στον κοινό νου του κάθε πολίτη. Ιδιαίτερα σήμερα σε μια περίοδο σκληρής λιτότητας για το λαό που καλείται και ο νέος Δήμος να περιορίσει δαπάνες που δεν έχουν κανένα έως ελάχιστο κοινωνικό αντίκρισμα ή έστω χωρίς κάποια σοβαρή τεκμηρίωση και μελέτη.
Και σε τελευταία ανάλυση με βάση το νέο νόμο δεν μπορεί το παλιό δημοτικό συμβούλιο να παίρνει σοβαρές αποφάσεις που συνδέονται με την κατανομή του προϋπολογισμού του νέου Δήμου, λίγες μέρες μόνο πριν την ορκωμοσία του νέου Δημοτικού Συμβουλίου.
Εάν αντιθέτως τεκμηριώνεται η αναγκαιότητα ενοικίασης νέων κτιρίων ας μας πείσουν οι αρμόδιοι για την αναγκαιότητα αυτή και κυρίως ας αφήσουν το νέο δημοτικό συμβούλιο, που σε λίγες μέρες αναλαμβάνει, να πάρει το ίδιο τις αποφάσεις του και να αναλάβει τις ευθύνες του.

Χαλκίδα 14-12-2010
Κώστας Χαϊνάς

Νέο Νοσοκομείο Χαλκίδας : Ανικανότητα ή μικρο-πολιτικές σκοπιμότητες ;

2010-12-10T08:02:00.000-08:00

Όλα δείχνουν ότι το νέο Νοσοκομείο Χαλκίδας παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες. Έχει εξαγγελθεί από τρεις Πρωθυπουργούς (Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου) αλλά όλα δείχνουν ότι δεν έχει τελειώσει ακόμη η κοροϊδία του Ευβοϊκού λαού.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε :

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (Έως το 2004)

1. Το 1986 (!) με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου παραχωρείται στο Υπουργείο Οικονομικών και το οποίο στη συνέχεια παραχωρεί στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Χαλκίδας, την έκταση όπου προορίζεται το νέο Νομαρχιακό Νοσοκομείο. http://www.servitoros.gr/news/view.php/31345/

Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Από 2004 έως το 2009)

2. Στις 27-3-2009 υπογράφεται σύμβαση με ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ και ΙΜΕΚ ΕΛΛΑΣ ΑΕ, για την ανέγερση του νέου Νοσοκομείου, όπου προβλέπονται και ρήτρες για τυχόν καθυστέρηση του έργου (!) Τις οποίες βέβαια πληρώνουμε σήμερα στους αναδόχους.

Πάνω στην βιασύνη τους να δείξουν ότι κάνουν έργα, υπογράφουν μια σύμβαση χωρίς να έχει λυθεί οριστικά το θέμα του οικοπέδου, αλλά και σοβαρά θέματα που συνδέονται με την άδεια οικοδομής εκκρεμούν ακόμη (!) όπως θα δούμε στην συνέχεια.

3. Στις 31-5-2009 λίγο πριν τις Ευρωεκλογές, ακόμη και εγκαίνια θεμελίωσης (!) γίνονται από τον τότε Υπουργό Υγείας κο Αβραμόπουλο παρουσία των τότε βουλευτών Αναστάσιου Λιάσκου και Σίμου Κεδίκογλου.
http://www.servitoros.gr/news/view.php/23510/

Ξανά μανά Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (από 11ο 2009 έως και σήμερα)

4. Στις 7-7-2010 η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Εύβοια κα Περλεπέ μετά την συνάντηση εκπροσώπων των Υπουργείων Εθνικής Άμυνας και Οικονομικών και την πληρωμή 5,5 εκ. € από το δεύτερο στο πρώτο για το οικόπεδο, σύμφωνα με την ίδια, αναφωνεί : Σήμερα, αισθάνομαι δικαιωμένη…
http://www.perlepe.gr/pages/index.php?code=evia

5. Στις 17-11-2010 με έγγραφο της η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ενημερώνει την ΔΕΠΑΝΟΜ (Την Δημόσια Επιχείρηση που είναι υπεύθυνη για την ανέγερση του νέου Νοσοκομείου), στο οποίο αναφέρονται οι λόγοι απόρριψης της αίτησης χρηματοδότησης του έργου για το νέο Νοσοκομείο Χαλκίδας (αρ.πρωτ. 8687/17-11-2010)
• Οι περιβαλλοντικοί όροι που είχε εκδώσει η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας έληξαν στις 16-11-2010
• Δεν υποβλήθηκε προϋπολογισμός – Τεκμηρίωση Κόστους
• Δεν προσκομίσθηκε άδεια ή αποδεικτικό κατάθεσής της
• Βασικές Μελέτες εφαρμογής δεν υπάρχουν, κ.ά.

Ποιος ευθύνεται για τις σοβαρές αυτές ελλείψεις του επενδυτικού φακέλου ; (Και όχι για λεπτομέρειες όπως ειπώθηκε από κάποιους). Κανένας αρμόδιος όπως διαβάζετε δεν μιλάει για το συγκεκριμένο θέμα.
Γιατί ; Γιατί είναι όλοι συν- υπεύθυνοι.

6. Στις 19-11-2010 ο Νομάρχης κος Μπουραντάς σε επιστολή του προς τον Υπουργό Οικονομικών, τον ενημερώνει για το ιστορικό του θέματος και τον καλεί είτε να επαναλάβει την παραχώρηση των 152.620 τ.μ. στο Νοσοκομείο Χαλκίδας, είτε όλη την έκταση στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας, τονίζοντας του ότι θα αναζητηθούν ευθύνες για περαιτέρω καθυστέρηση του θέματος! http://www.servitoros.gr/news/view.php/31345/

7. Στις 1-12-2010 με ερώτησή του βουλευτή Ευβοίας του ΠΑΣΟΚ κου Συμεών Κεδίκογλου προς τον Υπουργό Οικονομικών, των ρωτάει τι θα κάνει για την διασφάλιση του οικοπέδου (!) για το Νοσοκομείο. (Ακόμη όπως διαβάζετε δεν έχουμε το οικόπεδο! Μύλος.)
http://skedikoglou.gr/?p=955

8. Στις 8-12-2010 η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σε έρευνα του Σερβιτόρου της Εύβοιας απαντά : Δεν υπάρχει παραχώρηση του οικοπέδου…
http://www.servitoros.gr/news/view.php/31429/

9. Στις 9 Δεκεμβρίου 2010 ο βουλευτής της ΝΔ κος Μαρκόπουλος καταθέτει ξανά επίκαιρη ερώτηση προς τον Υπουργό Υγείας και τον ρωτάει εάν ήξερε ο υφυπουργός κος Τιμοσίδης την απόφαση απένταξης από το ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και τον κορόιδεψε στην ερώτηση του στις 3 Δεκεμβρίου 2010.

Ερώτηση Μαρκόπουλου για το θέμα του νέου Νοσοκομείου στις 9-12-2010.
http://www.servitoros.gr/news/view.php/31434/

Ερώτηση Μαρκόπουλου και απαντήσεις Υφυπουργού Υγείας στις 3-12-2010
http://www.servitoros.gr/news/view.php/31424/
http://www.servitoros.gr/news/view.php/31360/

Δηλαδή όπως διαβάζετε όχι μόνο δεν έχουμε εξασφαλίσει το οικόπεδο, αλλά αμφισβητείται και η ένταξη του έργου του νέου Νοσοκομείο στο ΕΣΠΑ, δηλαδή αμφισβητείται η χρηματοδότηση του έργου (!)

Κύριοι βουλευτές, κύριοι αρμόδιοι πολιτικοί του Νομού και των δύο κομμάτων που κυβερνάτε τη χώρα από τη μεταπολίτευση, έλεος! Επιτέλους σιωπήστε! Κάνετε, ερωτήσεις, επερωτήσεις, αναφορές, στέλνετε επιστολές.
Σε ποιον ; Για ποιον ; Δεν αντέχεται άλλη κοροϊδία.

Χαλκίδα 9-12-2010
Κώστας Χαϊνάς

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση απέναντι στο μνημόνιο σήμερα ;

2010-11-28T16:40:00.000-08:00

Καταρχήν εάν θέλαμε να κάνουμε μια προσπάθεια να ερμηνεύσουμε τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην βάση της καταδίκης του μνημονίου ή όχι, νομίζω ότι θα δυσκολευόμασταν ιδιαίτερα και δεν θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ως καταδίκη, ούτε όμως και ως υπεράσπισή του. Θα διακινδύνευα μιαν εκτίμηση ότι οι πολίτες στις εκλογές αυτές, παρότι είχαν έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά, περισσότερο κυριάρχησαν τα αυτοδιοικητικά κριτήρια και ψήφισαν –όσοι ψήφισαν - κυρίως για τους δημάρχους που έκριναν ότι θα εξυπηρετούσαν καλύτερα τον τόπο τους, παρά για το μνημόνιο.
Και ερχόμαστε στο ερώτημα που θέτει το άρθρο. Έχουμε εναλλακτική πολιτική πρόταση σήμερα απέναντι στην ασκούμενη από τη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πολιτική του μνημονίου ;
Θα έλεγα απερίφραστα όχι. Δεν υπάρχει τέτοια πολιτική πρόταση από κανέναν πολιτικό φορέα, του επίσημου τουλάχιστον κοινοβουλευτικού συστήματος. Δεν θέλουμε να κάνουμε τον κριτή των πάντων, αλλά ας δούμε χωρίς προκαταλήψεις τι προτείνει ο κάθε πολιτικός φορέας, ως λύση απέναντι στην πολιτική του μνημονίου της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Η Νέα Δημοκρατία του κου Σαμαρά προσπαθεί να χτίσει μήνες τώρα μια αντιμνημονιακή πολιτική χωρίς όμως να λέει επί τοις ουσίας τι προτείνει, γιατί όταν φτάνει στο δια ταύτα, αρχίζει να λέει γενικολογίες και ότι βασικά αυτά που προβλέπει το μνημόνιο, θα τα έκανε καλύτερα από το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι εκεί.
http://www.nd.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=67951&Itemid=92.

Το ΚΚΕ είναι ένας από τους πολιτικούς φορείς που φαίνεται ότι έχει μια ξεκάθαρη πολιτική απέναντι στο θέμα της κρίσης και του μνημονίου. Και για την σταθερή αυτή τακτική του, όπου να σημειώσουμε ότι απουσιάζει κάθε πολιτική συμμαχιών, ανταμείφθηκε με την σημαντική ενίσχυση των εκλογικών του ποσοστών, στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές. Αν και είναι προς έρευνα κατά πόσο αυτή η αύξηση εκφράζει κάποια σταθερή μετατόπιση του εκλογικού σώματος προς το ΚΚΕ, αφού όπως και το ίδιο αναγνωρίζει, ήταν και έκφραση μιας έντονης διαμαρτυρίας προς την Κυβέρνηση. Ταυτόχρονα όμως αμφισβητείται έντονα η εφικτότητα και η ρεαλιστικότητα των προτάσεων του, αφού η λύση που προτείνει, «…είναι εφικτή αν ο λαός με τη δική του εξουσία μετατρέψει σε κοινωνική λαϊκή ιδιοκτησία τα μονοπώλια, ώστε να υπάρξει κεντρικά σχεδιασμένη πανεθνική ανάπτυξη με εργατικό λαϊκό έλεγχο», όπως λέει το ίδιο σε πρόσφατη απόφαση του. Δηλαδή, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι…
http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/anakoinosh_toy_pg_ths_ke_toy_kke_gia_to_apotelesma_toy_b΄_gyroy_ton_perifereiakon_kai_dhmotikon_eklogon.

Το ΛΑΟΣ θεωρώ ότι δεν έχει μια ολοκληρωμένη στρατηγική στο θέμα, αφού η πολιτική του δεν βασίζεται σε κάποια πολιτική επεξεργασία, αλλά περισσότερο στις ικανότητες του αρχηγού του να λειτουργεί, είτε ως ένοικος ορόφου ή διαμερίσματος της γνωστής πολυκατοικίας, όταν ο μεγάλος γείτονας του πάνω ορόφου προσπαθεί να του κάνει έξωση, είτε ως ένας από τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας που διεκδικεί κάποια ενοίκια... Τι λέει ή τι κάνει λοιπόν το ΛΑΟΣ στο θέμα του μνημονίου δεν έχει και ιδιαίτερη σχέση με την πολιτική συμφωνία του ή όχι, αλλά περισσότερο με τις εξελίξεις στην συντηρητική παράταξη και τον ρόλο που εν δυνάμει διαμορφώνουν οι εξελίξεις αυτές στο ΛΑΟΣ και τον αρχηγό του.

Ο Συνασπισμός δια του προέδρου του, στην τελευταία σύνοδο της ΚΠΕ του κόμματος, αρνούμενος ότι αποτελεί πολιτική διεξόδου η στάση πληρωμών και η έξοδος της χώρας από την ΟΝΕ και την ΕΕ, περιορίσθηκε ουσιαστικά σε μια πολιτική αντίστασης και απόκρουσης των τυχόν συνεπειών από την πολιτική του μνημονίου της Κυβέρνησης, καταθέτοντας όμως γενικόλογες προτάσεις όπως : «…η αντίθεση στο Μνημόνιο, η υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, η άλλη στρατηγική για την ανάπτυξη, η αναδιανομή πλούτου και φορολόγηση του κεφαλαίου, η συμμαχία με τους λαούς της Ευρώπης, ιδιαίτερα στις χώρες που πλησιάζουν την δική μας θέση…»
http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=21223&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Η Δημοκρατική Αριστερά, δια του προέδρου της στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος, «…προτείνει ριζική πολιτική στροφή σε όλους τους τομείς, για να εφαρμοστεί ένα δημοκρατικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας με βασικούς άξονες την αναδιοργάνωση της οικονομίας και του κράτους, τη συγκρότηση πραγματικού κοινωνικού κράτους, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη σύγχρονη οικολογική ανάπτυξη»
http://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=5418
Ουσιαστικά δηλαδή και η ΔΑ δεχόμενη την πολιτική πραγματικότητα του μνημονίου, σημειώνει ότι υποστηρίζει μια άλλη πολιτική, την οποία όμως δυστυχώς δεν μας την περιγράφει πιο συγκεκριμένα για να καταλάβουμε τι εννοεί με τις έννοιες ριζική πολιτική στροφή, δημοκρατικό σχέδιο ανασυγκρότησης κ.λ.π. Να δεχθούμε βέβαια ότι το νέο κόμμα της αριστεράς έχει μόνο 4 μήνες πολιτική παρουσία. Να σημειώσουμε επίσης ότι το νέο κόμμα της αριστεράς στο λιγοστό πολιτικό χρόνο που έχει, κατέγραψε στο πολιτικό του ισοζύγιο, ένα θετικό αποτέλεσμα στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές. Υποστήριξε και σε ορισμένες περιπτώσεις και μάλιστα σημαντικές, όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, λύσεις που ξεπέρασαν τις κομματικές καταγραφές. Στήριξε κινήσεις, όπου πολίτες συναντήθηκαν ξεπερνώντας ιδεολογικές περιχαρακώσεις με όρους κοινωνίας των πολιτών και στις περισσότερες των περιπτώσεων τα αποτελέσματα ήταν θετικά. Ήταν μια σοβαρή παρακαταθήκη για το μέλλον, όταν τα υπόλοιπα τμήματα της αριστεράς κάθε έκφανσης, διαγκωνίζονταν για την κομματική τους καταγραφή, αδιαφορώντας για το παρών και το μέλλον της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών, στο όνομα του κεντρικού διακυβεύματος, που κατά την γνώμη τους ήταν το μνημόνιο. Ένα διακύβευμα όμως που δεν συνοδευόταν από κάποια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Η επιτυχία όμως αυτή της ΔΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν την απαλλάσσει σήμερα από τις ευθύνες της να διατυπώσει μια σαφή και ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση διεξόδου και να μην περιορίζεται και αυτή στις γενικόλογες αναφορές.

Για το κόμμα της κυρίας Μπακογιάννη, τη Δημοκρατική Συμμαχία όπως την ονόμασε (αλήθεια ποιοι ακριβώς συμμάχησαν ;) δεν έχω καταλάβει ακόμη ποια είναι η διαφορετικότητα της πολιτικής της πρότασης.

Έτσι λοιπόν καταγράφεται η κατάσταση στο κοινοβουλευτικό σκηνικό. Ουσιαστικά δηλαδή δεν έχουμε καμιά πρόταση από τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα, πρόταση που να δίνει στον ελληνικό λαό μια εναλλακτική πολιτική προοπτική σε σχέση με την πολιτική του μνημονίου. Έχουν διατυπωθεί ασφαλώς και μεμονωμένες εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις απέναντι στο μνημόνιο. Προτάσεις που διατυπώνουν αναλυτές, οικονομολόγοι αλλά και μεμονωμένες δυνάμεις που βρίσκονται στα υπάρχοντα κόμματα της αριστεράς και της εξωκοινοβουλευτικής, με κύρια χαρακτηριστικά αυτών των προσεγγίσεων την άμεση στάση πληρωμών, την έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Προσεγγίσεις θα έλεγα οι οποίες δεν έχουν συζητηθεί τόσο πολύ στην ελληνική κοινωνία γιατί θεωρούνται σε έναν βαθμό αιρετικές, πολύ ριζοσπαστικές και ανεφάρμοστες από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αν και κάποιες απ’ αυτές έχουν εφαρμοστεί και από αστικές δυνάμεις στις χώρες που υλοποιήθηκαν και όχι από κάποιες –οπωσδήποτε - αριστερές Κυβερνήσεις. Ένα άλλο θέμα που είναι θεμελιώδες για το πολιτικό μας σύστημα, είναι η ισοπεδωτική αντίληψη για πολιτικές που αναφανδόν απορρίπτονται, για τον μόνο λόγο ότι αναφέρονται στο μνημόνιο και όχι εάν είναι σωστές ή λάθος οι πολιτικές αυτές από τη σκοπιά των συμφερόντων της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας. Για παράδειγμα, μπορούμε να απορρίπτουμε πολιτικές που περιορίζουν την κρατική σπατάλη, την κρατική γραφειοκρατία, την κομματοκρατία, την αδιαφάνεια, την φοροδιαφυγή, το πελατειακό κράτος ; Χρειάζεται λοιπόν και μια άλλη προσέγγιση για τα κριτήρια επιλογής των αναγκαίων πολιτικών. Και το βασικό κριτήριο πρέπει να είναι, ποιες πολιτικές έχει ανάγκη μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία και όχι εάν αναφέρονται στο μνημόνιο ή όχι.

Με την προηγούμενη ανάλυση, δεν θέλω να πω βέβαια ότι η πολιτική του μνημονίου είναι και η μόνη σωστή ρεαλιστική πολιτική και ότι δεν υπήρχε ή δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Όχι, απλά θέλω να δείξω –με λύπη μου-ότι ουσιαστικά σήμερα δεν υπάρχει καμιά ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση, εκτός απ’ αυτήν που υλοποιεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η οποία εν πολλοίς έχει σχεδιαστεί και ουσιαστικά υλοποιείται με την καθοδήγηση των ξένων τοποτηρητών των δανειστών της χώρας μας και παρουσιάζεται ως η μόνη ρεαλιστική και εφαρμόσιμη πολιτική. Και αυτό –την απουσία δηλαδή εναλλακτικής πολιτικής πρότασης - νομίζω ότι το νοιώθει και το αισθάνεται ο Έλληνας πολίτης και ανάλογα συμπεριφέρεται.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 29-11-2010

Φαντάσου την πόλη ! Μια ευχάριστη έκπληξη για την Χαλκίδα

2010-11-22T15:16:00.001-08:00

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν για πολλούς Χαλκιδέους η έκθεση 22 νέων αρχιτεκτόνων μηχανικών, που παρουσιάζουν τις ιδέες τους για την πόλη από σήμερα Δευτέρα 22 Νοεμβρίου στον εκθεσιακό χώρο του Δημοτικού Μεγάρου, έως τις 28 Νοεμβρίου.
Νέα παιδιά, νέοι επιστήμονες, πολλοί απ’ αυτούς ίσως και όλοι διαχρονικά αποκλεισμένοι από τα επίσημα μικρά και μεγάλα έργα που γίνονται στην πόλη μας. Με φρέσκιες και όμορφες ιδέες καταθέτουν τις προτάσεις σε 22 θεματικά αντικείμενα, που αν λίγα απ’αυτά γινόντουσαν πράξη θα άλλαζε πρόσωπο η πόλη μας!
Μια ομάδα νέων παιδιών, εθελοντών, έξω από τα γνωστά πλαίσια, με μοναδικό γνώμονα, την αγάπη τους για την πόλη, μέσα από τις προτάσεις τους, ουσιαστικά κατέθεσαν την αγωνία τους για την εξέλιξη της πόλης μας.
Μέσα από το δίκτυο αρχιτεκτονικών επεμβάσεων στο ιστορικό κέντρο της πόλης, τους μετασχηματισμούς του αστικού ιστού με παραδείγματα κατοικιών, με την πρότασή τους για την αποκατάσταση της δημοτικής αγοράς, με τις παρεμβάσεις στο «Μακαρονάδικο», τις αναπλάσεις των πλατειών και των πάρκων της πόλης, τις επεμβάσεις στο θαλάσσιο μέτωπο, τις επαναχρήσεις παλιών εργοστασίων, τις παρεμβάσεις για την ανάδειξη του Ευβοϊκού ως βασικό συστατικό στοιχείο της πόλης και μια σειρά άλλες ιδέες, όπως ο υπεραστικός σταθμός όπου αμέσως έρχεται στο μυαλό σου το έκτρωμα του ΚΤΕΛ, όλες αυτές οι σκέψεις, αποτελούσαν ουσιαστικά μια αντιπρόταση στην σημερινή πραγματικότητα της πόλης. Στην πόλη που διαμόρφωσαν διαχρονικά δεκαετίες τώρα, σχεδόν ανενόχλητα, αμείλικτα οικονομικά συμφέροντα, που γκρέμισαν αρχιτεκτονικά μνημεία, έχτισαν οκταόροφα συγκροτήματα, εκμηδενίζοντας τους ελεύθερους χώρους και το πράσινο της πόλης, δημιουργώντας ασφυκτικές συνθήκες ποιότητας ζωής για τους κατοίκους της και υπονομεύοντας το μέλλον της.
Γιατί ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Ένα γιατί, σαν μια βουβή κραυγή, διάβαζες στα χείλη όλων εκείνων των Χαλκιδέων που παραβρέθηκαν στα χθεσινά εγκαίνια της έκθεσης. Γιατί δεν υλοποιούμε αυτές τις προτάσεις; Γιατί δεν παίρνουμε τις ιδέες αυτές ως έναυσμα και να ανοίξει έναν μεγάλος διάλογος, για τι πόλη θέλουμε; Και τι πρέπει να γίνει ; Γιατί να γίνονται πράγματα στην πόλη όχι με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών, αλλά τι συμφέρει κάποιους επιτήδειους; Ακόμη και όταν χαιρέτησε ο Δήμαρχος Χαλκίδας, ένας νέος άνθρωπος που μόνο 4 χρόνια είναι δήμαρχος, και κανένας δεν μπορεί να του καταλογίσει τις διαχρονικές ευθύνες της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού και των δημοτικών αρχών που διοίκησαν τις προηγούμενες δεκαετίες την πόλη και την οδήγησαν στα σημερινά τετελεσμένα και αδιέξοδα σε πολλούς τομείς, ένα γιατί, ερχόταν στα χείλη των παρισταμένων. Όμως, εάν αύριο ως νέα δημοτική αρχή επιτρέψει να γίνονται δημόσια έργα, χωρίς μελέτες, χωρίς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, θα είναι η δημοτική αρχή ο κύριος υπεύθυνος. Εάν επιτρέψουμε ως κοινωνία των πολιτών, ως ΤΕΕ, ως Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, να συνεχίσουν να γίνονται δημόσια έργα στην πόλη με αποκλεισμένες τις ιδέες των νέων αρχιτεκτόνων, με αποκλεισμένους τους νέους μηχανικούς, θα είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Εάν αφήσουμε την επέλαση της πλαστικοποίησης να καταλάβει την πόλη, εάν αφήσουμε να εξαφανίσουν τους λιγοστούς ελεύθερους χώρους, εάν αφήσουμε να κατεδαφίσουν τα λιγοστά ίχνη της παλιάς Χαλκίδας, δηλαδή την ιστορία μας, τότε θα έχουμε ως κοινωνία την πόλη που μας ταιριάζει.
Όμως η σημερινή πρωτοβουλία των 22 νέων αρχιτεκτόνων για την πόλη μας την Χαλκίδα και των άλλων εθελοντών της ομάδας φαντάσου την πόλη, μας έδωσαν σε όλους μια νότα ελπίδας και αισιοδοξίας. Αυτά τα νέα παιδιά, κόντρα στις θεωρίες ότι οι νέοι έχουν αράξει στις καφετέριες, έδειξαν προς όλους ότι υπάρχει τρόπος να είσαι χρήσιμος και ενεργός πολίτης, έμπρακτα. Μιλώντας για την πόλη τους. Ας σκύψουμε και ας αφουγκραστούμε την αγωνία τους μελετώντας τις προτάσεις τους. Και κυρίως αξιοποιώντας τες.

Χαλκίδα 23-11-2010
Κώστας Χαϊνάς

Όταν κάποιοι βλέπουν το δένδρο και χάνουν το δάσος

2010-11-12T00:55:00.000-08:00

Ας πούμε κάποια απλά και κατανοητά πράγματα.

Η κίνηση πολιτών ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ συγκροτήθηκε ως κίνηση στις 2 Ιουλίου 2010 από ενεργούς πολίτες που είχαν συναντηθεί στο παρελθόν σε κοινούς αγώνες, χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις. (http://politeiaevripou.blogspot.com/2010/08/blog-post.html )
Η προσπάθεια ήταν να αποτελέσει μια κίνηση όπου θα μπορούσε να καλύψει ένα ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό φάσμα. Σε ένα βαθμό το πέτυχε αυτό και μέσα από την κίνηση αυτή εκφράστηκαν πολίτες που ενδιαφέρονται για την πόλη τους και θέλουν να αγωνιστούν για την επίλυση των προβλημάτων μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, με αιχμή τον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των εκλογών αυτών. Ένας πολιτικός χώρος και πιο συγκεκριμένα ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ο οποίος στα κείμενά του ενώ μιλάει για στήριξη των κινημάτων των πολιτών, προτίμησε στην Χαλκίδα και στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας να κατεβάσει αμιγώς κομματικούς συνδυασμούς, με αιχμή την πάλη κατά του μνημονίου. Σεβαστή η απόφασή του.
Γίνονται οι εκλογές και έχουμε τα γνωστά αποτελέσματα. Οι κινήσεις πολιτών στην Χαλκίδα και στην περιφέρεια παίρνουν τα γνωστά ποσοστά και εκλέγουν εκπροσώπους στο Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκίδας και στο Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς. Από τη στιγμή εκείνη τα στελέχη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ καταλαμβάνονται από ένα αμόκ πανικού με αποκορύφωμα την δήλωσή τους περί 2ου και διασπαστικού ψηφοδελτίου.
(http://www.servitoros.gr/news/view.php/30925/ )
Για να μιλήσουμε για την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ.
Από και ως που η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ αποτελεί 2ο και διασπαστικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ; Θα αποτελούσε 2ο ψηφοδέλτιο εάν είχε συγκροτηθεί από κάποια μέλη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, τα οποία πιθανώς να είχαν διαφωνήσει με τις επιλογές του κόμματός τους. Ακόμα και αυτό είναι θεμιτό και σεβαστό και δεν μπορούμε να εκτιμούμε τα γεγονότα με όρους προδοσίας και διάσπασης, φαινόμενα τόσο γνωστά στο χώρο της αριστεράς. Όμως η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ συγκροτήθηκε και στην συνέχεια στελεχώθηκε από ενεργούς πολίτες που δεν ήταν μέλη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο ψηφοδέλτιο της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΥΡΙΠΟΥ δεν υπήρχε κανένα μέλος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Όμως και στην περίπτωση που υπήρχε αυτό θα αποδείκνυε ότι αποτελεί 2ο και διασπαστικό ψηφοδέλτιο ; Όχι βέβαια. Εάν οι υπεύθυνοι του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ έχουν την αίσθηση ότι κάποιοι ψηφοφόροι τους αποδοκίμασαν ψηφίζοντας την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ ας ψαχτούν για τις επιλογές τους και όχι να βαφτίζουν το άσπρο μαύρο.
Το 2ο «επιχείρημά» του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ είναι ότι το ψηφοδέλτιο της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΥΡΙΠΟΥ, ήταν της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΑ). Αυτό το «τεκμηριώνουν» από το γεγονός ότι η ΔΑ ανακοίνωσε κάποια στιγμή την πολιτική στήριξη της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΥΡΙΠΟΥ. Ναι, πράγματι η ΔΑ ανακοίνωσε κάποια στιγμή την πολιτική στήριξη, αφού όμως είχε συγκροτηθεί η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ, αφού είχε καθορίσει τον υποψήφιο δήμαρχο και το ψηφοδέλτιό της. Δηλαδή δεν είχε καμιά παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΥΡΙΠΟΥ, δεν υποχρέωσε να υιοθετήσουμε κάποια θέση της, γενικά δεν ζήτησε κάτι από την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ. Μάλιστα εμείς για να είμαστε ξεκάθαροι όσον αφορά τη πολιτική στήριξη εκδώσαμε ανακοίνωση στις 10-10-2010 όπου ξεκαθαρίζουμε την άποψή μας για την στήριξη αυτή και ζητήσαμε να μην μας εντάσσουν στα αμιγώς δικά τους ψηφοδέλτια.
(http://politeiaevripou.blogspot.com/2010/11/blog-post_01.html )
Γιατί τα κρύβουν όλα αυτά; Αποκρύβουν όλα αυτά τα στοιχεία και επίσης αποκρύβουν το γεγονός ότι μας στήριξαν πολιτικά και οι Οικολόγοι Πράσινοι. Και αυτό το κάνουν γιατί έτσι καταρρίπτεται ο ισχυρισμός τους ότι η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ ήταν ψηφοδέλτιο της ΔΑ. Γιατί δεν γίνεται να είσαι ψηφοδέλτιο ενός κόμματος και να σε υποστηρίζει και δεύτερο πολιτικό κόμμα.
Ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο της αυτονομίας μας είναι το γεγονός ότι, στις 1-11-2010 στείλαμε επιστολή προς το Υπουργείο Εσωτερικών, την ΔΑ και τους Ο-Π και την SingulaLogic όπου ζητήσαμε να μην μας χρωματίσουν με κάποια χρώματα το βράδυ των αποτελεσμάτων.
(http://politeiaevripou.blogspot.com/2010/10/blog-post_11.html)
Ένα άλλο στοιχείο που μπερδεύουν σκόπιμα οι φίλοι του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ είναι η κομματικότητα ενός συνδυασμού από την πολιτική στήριξη. Για παράδειγμα στην κεντρική τους προεκλογική συγκέντρωση στην Χαλκίδα, είχαν ως κεντρικό ομιλητή τον κο Βίτσια Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Στην εκδήλωση της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΥΡΙΠΟΥ είδαν κάποιο στέλεχος της ΔΑ ή των Ο-Π; Όχι βέβαια. Στις εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων των εκλογών, είχαμε δηλώσεις στελεχών του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, όπου δήλωσαν απερίφραστα ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πήγε καλά, δηλαδή αποδέχονται απόλυτα ότι το ψηφοδέλτιό τους ήταν ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Βγήκε κανένας γραμματέας της ΔΑ ή των Ο-Π να δηλώσει κάτι παρόμοιο για την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ ; Όχι βέβαια.
Γιατί το ψηφοδέλτιο της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΥΡΙΠΟΥ ήταν ένα αυτόνομο ψηφοδέλτιο, ανεξάρτητο από κόμματα και από οικονομικά συμφέροντα. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία που έδωσε πολλαπλά μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. Και κυρίως προς το απαξιωμένο πολιτικό και κομματικό σύστημα κάθε μεγέθους. Και το βασικό μήνυμα ήταν αυτό. Ότι οι τοπικές κοινωνίες στις αυτοδιοικητικές εκλογές μπορούν να τα καταφέρουν και μόνες τους χωρίς χρίσματα και κομματικές εξαρτήσεις. Ότι τα κόμματα πρέπει να αφήσουν τις τοπικές κοινωνίες και τους πολίτες να συναντηθούν στα αυτοδιοικητικά πράγματα, χωρίς πολιτικές και ιδεολογικές περιχαρακώσεις. Όσο για το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ ας αναρωτηθούν τα στελέχη του, γιατί με τις δικές τους επιλογές αποκόπηκαν από τόσους ενεργούς πολίτες, προτιμώντας να καταμετρήσουν την κομματική τους επιρροή ;

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 12-10-2010

Μια πρώτη αποτίμηση των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών στην Χαλκίδα για την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ

2010-11-10T07:29:00.000-08:00

Στις εκλογές της Κυριακής, ο μεγάλος νικητής είναι η αποχή. (Στην Χαλκίδα έφτασε στο 42% και σε επίπεδο νέου Δήμου στο 38%). Το φαινόμενο αυτό της αυξανόμενης αποχής από εκλογές σε εκλογές, δείχνει την απογοήτευση των πολιτών στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Δείχνουν έμμεσα την αποδοκιμασία τους στο πολιτικό προσωπικό και στα κομματικά επιτελεία, τα οποία επεμβαίνουν στις τοπικές κοινωνίες μέσω των διαδικασιών των χρισμάτων, θέλοντας να ελέγξουν τους ψηφοφόρους και να τους υποχρεώσουν να αποδεχθούν τις επιλογές τους, βάζοντας τους ψεύτικα διλήμματα και έμμεσους εκβιασμούς. Όμως η απαξίωση αυτή αγκαλιάζει το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου, αφού οι πολίτες δεν διαβλέπουν από κάπου να εκπέμπεται μια αξιόπιστη και ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση που θα μπορούσε να εμπνεύσει. Ιδιαίτερα στον χώρο της αυτοδιοίκησης, το σύνολο σχεδόν των πολιτικών κομμάτων της αριστεράς, αντιγράφοντας τα κόμματα του δικομματισμού, κατέβασαν κομματικούς συνδυασμούς, με αποτέλεσμα απλά να αγωνίζονται να συγκεντρώσουν την κομματική τους επιρροή. Και αυτό γίνεται χρόνια τώρα, αλλά δυστυχώς είτε δεν θέλουν να παίρνουν τα μηνύματα της κοινωνίας, είτε τα ερμηνεύουν λάθος. Έτσι αντί να συμβάλλουν στην δημιουργία συνδυασμών που θα εκφράζουν τις τοπικές κοινωνίες και τα προβλήματά τους, εγκλωβίζονται στους τέσσερις κομματικούς τοίχους τους. Τα αποτελέσματα λοιπόν ήταν αναμενόμενα. Οι συνδυασμοί που υποστηρίχθηκαν από τα δύο κόμματα εξουσίας, δεν τους ψήφισε ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων τους, απέχοντας. Οι συνδυασμοί που υποστηρίχθηκαν από τα κόμματα της αριστεράς, συγκέντρωσαν απλά την κομματική τους επιρροή, με κάποια άνοδο των ψηφοδελτίων που υποστήριξε το ΚΚΕ. Άνοδος την οποία δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε σήμερα εάν έχει μόνιμα χαρακτηριστικά, ή αποτελεί κάποια πιο «φωναχτή» επιλογή διαμαρτυρίας ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος.
Στην πόλη μας τη Χαλκίδα είχαμε πέντε συνδυασμούς. Οι τέσσερις (4) συνδυασμοί δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία των τεσσάρων κομμάτων της Βουλής (ΠΑΣΟΚ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΚΕ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ). Ο πέμπτος συνδυασμός η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ, δημιουργήθηκε από πρωτοβουλία ενεργών πολιτών, οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει σε κινήματα και πρωτοβουλίες τα προηγούμενα χρόνια. Η δημιουργία της κίνησης πολιτών αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τα δεδομένα της πόλης. Το φαινόμενο των κινήσεων πολιτών που συγκρότησαν αυτοδιοικητικά ψηφοδέλτια στην βάση προγραμματικών αρχών και μέσα από ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες, που εξέφραζαν τις τοπικές κοινωνίες, τα προβλήματα και τους ενεργούς πολίτες, είναι ένα νέο κοινωνικό πείραμα που δοκιμάστηκε στις τοπικές εκλογές. Τα αποτελέσματα των εκλογών δικαίωσαν σε μεγάλο βαθμό όσους πολίτες τις γνώρισαν και τις στήριξαν. Στην Χαλκίδα όχι μόνο γιατί κατάφερε να συγκροτήσει συνδυασμό και να εκπροσωπηθεί στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά κυρίως γιατί δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για συνέχεια και προοπτική. Γιατί η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ δεν αποτελεί ένα απλό εκλογικό σχήμα, αλλά φιλοδοξεί να είναι μια κίνηση πολιτών που θα επιδιώξει να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο των κινημάτων με το Δήμο, τη φωνή των πολιτών στο δημοτικό συμβούλιο. Τον πόλο όπου θα μπορούν να εκφραστούν όλοι οι ενεργοί πολίτες για τα προβλήματα της πόλης, πέρα από τις ιδιαίτερες πολιτικές πεποιθήσεις του καθένα μας. Ο καθένας μας μπορεί να είναι σε ένα πολιτικό χώρο ή να είναι ανέντακτος. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να συναντηθούμε. Μέσα από την διαφορετικότητα επιδιώκουμε την σύνθεση και την υπέρβαση, όπως κάναμε μέχρι σήμερα. Γιαυτό καταφέραμε να εκφράσουμε ένα τμήμα της κοινωνίας της πόλης, χωρίς να βάζουν οι πολίτες που μας εμπιστεύθηκαν ως προτεραιότητα κάποιο κομματικό στίγμα, αλλά τις θέσεις μας για τα προβλήματα, την αξιοσύνη των προσώπων, την αγωνιστικότητα και το ήθος. Στοιχεία τα οποία πρέπει να χαρακτηρίζουν τα κριτήρια για την συγκρότηση των συνδυασμών για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Μας στήριξαν πολιτικά η Δημοκρατική Αριστερά και οι Οικολόγοι – Πράσινοι. Και τα δύο αυτά κόμματα με διακριτικότητα, χωρίς παρεμβάσεις στην κίνησή μας, χωρίς να θέλουν να ηγεμονεύσουν ή να ελέγξουν τις διαδικασίες μας, κάλεσαν τα μέλη τους και τους ψηφοφόρους τους να στηρίξουν και να βοηθήσουν την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ. Η στάση αυτή τιμάει και τα δύο πολιτικά κόμματα και τα ευχαριστούμε. Κάποιοι βιάστηκαν να μας βάλουν ταμπέλα. Η ζωή όμως τους διαψεύδει. Η κίνηση πολιτών ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ, έτσι όπως λειτούργησε μέχρι σήμερα, με αυτονομία και χωρίς εξαρτήσεις από κόμματα και συμφέροντα θα βαδίσει και στο μέλλον.
Καλούμε όλους τους πολίτες που θέλουν μια άλλη πορεία για τον τόπο μας, να σπάσουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές περιχαρακώσεις που προσπαθούν να βάλουν στις κοινωνίες των πολιτών κάποιοι, να συναντηθούμε και μαζί να αγωνισθούμε για μια καλύτερη Χαλκίδα, για μια καλύτερη κοινωνία.

Χαλκίδα 10-11-2010
Κώστας Χαϊνάς

Την Κυριακή 7 Νοεμβρίου γιατί ψηφίζουμε ;

2010-11-05T03:44:00.000-07:00

Οι εκλογές της Κυριακής 7 Νοεμβρίου είναι κατ’αρχήν εκλογές αυτοδιοίκησης. Αυτό που θα καθοριστεί στην κυριολεξία είναι η εκλογή Δημοτικών και Περιφερειακών Αρχών. Ασφαλώς όμως οι εκλογές αυτές θα δώσουν και διάφορα μηνύματα προς πολλές κατευθύνσεις. Προς την Κυβέρνηση και προς τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Μηνύματα με πολλές αναγνώσεις και με πολλές ίσως εκτιμήσεις.
Μπορεί οι εκλογές να αποτελέσουν δημοψήφισμα για το μνημόνιο, όπως ζητούν ο κος Σαμαράς της ΝΔ και άλλες δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και τελευταία ο Πρωθυπουργός της χώρας ; Δεν νομίζω. Και όχι γιατί συμφωνώ με το μνημόνιο και την Κυβερνητική πολιτική. Αντιθέτως. Αλλά και γιατί ενδεχομένως κάποιες επιτυχίες των συνδυασμών που στηρίζονται από το Κυβερνητικό κόμμα, δεν μπορεί να θεωρηθούν και να αξιοποιηθούν ενδεχομένως από την Κυβέρνηση, ως επιβεβαίωση των πολιτικών της από το εκλογικό σώμα. Ύστερα αν είναι κάθε φορά που έχουμε εκλογές για την αυτοδιοίκηση να δίνουμε αμιγώς πολιτικό χαρακτήρα όπου κρίνονται οι κεντρικές πολιτικές, τότε γιατί τις ονομάζουμε αυτοδιοικητικές εκλογές ; Και στις εθνικές εκλογές τι θα κάνουμε; Εκεί τι ακριβώς θα κρίνεται ; Οι πολιτικές λοιπόν που θέλουν να μετατρέψουν σταδιακά τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε μια άλλη μάχη των κομματικών μηχανισμών και που ο ‘ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ’ συμβάλλει σε σημαντικό βαθμό, δυσκολεύοντας ή αποκλείοντας ουσιαστικά τις κινήσεις πολιτών, είναι πολιτικές που προσβάλλουν στην πράξη τους πολίτες. Που τους ωθούν στο περιθώριο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής των τοπικών κοινωνιών, αφού πλέον όλα τα αναλαμβάνει ο κομματικός μηχανισμός. Τους μετατρέπει σε πολίτες - απλούς ψηφοφόρους, σε ανενεργούς πολίτες, που θα καλούνται κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια να επιβεβαιώσουν κάποιες πολιτικές. Οι πολιτικές αυτές που επιδιώκουν στις αυτοδιοικητικές εκλογές την καταγραφή της κάθε κομματικής επιρροής, είναι στην ουσία βαθειά συντηρητικές πολιτικές. Αντίθετα οι κινήσεις πολιτών που συγκροτήθηκαν με την ευκαιρία των αυτοδιοικητικών εκλογών, ενεργοποίησαν πολίτες που είχαν απογοητευθεί για κάποιο λόγο από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό, έβαλλαν στην πολιτική με την καλή έννοια, απλούς πολίτες, ενεργοποίησαν δυνάμεις που σε άλλη περίπτωση ίσως θα απείχαν από τις εκλογές. Έδωσαν μια χειροπιαστή πρόταση μιας ενεργούς συμμετοχής στα κοινά της αυτοδιοίκησης, σε απλούς ανθρώπους και όχι σε επαγγελματίες της πολιτικής. Και αυτό είναι μια κατάκτηση για την κοινωνία των πολιτών, αφού πρωταγωνιστής είναι ο πολίτης και όχι κάποιος κομματικός μηχανισμός. Οι σκέψεις αυτές δεν εκπορεύονται από κάποια δογματική ή απλοϊκή απέχθεια απέναντι στα κόμματα. Όχι βέβαια. Όσο και να έχει απαξιωθεί το κομματικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό, με ευθύνη κυρίως των κομμάτων που άσκησαν εξουσία μέχρι σήμερα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον ρόλο και την σημασία των πολιτικών κομμάτων έστω και στην σημερινή κουτσουρεμένη δημοκρατίας μας. Αν και θα ήθελα να είναι πολύ πιο δημοκρατικά και ανοικτά στην κοινωνία, με άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες και με κινηματικά χαρακτηριστικά, χωρίς δογματισμούς και περιχαρακώσεις. Και όσον αφορά την αυτοδιοίκηση και γενικότερα τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους όλα τα κόμματα θα πρέπει να επανεξετάσουν την πολιτική τους και αντί να επιδιώκουν να ελέγξουν τους χώρους αυτούς, να ενθαρρύνουν την ελεύθερη και ενεργή συμμετοχή των πολιτών σ’αυτούς τους χώρους, αναγνωρίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο των πολιτών και σεβόμενα την αυτονομία τους.
Η εκλογική αναμέτρηση λοιπόν της 7ης Νοεμβρίου έχει και αυτοδιοικητικό αλλά και πολιτικό χαρακτήρα. Δεν είναι αποκλειστικά ή το ένα ή το άλλο. Προσεγγίζοντας έτσι το θέμα όσοι από μας συμμετέχουμε σε αυτοδιοικητικές κινήσεις πολιτών είτε στο επίπεδο ενός δήμου όπως η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ στην Χαλκίδα, είτε σε επίπεδο περιφέρειας όπως το Αυτοδιοικητικό Κίνημα Περιφέρειας Στερεάς, χωρίς κομματικές και άλλες εξαρτήσεις, με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, με διαθεσιμότητες ενεργών πολιτών που το προηγούμενο διάστημα διακρίθηκαν στους κοινούς αγώνες για το περιβάλλον, για μια καλύτερη ποιότητα ζωής στις πόλεις μας, για τα κοινωνικά δικαιώματα και την αλληλεγγύη, δεν έχουμε το άγχος που έχουν κάποιοι μηχανισμοί μήπως και δεν επιβεβαιωθεί η όποια πολιτική επιρροή τους.
Επιδιώκουμε καταθέτοντας μια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση προς τους πολίτες σε κάθε αυτοδιοικητικό επίπεδο, να επιλέξουν αγωνιστές μέσα από τα ίδια τα κινήματα της κοινωνίας των πολιτών. Αγωνιστές ενταγμένους σε πολιτικά κόμματα και ανέντακτους, που δεν δίστασαν να παραμερίσουν τις ιδιαίτερες ιδεολογικές και πολιτικές τους πεποιθήσεις και να συμπορευτούν σε ένα κοινό αυτοδιοικητικό δρόμο, που τον χάραξαν οι ίδιοι, χωρίς αγκυλώσεις και δογματισμούς, που θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές να είναι παρόντες στους καθημερινούς αγώνες, ανθρώπους που συγκρούστηκαν στο παρελθόν και θα συνεχίσουν να συγκρούονται με τις δυνάμεις των κάθε λογής συμφερόντων που έχουν καταλάβει την αυτοδιοίκηση και διαφεντεύουν τις τοπικές κοινωνίες. Και ας λένε κάποιοι μηχανισμοί οι οποίοι ούτε συγκρούστηκαν, ούτε έχουν σκοπό να συγκρουστούν ποτέ με αυτά τα συμφέροντα, γιατί είναι χαμένοι σε μια γενικόλογη πολιτικολογία που όμως κανέναν δεν ενοχλεί – κάθε άλλο μάλιστα, ίσως είναι και το άλλοθι τους-, ότι είμαστε ‘απολίτικες’ κινήσεις. Προτιμάμε λοιπόν, τουλάχιστον στο αυτοδιοικητικό επίπεδο, να είμαστε ‘απολίτικες’ κινήσεις πολιτών και να συγκρουόμαστε στο επίπεδο της πραγματικής πολιτικής με όσες δυνάμεις και συμφέροντα δυσκολεύουν τη ζωή μας, παρά να επαναπαυόμαστε κλεισμένοι στον όποιο κομματικό μας μικρόκοσμο.

Χαλκίδα 5-11-2010
Κώστας Χαϊνάς
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος κίνησης πολιτών ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ

Ποιο είναι το διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών στο νέο Δήμο Χαλκίδας ;

2010-10-10T09:54:00.001-07:00

Στις 7 Νοεμβρίου καλούμαστε να εκλέξουμε τη νέα δημοτική αρχή, για το νέο Δήμο Χαλκιδέων. Σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για όλους μας λόγω οικονομικής κρίσης και μνημονίου, όπου η καθολική απαξίωση του κομματικού πολιτικού συστήματος και η απογοήτευση των πολιτών καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, καλούμαστε να εκλέξουμε το νέο 41μελές Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκίδας, σε μια νέα ενότητα που αποτελείται από τους πέντε πρώην ΟΤΑ (Ν.Αρτάκης, Ληλαντίων, Αυλίδας, Ανθηδώνας και Χαλκιδας), με πάνω από εκατό χιλιάδες κατοίκους. Ποιο είναι αλήθεια το διακύβευμα των εκλογών αυτών για την περιοχή μας και για το νέο Δήμο ;
Τα προβλήματα ασφαλώς είναι πολλά και δεν μπορούν να καταγραφούν σε ένα σημείωμα. Αγκαλιάζουν όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής των πόλεων αφού η κρίση δεν είναι απλά οικονομική. Είναι και πολιτική και κοινωνική και περιβαλλοντική. Αφορά ίσως το μοντέλο της κοινωνικής μας οργάνωσης. Ασφαλώς τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν θα επηρεάσουν καθοριστικά θέματα όπως το μνημόνιο όπως λέει ο κος Σαμαράς και κάποιοι άλλοι. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές δεν αναδεικνύουν Κυβέρνηση. Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο εκλέγουν. Πολιτικά μηνύματα ασφαλώς θα υπάρξουν, αλλά το άμεσο διακύβευμα αφορά τον τόπο μας και την προοπτική του. Και εξηγούμαστε :
1. Τι θα γίνει με την υπόθεση του περιβαλλοντικού εγκλήματος της Μεσσαπίας και της ποιότητας του νερού, πρόβλημα που αφορά όλη την Κεντρική Εύβοια ; Θα αφήσουμε τη ΛΑΡΚΟ να συνεχίζει να ρυπαίνει με τοξική σκουριά τον Ευβοϊκό Κόλπο και με βαρέα μέταλλα και εξασθενές χρώμιο τον υδροφόρο ορίζοντα της Κεντρικής Εύβοιας από τον οποίο υδροδοτείται όλη η περιοχή των 120.000 κατοίκων ; Θα αφήσουμε να συνεχισθεί η ρύπανση του Πισσώνα, του Λήλαντα του Μεσσάπιου και της Αυλίδας από τα βιομηχανικά λύματα ;
2. Τι θα γίνει με την υπόθεση των αστικών απορριμμάτων και την ανακύκλωση ; Κάποια μεγάλα συμφέροντα έχουν μυριστεί τεράστια κέρδη και σχεδιάζουν μεγάλες μονάδες καύσης των σκουπιδιών και του RDF. Θα τους επιτρέψουμε να ενταφιάσουν την ολική ανακύκλωση στην πηγή και την κομποστοποίηση ανοίγοντας τον δρόμο στην καύση των σκουπιδιών ;
3. Τι θα γίνει με τις υποδομές των ΒΙΟΚΑ και της επεξεργασίας των αστικών αποβλήτων ; Θα τους αφήσουμε να συνεχίσουν την ανεύθυνη μέχρι σήμερα πολιτική τους που έχει αφήσει εν έτη 2010, ακάλυπτες μεγάλες περιοχές της Χαλκίδας, Ληλαντίου, Αυλίδας, Ανθηδώνας και τον προβληματικό ΒΙΟΚΑ της Ν.Αρτάκης ;
4. Τι θα γίνει με την τοξική βόμβα του χώρου του π. Ελλενίτ ; Θα τους αφήσουμε να συνεχίζουν να αδιαφορούν στην εξυγίανση του χώρου και στην υλοποίηση των σχεδίων τους για μεγάλο εμπορικό κέντρο σκεπάζοντας τα τοξικά και καρκινογόνα υπολείμματα του αμιάντου σκορπισμένα στη γη της Λαμψάκου ;
5. Τι θα γίνει με την περιοχή του εργοστασίου της π. Δάριγκ ; Θα τους αφήσουμε να οικοπεδοποιήσουν και να τσιμεντοποιήσουν την περιοχή ;
6. Τι θα γίνει με τα άλλα βιομηχανικά κτίρια ; Θα τους αφήσουμε να καταρρεύσει η Αρέθουσα, το κτίριο π. Γεωργιάδη και τα άλλα βιομηχανικά κτίρια της πόλης ;
7. Τι θα γίνει με την ανάπλαση των Αστεριών ; Θα αφήσουμε τα διάφορα συμφέροντα που καιροφυλακτούν να τσιμεντοποιήσουν ότι απέμεινε στην παραλία μας ;
8. Τι θα γίνει με το κτίριο του ΟΣΕ ; Θα τους αφήσουμε να το μετατρέψουν και αυτό σε τραπεζοκαθίσματα ;
9. Τι θα γίνει με το ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ ; ΘΑ τους αφήσουμε να το γκρεμίσουν και να κατασκευάσουν ένα μεγαθήριο εμπορικό κέντρο σε μια κορεσμένη οικιστικά περιοχή που ασφυκτιά μετά και την κατασκευή εκεί δίπλα του διοικητηρίου ;
10. Τι θα γίνει με το ΚΤΕΛ ; Θα τους επιτρέψουμε να ολοκληρώσουν ένα αυθαίρετο τερατούργημα σε μια από τις πιο βασικές εισόδους της πόλης παραβιάζοντας προκλητικά κάθε νόμο του κράτους ή θα τους υποχρεώσουμε να τα κατεδαφίσουν ;

Μένουμε μόνο στα δέκα αυτά θέματα που συμβολίζουν πολλαπλά τι μας περιμένει εάν αδιαφορήσουμε ή αν δεν διαβάσουμε σωστά το πραγματικό διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ρίξτε μια ματιά στους λεγόμενους μεγάλους συνδυασμούς. Θα δείτε με τα ονόματά τους εκπροσώπους των μεγάλων συμφερόντων που περιμένουν να μοιράσουν την λεία. Και η λεία αγαπητοί φίλοι για τον νέο Δήμο Χαλκίδας είναι κάποια εκατομμύρια ευρώ. Εμείς προτιμήσαμε να βάλλουμε στην άκρη τις όποιες ιδεολογικές μας διαφορές και να συγκροτήσουμε την κίνηση πολιτών ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ, μια πραγματικά αυθεντική κίνηση που λειτουργεί με συνελεύσεις και άμεση δημοκρατία, με στόχο να μην τους αφήσουμε να υλοποιήσουν κάποια συμφέροντα τα σχέδιά τους σε βάρος της πόλης. Κάποιοι προτίμησαν να καταγράψουν την κομματική τους επιρροή. Θα τους κρίνουν οι πολίτες, όπως ασφαλώς θα μας κρίνουν όλους μας

Χαλκίδα 10-10-2010
Κώστας Χαϊνάς
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Χαλκίδας στην ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΥΡΙΠΟΥ με υποψήφιο Δήμαρχο τον Γιώργο Φραντζή

Κάποιες σκέψεις για το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα Στερεάς’ και τις τελευταίες εξελίξεις με τον ΣΥΝ

2010-09-25T14:55:00.000-07:00

Εδώ και περίπου εννέα μήνες πολίτες από όλη τη Στερεά Ελλάδα έχουν συγκροτήσει μια κίνηση πολιτών, το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα Περιφέρειας Στερεάς’, στην αρχή με αφορμή την οργάνωση μιας παρέμβασης για τον ‘ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ’ την οποία έκανε με συζητήσεις, εκδηλώσεις και με δημοσιοποίηση και με κατάθεση και στη δημόσια διαβούλευση συγκεκριμένης κριτικής και προτάσεων. Οι πολίτες αυτοί βέβαια που συγκρότησαν το αυτοδιοικητικό κίνημα δεν γνωρίστηκαν για πρώτη φορά. Εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια έχουν συναντηθεί σε μικρούς και μεγάλους αγώνες για τον Ασωπό, την Μεσσαπία, τον Κορινθιακό και τον Ευβοϊκό Κόλπο, την Γκιώνα, στον αγώνα κατά του λιθάνθρακα και σε πολλούς άλλους μικρούς και μεγάλους κοινωνικούς αγώνες στην περιφέρεια της Στερεάς. Αυτή η κοινή πορεία δημιούργησε σχέσεις εκτίμησης και εμπιστοσύνης. Γνωρίζαμε από την αρχή ότι είμαστε άνθρωποι με διαφορετικές προσεγγίσεις σε πολλά θέματα της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής και στην πορεία δοκιμαστήκαμε σε πολλά προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε και είχαμε διαφορετικές προσεγγίσεις. Συνειδητοποιήσαμε σιγά – σιγά ότι κανένας μας δεν είχε δικαίωμα να επιβάλλει στον άλλο τις απόψεις του, ακόμη και αν στο σώμα των συνελεύσεων οι απόψεις κάποιου είχαν την πλειοψηφία. Επιλέξαμε τον δρόμο της διαλεκτικής σύνθεσης και της συναίνεσης μέσα από την διαφορετικότητα, χωρίς να χάνουμε το ουσιαστικό περιεχόμενο στρογγυλεύοντας τα πράγματα. Στην πορεία ήρθαν και άλλοι πολίτες με κομματική ή όχι ένταξη, στοιχείο το οποίο δεν ενδιέφερε κανέναν, ούτε το θεωρήσαμε ποτέ ως μια ξεχωριστή ιδιότητα την οποία έπρεπε να παίρνουμε υπόψη μας στις διαδικασίες των αποφάσεών μας. Εμπεδώναμε με το χρόνο ότι είμαστε όλοι ισότιμοι πολίτες είτε ανήκουμε σε ένα μικρό ή σε ένα μεγάλο πολιτικό φορέα, είτε δεν ανήκουμε σε κανέναν, σεβόμενοι την διαφορετική άποψη και αναζητώντας συνθέσεις. Συνειδητοποιήσαμε ότι ο κανόνας του 50% +1 δεν αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα για την συνοχή της πρωτοβουλίας μας. Κυριότερο ρόλο έπαιζε η ειλικρινής προσπάθεια για αναζήτηση συνθέσεων και υπερβάσεων από όλους μας. Έτσι πορευόμαστε μέχρι σήμερα. Έτσι ωρίμασε και η πρόταση τον Φεβρουάριο του 2010, να συγκροτήσουμε εκλογικό συνδυασμό και να κατέβουμε στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Και μέσα από άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες σε συνέλευση του αυτοδιοικητικού κινήματος με πνεύμα συναίνεσης και σύνθεσης καταλήξαμε ομόφωνα ως υποψήφια περιφερειάρχη την αγωνίστρια Δέσποινα Σπανούδη. Δεν ισχυρίζεται κανένας ότι το εγχείρημα δεν είχε ή δεν έχει προβλήματα. Ασφαλώς ως ένας ζωντανός και δυναμικός οργανισμός θα έχουμε προβλήματα. Το γνωρίζουμε αυτό και το έχουμε συνειδητοποιήσει. Το ζητούμενο όμως θα είναι πάντα η αναζήτηση λύσεων στα όποια προβλήματα με πνεύμα συνεργασίας και σύνθεσης των απόψεων. Δεν γνωρίζω τι θα γίνει στο μέλλον αλλά μέχρι σήμερα έχουμε βάλει τις βάσεις μιας κοινής πορείας με προοπτική. Γιατί το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα Περιφέρειας Στερεάς’ δεν αποτελεί ένα ευκαιριακό εκλογικό σχήμα, αλλά μια συλλογικότητα που όλοι θέλουμε να έχει συνέχεια και προοπτική και μετά τις εκλογές. Να αποτελέσει τον ομφάλιο λώρο και τον συνδετικό κρίκο των κινημάτων με την περιφέρεια της Στερεάς. Να αποτελέσει δηλαδή τον σύνδεσμο της προώθησης και της αγωνιστικής παρέμβασης των κινημάτων και στον θεσμό της περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Και αντίστροφα να μπορούν τα κινήματα να έχουν την αναγκαία πληροφόρηση και ενημέρωση ώστε να μπορούν να παρεμβαίνουν και να οργανώνουν τους αγώνες σε κάθε επίπεδο και περιοχή της περιφέρειας. Με τους εκλεγμένους εκπρόσωπους περιφερειακούς συμβούλους με δυνατότητα ανάκλησής τους και κυρίως με περιοδική εναλλαγή τους. Το βασικό όργανο αποφάσεων του ‘Αυτοδιοικητικού Κινήματος Περιφέρειας Στερεάς’ είναι η συνέλευση των συμμετεχόντων στο κίνημα. Δηλαδή μια διαδικασία άμεσης δημοκρατίας, χωρίς ενδιάμεσους και αντιπροσώπους. Δεν υπάρχουν προνομιακές σχέσεις με κανέναν πολιτικό φορέα. Ασφαλώς το πολιτικό στίγμα του, έτσι όπως διαμορφώθηκε από την διακήρυξή του, από τις μέχρι σήμερα επεξεργασίες του και από τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας του και τις αναφορές του, είναι ο προοδευτικός, δημοκρατικός, οικολογικός και αριστερός χώρος. Από την πρώτη στιγμή ζητήσαμε δια μέσου των συμμετεχόντων στο ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’ που είναι και οργανωτικά ενταγμένοι σε κάποιους πολιτικούς φορείς να ενθαρρύνουν τα μέλη τους να συμμετέχουν ως φυσικά πρόσωπα στις διαδικασίες του ‘Κινήματος’. Στην αρχή υπήρχε κάποια καχυποψία (η οποία σε ένα βαθμό ίσως συνεχίζει να υπάρχει και είναι σε ένα βαθμό φυσιολογικό), από ορισμένους φίλους συμμετέχοντες που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, για το όλο εγχείρημα. Παρόλα αυτά με κοινές προσπάθειες από όλες τις πλευρές για αναζήτηση κοινής πορείας, δημιουργήσαμε τις ασφαλιστικές δικλείδες να πορευόμαστε μαζί πολίτες με διαφορετικότητα. Δηλαδή όπως θα καταλάβατε το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα Περιφέρειας Στερεάς’ καλύπτει ένα ευρύτατο, πολύχρωμο πολιτικό φάσμα προοδευτικών, δημοκρατικών, αριστερών και κυρίως ενεργών πολιτών, που συνδέονται με ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο για την Στερεά Ελλάδα και όχι μόνο.
Με αυτές τις αναφορές θεωρούσαμε εύλογο ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ θα ενθάρρυνε με τις δικές του δυνάμεις την προσπάθεια και θα ενημέρωνε από την πρώτη στιγμή τους φίλους και τα μέλη του για το εγχείρημα, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να συμμετέχουν στο αυτοδιοικητικό κίνημα και να συναποφασίσουμε για όλα. Μας έκανε εντύπωση όταν το Περιφερειακό Όργανο του ΣΥΝ στην Στερεά, έκανε ξεχωριστή πρόταση για τον Βαγγέλη Αποστόλου. Έστω και έτσι όμως, μετά την παραίτηση από την διεκδίκηση του ‘χρίσματος’ του Βαγγέλη Αποστόλου, ενός ικανού στελέχους του, θεωρήσαμε όλοι ότι άνοιγε ο δρόμος για την τυπική πλέον συγκατάθεση της πολιτικής στήριξης του ‘Αυτοδιοικητικού Κινήματος’. Γιατί ουσιαστική υπήρχε, αφού δεκάδες μέλη, στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχαν σε όλες τις φάσεις και τις διαδικασίες του ‘Αυτοδιοικητικού Κινήματος’. Και μάλιστα ορισμένα από τα στελέχη αυτά είναι προβεβλημένα στελέχη του στις τοπικές κοινωνίες της Στερεάς και με θητείες στην αυτοδιοίκηση. Δυστυχώς όμως η ηγεσία του ΣΥΝ προτίμησε διαφορετικό δρόμο. Την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου η ΚΠΕ του ΣΥΝ αποφασίζει την αυτόνομη κάθοδο στην Περιφέρεια Στερεάς με επικεφαλής τον Νίκο Στουπή. (http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=20296)
Την επόμενη μέρα (23/9) ο φίλος και συμπατριώτης μου Νίκος Στουπής (που σε κάθε περίπτωση του εύχομαι καλή επιτυχία), στέλνει προς την υποψήφια περιφερειάρχη του ‘Αυτοδιοικητικού Κινήματος’ Δέσποινα Σπανούδη ανοικτή επιστολή(!) για ‘…μια ανιχνευτική συζήτηση από κοινού συνάντησης και συμφωνίας επί των προϋποθέσεων δημιουργίας κοινού εκλογικού εγχειρήματος…’ όπως λέει στην επιστολή του.
Τι είδους όμως συζήτηση μπορεί να γίνει όταν υπάρχει από την προηγούμενη μέρα (22/9) πολιτική απόφαση του ανώτατου οργάνου του ΣΥΝ για αυτόνομη κάθοδο ορίζοντας τον υποψήφιο περιφερειάρχη του και δημοσιεύοντας σε όλα τα μέσα την απόφαση του; Απόφαση βεβαίως καθ’ όλα σεβαστή αφού το κάθε κόμμα έχει το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίζει όπως αυτό νομίζει καλύτερα. Αρκεί να δέχεται ότι και κάποια αυτόνομη κίνηση πολιτών όπως είναι το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’, έχει και αυτό το δικαίωμα να αυτοοργανώνεται και να αποφασίζει για το ίδιο θέμα όπως αυτό νομίζει καλύτερα.
Όμως για την ουσία του θέματος και της ‘ανοικτής επιστολής’ :
1. Η ηγεσία του ΣΥΝ γνωρίζει πολύ καλά ότι το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’ δεν μπορεί να έχει με κανέναν πολιτικό φορέα προνομιακές σχέσεις. Αυτό τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια μέχρι σήμερα προς όλους και έτσι διαφυλάξαμε την αυτονομία μας και την συνοχή μας ως κίνημα πολιτών. Πως είναι δυνατόν να το αναιρέσει σήμερα και να συναντηθεί με την ηγεσία του ΣΥΝ στα κομματικά του γραφεία; Άρα προκαταβολικά γνώριζε η ηγεσία του ΣΥΝ ότι η ‘ανοικτή επιστολή’ για συνάντηση ήταν μια κίνηση χωρίς αντίκρισμα.
2. Η ηγεσία του ΣΥΝ γνωρίζει πολύ καλά εδώ και πολύ καιρό ότι όλα τα θέματα το ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’ τα αντιμετωπίζει μέσα από άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες και όχι με συναντήσεις κορυφής δια αντιπροσώπων σε κάποια κομματικά γραφεία. Γιατί λοιπόν επιλέγει να αντιμετωπίσουν σοβαρά θέματα κάποιοι εκπρόσωποι μέσα από διαπραγματεύσεις εν είδει παζαριού ; Είναι δυνατόν σοβαρά θέματα που άπτονται του προγραμματικού μας πλαισίου (Μνημόνιο, Καλλικράτης κ.ά.) για τις αυτοδιοικητικές εκλογές και έχουν συζητηθεί βασανιστικά σε πολλές ανοικτές συνελεύσεις του ‘Αυτοδιοικητικού Κινήματος’, να τα συζητήσουν δύο αντιπροσωπείες κλεισμένες σε κάποια γραφεία ;
3. Ο ΣΥΝ σε πρόσφατα πολιτικά του κείμενα τάσσεται υπέρ των κινημάτων των πολιτών. Η ηγεσία του ΣΥΝ γιατί στην περιφέρεια Στερεάς επιλέγει το δρόμο της σύγκρουσης με τα κινήματα των πολιτών αγνοώντας τις φωνές και τις παραινέσεις των μελών και στελεχών του που συμμετέχουν στο ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’ από την αρχή και μάλιστα είναι ιδρυτικά μέλη του ;

Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι αυτή η πολιτική επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΝ είναι μια αντίδραση στην υποτιθέμενη επίθεση που κάνουν στο κόμμα κάποιοι ‘εχθροί’ του. Γιατί τελευταία η ηγεσία του ΣΥΝ βλέπει πολλούς εχθρούς και ακολουθεί το σύνδρομο του ‘Περισσού’. Περιχαράκωση και άμυνα με πολεμικούς όρους. Κυρίως όμως προσπαθεί να απευθυνθεί στον κόσμο του στη Στερεά, για τον οποίο εκτιμώ ότι στην συντριπτική του πλειοψηφία ήθελαν την κοινή πορεία στα πλαίσια του Άυτοδιοικητικού κινήματος’. Δηλαδή είναι μια προσπάθεια να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα της επιλογής της αυτόνομης κομματικής καθόδου. Είναι καθαρά επικοινωνιακή η επιστολή προς εσωτερική κατανάλωση. Δηλαδή να πει στον κόσμο του το εξής : Εμείς τους κάναμε πρόταση και αυτοί αρνήθηκαν ακόμη και να συναντηθούμε. Και ξεμπερδεύουμε. Έτσι νομίζουν. Γιατί ο κόσμος της αριστεράς θα τους θέσει πολλά και δύσκολα ερωτήματα και θα πρέπει να απαντήσουν. Γιατί εναντιώθηκαν στο ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’; Διαφωνούν με την επιλογή της υποψήφιας περιφερειάρχη Δέσποινας Σπανούδη ; Την θεωρούν πρόσωπο εμπιστοσύνης όταν πρωτοστατεί στα κινήματα και αφερέγγυα όταν πρόκειται για την περιφέρεια ; Γιατί δεν άκουσαν τα μέλη και τα στελέχη του αλλά και άλλα ανένταχτα στελέχη της αριστεράς, που συμμετέχουν στο ‘Αυτοδιοικητικό Κίνημα’ και μάλιστα όταν πριν λίγο καιρό είχαν στείλει και επιστολή προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για στήριξη του ‘Αυτοδιοικητικού Κινήματος’, αλλά προτίμησαν την αυτόνομη κάθοδο; Γιατί τελικά είστε ανακόλουθοι με τις ίδιες τις αποφάσεις σας, όπου μιλάτε για κοινή πορεία με τα κινήματα των πολιτών ;
Αγαπητοί φίλοι της ηγεσίας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Όλα δείχνουν δυστυχώς ότι η τελευταία ‘ανοικτή επιστολή σας’ δεν έγινε γιατί πιστεύετε πραγματικά στην κοινή συμπόρευση, αλλά για να πείτε κάτι στον κόσμο σας, για να δικαιολογήσετε δηλαδή τις επιλογές σας. Δηλαδή κάνοντας ευκαιριακούς τακτικισμούς και ανούσιες συνδικαλιστικές «ντρίμπλες» όπως χαρακτηριστικά λέτε στην ‘ανοικτή επιστολή’ σας ότι πρέπει να αποφύγουμε όλοι. (http://www.eviaportal.gr/content.asp?ID=6655)
Ο κόσμος της αριστεράς θα σας κρίνει για την επιλογή σας όπως βεβαίως θα μας κρίνει όλους, για τις όποιες επιλογές μας. Ας ευχηθούμε τουλάχιστον κοινή πορεία μετά τις εκλογές.

Χαλκίδα 25-9-2010
Κώστας Χαϊνάς

Μεσσαπία : Η επίσκεψη της Υπουργού Π.Ε.Κ.Α. οι εξαγγελίες της και κάποια αποτίμηση

2010-09-16T22:48:00.001-07:00

Την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου ήρθε στην Μεσσαπία της Εύβοιας η Υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κα Μπιρμπίλη και εξάγγειλε κάποια μέτρα για το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή με την τοξική ρύπανση. Ασφαλώς και μόνο το γεγονός της επίσκεψης και η εξαγγελία κάποιων μέτρων αποτελεί σαφώς μια θετική εξέλιξη.
Κατ’αρχήν πρέπει να σημειώσουμε ότι πολλοί παράγοντες του τοπικού συστήματος εξουσίας δεν ήθελαν αυτήν την επίσκεψη. Και πώς να την θέλουν βέβαια όταν λίγους μήνες πριν, διαβεβαίωναν τους κατοίκους της περιοχής ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με το νερό και όσοι ισχυρίζονταν για το αντίθετο, δηλαδή οι ενεργοί πολίτες και οι σύλλογοι περιβάλλοντος έλεγαν ατεκμηρίωτες, αυθαίρετες και ανεύθυνες αναφορές, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Νομαρχίας Ευβοίας την Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009.
(http://www.servitoros.gr/news/view.php/24016/ )
Να μην αναφέρουμε τον Δήμο Μεσσαπίων, ο οποίος απειλούσε τους πολίτες που μιλούσαν για το πρόβλημα του τοξινομένου νερού με εξώδικα!
Και όχι μόνο δεν την ήθελαν την επίσκεψη αυτή, αλλά και η απουσία τους ήταν πολύ ηχηρή. Ήρθε η Υπουργός στην Μεσσαπία για το πρόβλημα του νερού και Νομάρχης Ευβοίας και Δήμαρχος Μεσσαπίων δεν εμφανίσθηκαν πουθενά. Κάποιοι θλιβεροί εκπρόσωποί τους (αντινομάρχες, αντιδήμαρχοι και ένας Δήμαρχος γειτονικού Δήμου), προσπάθησαν να ψελλίσουν κάποια πράγματα, αλλά τι να πουν οι άνθρωποι όταν ανήκουν και αυτοί στο ίδιο σύστημα εξουσίας που εδώ και πάνω από τριάντα πέντε χρόνια είναι συνένοχοι για αυτό το περιβαλλοντικό έγκλημα που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκρύψουν. Και να σκεφθεί κανείς ότι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι προτείνονται από τα κόμματα εξουσίας ως υποψήφιοι για την τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση!
Όσο αφορά την ουσία των εξαγγελιών :
(http://www.servitoros.gr/news/view.php/29892/)
Οι δεσμεύσεις για άμεση διάθεση καθαρού και υγιεινού νερού, η άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων αποβλήτων, η πρόληψη και αποκατάσταση της προκληθείσας περιβαλλοντικής ζημιάς, αποτελούν θετικές εξαγγελίες, αρκεί να υλοποιηθούν άμεσα και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Επίσης το γεγονός ότι η ηγεσία του ΥΠΕΚΑ παραδέχθηκε ότι ο βασικός ρυπαντής της περιοχής είναι η ΛΑΡΚΟ και εξάγγειλε συγκεκριμένα μέτρα, είναι μια θετική εξέλιξη, αφού το τοπικό σύστημα εξουσίας εδώ και χρόνια έχουν επιβάλλει ένα καθεστώς εκφοβισμού ακόμα και όταν κάποιος εκστομίσει το όνομα της ΛΑΡΚΟ!
Οι ενστάσεις μας και κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις τις οποίες διατυπώσαμε και στην συνέλευση που έγινε με την συμμετοχή πολλών πολιτών ήταν οι εξής:
1. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Μεσσαπία αλλά ολόκληρη την περιοχή της Κεντρικής Εύβοιας, δηλαδή μια περιοχή 120.000 ανθρώπων, αφού ο υδροφόρος ορίζοντας είναι ενιαίος και έχουμε ήδη σημάδια εξάπλωσης της ρύπανσης.
2. Τα μέτρα πρέπει να είναι άμεσα, μεσοπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα, για την άμεση διακοπή της ρύπανσης και την εξυγίανση της περιοχής, αν θέλουμε να έχουν ζωή και προοπτική οι άλλες μορφές οικονομικής δραστηριότητας της περιοχής όπως είναι η αγροτική μας παραγωγή η οποία σήμερα πλήττεται βαθύτατα.
3. Για την ΛΑΡΚΟ χρειάζεται να εφαρμοστεί ο νόμος άμεσα, ακόμη και να κλείσει μέχρι να μας αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς να ρυπαίνει. Είναι γνωστό ότι η συγκεκριμένη εταιρία δεν εφαρμόζει είτε δεν έχει επίκαιρες Μελέτες Περιβαλλοντικών Όρων, ουσιαστικά δηλαδή λειτουργεί χωρίς άδεια και μολύνει τη γη και τον υδροφόρο ορίζοντα με βαριά μέταλλα (Νικέλιο, Κάδμιο, Μόλυβδο κ.α.), πέρα από το γεγονός ότι συνεχίζει την απόθεση τόνων τοξικής σκουριάς στον Ευβοϊκό Κόλπο κατά παράβαση κάθε εθνικού και διεθνούς δικαίου. Και στην προοπτική να εξετασθεί και να μελετηθεί η τυχόν ασυμβατότητα της μεταλλευτικής δραστηριότητας με τις άλλες δραστηριότητες στην περιοχή (αγροτική παραγωγή κ.λ.π.). Με άλλα λόγια να εξετάσουμε σοβαρά το γεγονός του κλεισίματος της μεταλλευτικής δραστηριότητας όταν όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η περιοχή οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην περιβαλλοντική κατάρρευση και ερημοποίηση και μια επιστημονική έρευνα το τεκμηριώσει.
4. Δεν αναφέρθηκε καθόλου η διενέργεια επιστημονικής επιδημιολογικής μελέτης για την περιοχή και αυτό αποτελεί ένα σοβαρό έλλειμμα των εξαγγελιών της υπουργού.
5. Τέλος προτείναμε εάν θέλουμε οι εξαγγελίες και τα όποια μέτρα να πιάσουν τόπο, να ανακηρυχθεί η περιοχή σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ώστε να ενεργοποιηθούν οι ειδικές διαδικασίες που προβλέπονται και να εξασφαλιστούν οι αναγκαίες πιστώσεις.

Ασφαλώς οι όποιες εξαγγελίες θα δοκιμασθούν στην πράξη. Οι πολίτες θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την ριζική διακοπή της ρύπανσης, για καθαρό και υγιεινό νερό για όλους τους κατοίκους της Κεντρικής Εύβοιας.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 16-9-2010

Κινήσεις Πολιτών : Μια άσκηση κοινωνικής δημοκρατίας και αφύπνισης

2010-08-02T12:39:00.000-07:00

Σε πολλές πόλεις αλλά και σε ευρύτερες γεωγραφικές ενότητες ακόμη και σε πανελλαδικό επίπεδο έχουν συγκροτηθεί κινήσεις πολιτών για ένα φλέγον θέμα της περιοχής τους ή γενικότερα. Οι κινήσεις αυτές είναι ένα σχετικά νέο δημιούργημα και μάλιστα σε μια εποχή μιας γενικότερης κρίσης της κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης. Δημιουργούνται με απλό τρόπο άμεσης δημοκρατίας και οι συνελεύσεις των πολιτών αποτελούν το μοναδικό ίσως επίπεδο στο οποίο παίρνονται οι αποφάσεις με πνεύμα συναίνεσης, σύνθεσης και υπέρβασης των διαφορών. Οι ενεργοί πολίτες που συγκροτούν τις κινήσεις αυτές πολλές φορές δεν έχουν τις ίδιες πολιτικές αντιλήψεις και ιδεολογικές καταβολές, αλλά έχουν βρει ένα κοινό βηματισμό με αιχμή ένα ή περισσότερα προβλήματα που τους απασχολούν. Συνήθως είναι πολιτικοποιημένα άτομα που σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι ενταγμένα σε πολιτικούς φορείς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συμμετέχουν και άτομα τα οποία έχουν κάποια κομματική ένταξη. Οι ψηφοφορίες πολλές φορές είναι ενδεικτικές για να δείξουν περισσότερο την ισχύ των προτάσεων. Οι πολίτες που συμμετέχουν όμως έχουν συνειδητοποιήσει την διαφορετικότητα του καθένα που συμμετέχει, την οποία όμως σέβονται και μέσα από την σύνθεση και την υπέρβαση την αναγάγουν από αδυναμία της κίνησης σε ισχυρό πλεονέκτημα. Οι συντονιστικές επιτροπές που εκλέγονται πολλές φορές στελεχώνονται από άτομα με διαθεσιμότητα. Τα φυσικά πρόσωπα που στελεχώνουν τις επιτροπές αυτές δεν είναι μόνιμα στις θέσεις αυτές, αλλά καλύπτονται περιοδικά από όλους τους πολίτες που συναποτελούν την κίνηση. Οι κινήσεις αυτές συναντήθηκαν πολλές φορές με συλλόγους περιβάλλοντος και άλλες πιο θεσμικές συλλογικότητες με αφορμή ένα ή περισσότερα προβλήματα. Και μάλιστα έδωσαν πνοή και δυναμισμό στις συλλογικότητες αυτές που σε πολλές περιπτώσεις είχαν αδρανήσει, γιατί έτσι όπως είναι δομημένες και λειτουργούν, κουράζουν, επαναλαμβάνονται και γραφειοκρατικοποιούνται. Ενώ οι κινήσεις πολιτών επειδή είναι άτυπες συλλογικότητες και έχουν μικρό χρόνο ζωής, μπορούν ευκολότερα να αυτοανανεώνονται και να συνεχίζουν με νέες μορφές και εκφράσεις.
Με τον ίδιο αυτό χαρακτήρα συγκροτήθηκαν και αρκετές κινήσεις πολιτών για την αυτοδιοίκηση. Χωρίς να έχουν από πίσω τους κάποιον πολιτικό φορέα, συναντήθηκαν πολίτες που ασφαλώς είχαν συναντηθεί στο παρελθόν με αφορμή κάποιο κοινωνικό ή περιβαλλοντικό πρόβλημα, για να συζητήσουν για το νέο θεσμικό πλαίσιο τον ‘Καλλικράτη’, κατέθεσαν προτάσεις και παρέμβηκαν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους στην σχετική συζήτηση που έγινε στην κοινωνία και στη Βουλή για το νέο θεσμικό πλαίσιο της αυτοδιοίκησης. (Αναρωτιέμαι εάν κάποια αντίστοιχη διαδικασία έγινε από κάποιο πολιτικό κόμμα). Στην πορεία μάλιστα προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε αρκετές από αυτές τις κινήσεις (π.χ. Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας κ.ά.) οι πολίτες που τις συγκροτούν έκφρασαν την διάθεση τους ακόμη και να συγκροτήσουν συνδυασμούς και να διεκδικήσουν την εκπροσώπησή τους στις περιφέρειες και στους Δήμους και γιατί όχι να δικδικήσουν ακόμη και την πλειοψηφία. Οι κινήσεις αυτές απευθύνονται στις τοπικές κοινωνίες με πρόσκληση ενεργοποίησης και αυτενέργειας από τις ίδιες τις κοινωνίες των πολιτών και όχι απλά δια των εκπροσώπων τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η κάθε τοπική κοινωνία μέσα από άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες θα καθορίσει όλα τα θέματα που σχετίζονται με τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Από την κατάρτιση τους προγραμματικού πλαισίου έως τον σχηματισμό του ψηφοδελτίου. Ακόμη και ο επικεφαλής υποψήφιος Δήμαρχος ή ο υποψήφιος περιφερειάρχης θα εκλεγούν μέσα από τις ανοικτές δημοκρατικές συνελεύσεις των πολιτών. Μέσα από ανοικτές δημοκρατικές διαβουλεύσεις αξιοποιώντας όλα τα μέσα επικοινωνίας και τη σύγχρονη τεχνολογία. Όλα τα θέματα λύνονται με ανοικτές συνελεύσεις των πολιτών της κίνησης. Αυτό είναι ένα νέο σχετικά φαινόμενο για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας. Μέχρι σήμερα οι τοπικές κοινωνίες είχαν συνηθίσει κάποιοι άλλοι (κυρίως οι κομματικοί μηχανισμοί) να λύνουν όλα τα ζητήματα, έχριζαν τους υποψήφιους και απευθύνονταν στις τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζοντας τους πολίτες κυρίως ως ψηφοφόρους και χειροκροτητές. Και το σίγουρο είναι όπως όλα δείχνουν, αυτήν την πεπατημένη θα ακολουθήσουν και σε αυτές τις αυτοδιοικητικές εκλογές τα κόμματα που θα χρίσουν τους υποψήφιους τους, θα στελεχώσουν τα ψηφοδέλτιά τους από τα στελέχη τους και θα ζητήσουν από τις τοπικές κοινωνίες να τα στηρίξουν. Γιατί κυρίως τους ενδιαφέρει η επιβεβαίωση της πολιτικής τους μέσα από την κομματική καταγραφή. Αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως απλούς ψηφοφόρους. Τα κόμματα εγκλωβισμένα στον κομματικό τους μικρόκοσμο, λειτουργούν ως διαμεσολαβητές των ψηφοφόρων τους με το πολιτικό σύστημα. Δεν ενδιαφέρονται για τις γενικότερες κοινωνικές διεργασίες, για την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Και ειδικότερα στις αυτοδιοικητικές εκλογές όπου ο ρόλος των τοπικών κοινωνιών έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα, αφού αφορά την διαχείριση των τοπικών υποθέσεων. Και οι τοπικές κοινωνίες σ’αυτό, έχουν το πρώτο λόγο.
Από την άλλη πλευρά, έχουμε αυτή την καινοτομία που φέρνουν στην πολιτική ζωή η τακτική των κινήσεων πολιτών. Δεν ζητούν εξουσιοδότηση μέσω αντιπροσώπων από τις τοπικές κοινωνίες να διαχειριστούν τις υποθέσεις της, αλλά την ενεργή και ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών σε όλα τα θέματα που τους απασχολούν. Ζητούν από τους ίδιους τους πολίτες να συγκροτήσουν τα ψηφοδέλτιά της κάθε τοπικής κοινωνίας με περιοδικότητα και ανακλητότητα των εκπροσώπων τους. Ζητούν από τους πολίτες να πάρουν τις τοπικές υποθέσεις στα χέρια τους και να μην τις αναθέσουν στον οποιοδήποτε Δήμαρχο ή περιφερειάρχη. Γιατί, καμιά σοβαρή κοινωνική εξέλιξη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ουσιαστική και ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας. Όλες οι κοινωνίες που βασίσθηκαν σε συστήματα που δούλευαν μέσω εκπροσώπων, απόντος της κοινωνίας, απέτυχαν ή κατέρρευσαν. Ασφαλώς η συμπόρευση και κοινή πορεία, θα γίνει με ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο για την κάθε τοπική κοινωνία, που θα προκύψει μέσα από τις ίδιες ανοικτές διαδικασίες με σύνθεση και συναίνεση.
Ένα ερώτημα που τίθεται καλοπροαίρετα από φίλους είναι : Ποιες σχέσεις μπορούν να έχουν αυτές οι αυτοδιοικητικές κινήσεις πολιτών με άλλους φορείς και πολιτικά κόμματα που ενδεχομένως να θέλουν να συμπορευτούν με τις κινήσεις πολιτών ; Η απάντηση είναι απλή. Όσοι θέλουν να συμπορευτούν με τους πολίτες της κίνησης να ενταχθούν στις διαδικασίες της κίνησης. Εφόσον η κίνηση πολιτών θέλει να είναι συνεπής με την αναγκαιότητα της ύπαρξής της, δεν μπορεί να κάνει επιλεκτικές σχέσεις και συνεργασίες με κανέναν. Διαφορετικά η ίδια η κίνηση αναιρεί τον ίδιο τον χαρακτήρα της. Εάν η κίνηση πολιτών εμπλακεί σε ξεχωριστές συζητήσεις και συμφωνίες με κόμματα και παρατάξεις, πέρα και έξω από τις δικές της διαδικασίες, θα αποτύχει παταγωδώς. Γιατί πλέον κανένας πολίτης δεν θα την εμπιστευθεί, αφού αναιρεί στην πράξη την βασική αρχή συγκρότησής της. Την αυτοδιαχείριση των υποθέσεών της. Ασφαλώς υπάρχουν θέματα προς επίλυση (Επικεφαλής ψηφοδελτίου, ψηφοδέλτιο, πρόγραμμα κ.λ.π.). Όμως κανένα από αυτά τα θέματα δεν μπορούν να λυθούν με ιδιαίτερες συζητήσεις και ειδικές συμφωνίες, αλλά μόνο με ανοικτές και δημοκρατικές διαδικασίες με τους πολίτες πρωταγωνιστές και όχι παραγκωνισμένους και θεατές των εξελίξεων και θύματα κάποιων μεθοδεύσεων.

Κώστας Χαϊνάς
2-8-2010

Αυτοδιοίκηση και κομματική καταγραφή

2010-07-13T13:40:00.000-07:00

Όλα δείχνουν ότι στις εκλογές του Νοεμβρίου 2010, εκτός ίσως κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων, θα έχουμε μια άλλη ουσιαστικά κομματική αναμέτρηση με υποψήφιους κομματικά στελέχη, ακόμη και στην πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση. Αυτήν την κατεύθυνση απ’ότι φαίνεται υιοθετούν όλες οι ηγεσίες των κομμάτων παρά τους ισχυρισμούς κάποιων περί του αντιθέτου. Σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σύστημα δοκιμάζει τη μεγαλύτερη αμφισβήτηση από την μεταπολίτευση, οι ηγεσίες όλων των κομμάτων αποδεικνύονται πολύ αδύνατες να αφουγκραστούν τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της κοινωνίας και οδηγούνται σε αποφάσεις με βασικό κριτήριο την αυτοσυντήρησή τους. Το κριτήριο για τις κομματικές ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων είναι η επιβεβαίωση της πολιτικής τους στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το κριτήριο για τις ηγεσίες των μικρότερων κομμάτων είναι η διασφάλιση μιας κομματικής καταγραφής, η οποία θα τους απαλύνει τις αγωνίες για την υπαρξιακή τους υπόσταση. Δηλαδή, τις ηγεσίες όλων των κομμάτων δεν τους απασχολούν τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών και οι λύσεις τους, αλλά η πολιτική τους επιβεβαίωση. Στην κατεύθυνση αυτή συντελεί και ο νέος νόμος που διέπει την αυτοδιοίκηση, δηλαδή ο ‘ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ’, ο οποίος αποτρέπει κινήσεις πολιτών οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργηθούν στην βάση κάποιων προβλημάτων σε μια περιοχή και να διεκδικήσουν την αυτοδιοίκηση μιας πόλης ή ενός χωριού. Υποχρεώνει τον οποιοδήποτε διεκδικητή να έχει τουλάχιστον υποψηφίους στο μεγαλύτερο πλήθος των εκλογικών περιφερειών, δηλαδή στην πράξη αποτρέπει μεμονωμένους πολίτες ή άλλες συλλογικότητες να διεκδικήσουν την δημοτική ή τοπική κοινότητα μιας περιοχής. Και το χειρότερο, αλλοιώνει τα αποτελέσματα, αφού η πλειοψηφία μιας πόλης ή ενός χωριού μπορεί να ανατραπεί, εάν στο σύνολο του Δήμου επικρατήσει κάποιος άλλος συνδυασμός. Αυτές είναι σοβαρές παρενέργειες τις οποίες θα πληρώσει τελικά η αυτοδιοίκηση και οι τοπικές κοινωνίες. Έτσι με όλες αυτές τις αντικειμενικές δυσκολίες που θέτει το θεσμικό πλαίσιο, οδεύουμε προς τις εκλογές του Νοεμβρίου 2010.
Σε όλη τη χώρα παρατηρούμε σοβαρές προσπάθειες να δημιουργηθούν αυτόνομες αυτοδιοικητικές κινήσεις πολιτών, χωρίς τα γνωστά ‘χρίσματα’ και κάθε είδους εξαρτήσεις. Οι κινήσεις αυτές αγκαλιάζονται σε ένα βαθμό από τις τοπικές κοινωνίες που έχουν βαρεθεί όλα αυτά τα χρόνια την διαιώνιση μιας κατάστασης που χαρακτηρίζει το νεοελληνικό Κράτος και την αυτοδιοίκηση, δηλαδή πελατειακές σχέσεις, αδιαφάνεια, αναξιοκρατία, δημοκρατικό έλλειμμα και παραγκωνισμό του πολίτη. Κινήσεις και κινήματα πόλης, που έχουν τις ρίζες τους σε αγώνες για ποιότητα ζωής, για το περιβάλλον, για μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινής ζωής του πολίτη των πόλεων. Δυστυχώς όμως έχουν πέσει κάθε είδους δυνάμεις πάνω τους, με σκοπό να ματαιώσουν κάθε προσπάθεια άρθρωσης ενός νέου πολιτικού λόγου, χωρίς τις γνωστές κομματικές αγκυλώσεις, που θα έχει στο πυρήνα της σκέψης του τα πραγματικά προβλήματα των τοπικών κοινωνιών και την διεκδίκηση λύσεων. Και όχι κάποιους ιδεολογισμούς οι οποίοι αποτελούν το άλλοθι για κάποιες δυνάμεις να αρνούνται και να πολεμάνε τις κινήσεις αυτές. Λες και το πρόβλημα που καλούνται οι πολίτες να απαντήσουν μέσα από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, είναι το Μάαστιχτ, το ΔΝΤ, το μνημόνιο, η ΕΕ κ.ο.κ. Όχι πως αυτά τα θέματα δεν είναι σοβαρά αλλά δεν είναι αυτά που χαρακτηρίζουν άμεσα την αυτοδιοίκηση. Όπως παλιότερα εάν στις διακηρύξεις μιας κίνησης δεν συμπεριλαμβάνονταν η έξοδος από το ΝΑΤΟ ή το διώξιμο των ‘βάσεων του θανάτου’, ήσουν όχι απλά ρεφορμιστής, ίσως και μειωμένων πατριωτικών πεποιθήσεων. Κάποιοι μάλιστα κριτικάρουν τις διακηρύξεις αυτών των κινήσεων πολιτών, γιατί δεν υπάρχει αυτή η γνωστή συνθηματολογία της ξύλινης κομματικής γλώσσας, αλλά μιλάνε για τον τόπο τους, για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα που συντελούνται, για την ποιότητα ζωής του πολίτη των πόλεων, για τον κοινωνικό αποκλεισμό και ιδιαίτερα των νέων, για τα δικαιώματα των πεζών και των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, για τους ελεύθερους χώρους, για τον εθελοντισμό και την κοινωνική αλληλεγγύη, για την δημοκρατία και την συμμετοχή του πολίτη στις δημοτικές διαδικασίες και για πολλά άλλα θέματα της καθημερινότητας του πολίτη. Κάποιοι κατατάσσουν αυτά τα θέματα σε μια δήθεν απολίτικη θεματολογία και προσπαθούν να μειώσουν την αξία τους. Ορισμένοι μάλιστα αποφαίνονται ότι οι κινήσεις αυτές είναι ‘χύμα’, επειδή ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που έχουν είναι να συσπειρώνουν πολίτες από διαφορετικούς πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους. Ασφαλώς κάτω από ένα προγραμματικό πλαίσιο που όμως εστιάζει στα τοπικά προβλήματα και στην αυτοδιοίκηση και όχι σε γενικά και αφηρημένα πολιτικά θέματα, στα οποία πέρα από το γεγονός ότι ενδέχεται οι συμμετέχοντες να έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, δεν αφορούν άμεσα την τοπική κοινωνία και την αυτοδιοίκηση. Και αντί αυτό να θεωρείται πλεονέκτημα, το γεγονός δηλαδή της συνύπαρξης πολιτών με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές –όπως θα το έκρινε ένας κοινός νους- κάποιοι περισπούδαστοι εγκέφαλοι, κρίνουν την κίνηση αυτή απολίτικη και ξεμπερδεύουν, μένοντας στην ησυχία της κομματικής τους καθαρότητας. Αποφεύγοντας ταυτόχρονα να συνομιλήσουν και να συνευρεθούν με πολίτες διαφορετικούς από το κομματικό τους ακροατήριο. Όταν όμως αυτοί οι πολίτες και οι κινήσεις πολιτών, τα προηγούμενα χρόνια συγκρούονταν με διάφορα συμφέροντα, για την προάσπιση του περιβάλλοντος, για καθαρό και υγιεινό νερό, για τα ενεργειακά θέματα, για ανθρώπινες πόλεις και τόσα άλλα, αρκετοί από τους εκπροσώπους αυτών των μηχανισμών, ζούσαν στον κομματικό τους μικρόκοσμο, νομίζοντας ότι έκαναν πολιτική επειδή συμμετείχαν στις συνεδριάσεις του κομματικού τους φορέα μία φορά το μήνα!
Μια βασική ποιοτική διαφορά των κομματικών συνδυασμών με τις κινήσεις πολιτών, πέρα από την κομματική εξάρτηση και την πολιτική εκμετάλλευση που υφίστανται είναι και η εξής. Τα κομματικά ψηφοδέλτια απευθύνονται στην κοινωνία και ζητάνε την στήριξη των πολιτών, εστιάζοντας στην πολιτική των φορέων τους και το κυριότερο θέλοντας τους απλούς ψηφοφόρους και χειροκροτητές. Οι κινήσεις πολιτών θέλουν τους πολίτες πρωταγωνιστές, δηλαδή συμμέτοχους στο εγχείρημα σήμερα και αύριο ενεργούς πολίτες για κάθε αυτοδιοικητική παρέμβαση. Στις κινήσεις πολιτών δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός που θα αναλάβει την διεκπεραίωση των θεμάτων που συνδέονται με τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν υπάρχουν κάποιοι ‘φωτισμένοι’ οι οποίοι θα πάνε να ‘φωτίσουν’ τους πολίτες με την γραμμή τους όπως θα γίνει με τους κομματικούς συνδυασμούς. Στις κινήσεις πολιτών οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να συντάξουν την διακήρυξη και το πρόγραμμα, να ιεραρχήσουν τις ανάγκες και να θέσουν τις προτεραιότητες, μέσα από μια δύσκολη, μεγάλη και πλατιά διαβούλευση. Οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει μέσα από την αυτοοργάνωσή τους και την εθελοντική συμμετοχή τους να λύσουν όλα τα θέματα των υποψηφιοτήτων αφού θα είναι οι ίδιοι υποψήφιοι και όχι κάποιοι εκπρόσωποι τους. Οι ίδιοι οι πολίτες θα πρέπει αύριο να είναι παρόντες στα δημοτικά συμβούλια και να παρεμβαίνουν και όχι μόνο κάποιοι εκπρόσωποί τους.
Η απόπειρα λοιπόν των αυτοδιοικητικών κινήσεων πολιτών είναι και μια μεγάλη κοινωνική άσκηση πολιτικής στη βάση της κοινωνίας από τους ίδιους τους πολίτες και αυτό έπρεπε να χαροποιεί όλους και πρώτα απ’όλα τους πολιτικούς φορείς εάν πραγματικά ενδιαφερόντουσαν για μια ενεργή πολιτική συμμετοχή της κοινωνίας. Γιαυτό και μόνο χρειάζεται όλοι μας, να δώσουμε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να ανθήσουν αυτές οι προσπάθειες και όχι να τις πνίξουν οι κάθε είδους μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Κώστας Χαϊνάς
13-7-2010

Εκλογές για την αυτοδιοίκηση 2010 : Μπορεί να είναι πρωταγωνιστής ο πολίτης ;

2010-06-19T04:09:00.000-07:00

Μετά από την ολοκλήρωση των διαδικασιών για τον ‘ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ’ οδηγούμαστε τελικά τον Νοέμβριο του 2010 σε εκλογές στους δύο νέους βαθμούς της αυτοδιοίκησης. Στους νέους δήμους που προέκυψαν από τις συνενώσεις και στις περιφέρειες που μέχρι εχθές είχαν διορισμένο περιφερειάρχη από την εκάστοτε Κυβερνητική πλειοψηφία. Αυτό από μόνο του όπως και μια σειρά άλλες μεταρρυθμίσεις που προωθήθηκαν ήταν θετικές και οι νέοι Δήμοι και Περιφέρειες, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορούν να αναδειχθούν σε επιτελικά όργανα καθορισμού μιας πραγματικής αυτό-διοικητικής πολιτικής, προς όφελος των τοπικών κοινωνιών. Ασφαλώς και υπάρχουν πολλά σημεία που θα μπορούσε κάποιος να ασκήσει κριτική, αλλά πλέον δεν έχει νόημα(το κάναμε προγενέστερα), αφού ο ‘ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ’ είναι πλέον νόμος του Κράτους και με βάση αυτό θα γίνουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010. Εκείνο που θα μας απασχολήσει στο σημερινό σημείωμα είναι κατά πόσο υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να πάρουν μέρος στις εκλογές αυτές, αυθεντικές και πραγματικά ανεξάρτητες αυτοδιοικητικές κινήσεις πολιτών. Και ειδικότερα στον νέο Δήμο της Χαλκίδας, δηλαδή στο Δήμο που προκύπτει από την συνένωση τεσσάρων άλλων Δήμων (Ανθηδώνα, Αυλίδα, Ληλαντίων, Νέα Αρτάκη) με τον Δήμο Χαλκιδέων.

Στοιχεία του νέου Δήμου

α/α ΟΤΑ Πληθυσμός Έκταση Πυκνότητα Διαμερίσματα
1 Χαλκιδέων 55.264 30,80 1.794,10 1
2 Ληλαντίων 15.389 111,32 138,10 6
3 Νέα Αρτάκη 8.571 23,02 372,40 1
4 Αυλίδας 7.714 122,23 63,10 4
5 Ανθηδόνα 5.871 129,29 42,80 2

Γενικό 92.809 416,66 482,10 14

Πίνακας 1 : Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Είναι αλήθεια ότι ο νέος Δήμος που προκύπτει είναι ένας σχετικά μεγάλος δήμος σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Η αλήθεια όμως είναι ότι αποτελούν μια ενιαία οικονομική και γεωγραφική ενότητα, θα μπορούσαμε να πούμε και πολεοδομική και η Χαλκίδα είναι το βασικό κέντρο της. Με ανισότητες και διαφορές ασφαλώς. Με διαφορετικά επίπεδα κοινωνικής οργάνωσης. Με διαφορετικές μορφές οικονομίας και επιχειρήσεων. Όμως αυτή η πολυμορφία μπορεί να αποτελέσει το συγκριτικό της πλεονέκτημα. Οι κοινωνίες και οι οικονομίες που βασίζονται σε ‘μονοκαλλιέργειες’ υστερούν σε σχέση με τις κοινωνίες που διαθέτουν πλουραλιστικές μορφές κοινωνικής και οικονομικής συγκρότησης, γιατί έτσι διασφαλίζουν εναλλακτικές λύσεις απασχόλησης και κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Ανατολικά της Χαλκίδας έχουμε μια πλούσια πεδιάδα του Ληλάντιου με αγροτική παράδοση, αλλά και με βιομηχανίες, δυτικά έχουμε την Ανθηδώνα με το αρχαίο της λιμάνι, που μπορεί να εξελιχθεί εκτός από αγροτική περιοχή παραγωγής ποιοτικών αγροτικών προϊόντων, σε μια περιοχή ποιοτικού τουρισμού και φιλοξενίας της εξοχικής κατοικίας των Χαλκιδέων και όχι μόνο. Πιο Νότια έχουμε την ιστορική Αυλίδα με την Αυλίδεια Αρτέμιδα και το αρχαίο τείχος στο ‘Μεγάλο Βουνό’ και επίσης έχουμε την ‘Ριτσώνα’ που συγκεντρώνει ανεξέλεγκτα βιομηχανικές μονάδες, στοιχεία που μπορούν να την αναδείξουν σε ένα παγκόσμιο αρχαιολογικό κέντρο, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά όμως το πρόβλημα της ρύπανσης. Βορειότερα έχουμε την Νέα Αρτάκη μια νέα και ζωντανή πόλη που φιλοξενεί ένα σημαντικό αριθμό βιοτεχνιών αλλά και μονάδων της πρωτογενούς τομέα της οικονομίας. Και έχουμε και την Χαλκίδα, με το στενό του Ευρίπου ως σήμα κατατεθέν, με το εμπορικό λιμάνι της, με τα μεγάλα προβλήματα της στο κυκλοφοριακό, στις υποδομές της, στους ελεύθερους χώρους της, στο περιβάλλον της. Έχουμε δηλαδή μια μεγάλη ενότητα με μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα και ταυτόχρονα με μεγάλα προβλήματα.
Στα πλαίσια ενός σημειώματος ασφαλώς δεν μπορούμε να μιλήσουμε για όλα, αλλά θα μπορούσαμε να σημειώσουμε κάποια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά είναι τα πιο σημαντικά ή τα προβλήματα με τη μεγαλύτερη προτεραιότητα.
Κατά πρώτον λοιπόν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία με βάση τον οικονομικό και κοινωνικό χαρακτήρα της περιοχής μας, τον επανασχεδιασμό και την χωροθέτηση των οικονομικών δραστηριοτήτων που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή μας με άναρχο και ανεξέλεγκτο τρόπο. Που και πως θέλουμε να έχουμε τις βιοτεχνίες και τις βιομηχανίες μας. Γιατί και αυτές πρέπει να υπάρχουν κάπου, αλλά σωστά χωροθετημένες και οργανωμένες με υποδομές και περιβαλλοντική προστασία. Στενά δεμένο με αυτό είναι ο πολεοδομικός ανασχεδιασμός των πόλεών μας, για την αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού και συγκοινωνιακού προβλήματος με έμφαση στην δημιουργία υποδομών (π.χ. ανισόπεδων διαβάσεων σε σημεία κόμβους) και την ολόπλευρη αξιοποίηση των μέσων μαζικής μετακίνησης με στόχο την ελαχιστοποίηση της μετακίνησης των κατοίκων της περιοχής με αυτοκίνητο. Την ενίσχυση της πεζής μετακίνησης και του ποδηλάτου μέσα στις πόλεις μας για όλες τις κοινωνικές ομάδες και για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού, με την δημιουργία των κατάλληλων υποδομών. Την ενίσχυση και επέκταση των ελεύθερων χώρων και των χώρων πρασίνου, με την διεκδίκηση των παλιών στρατοπέδων και των άλλων παλιών βιομηχανικών εγκαταστάσεων της περιοχής μας που διάφορα συμφέροντα τα έχουν βάλει στο μάτι για τσιμεντοποίηση. Το πρόβλημα του νερού χρειάζεται να το αντιμετωπίσουμε με ορίζοντα άμεσα στο μέλλον, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι ο υδροφορέας της Κεντρικής Εύβοιας, όπως και ο Ευβοϊκός Κόλπος ρυπαίνονται αργά και σταθερά με βαρέα μέταλλα και οργανική ρύπανση. Το πρόβλημα των αστικών απορριμμάτων δεν αντιμετωπίζεται με νέους ΧΥΤΑ. Αντιμετωπίζεται με ολοκληρωμένο ανασχεδιασμό και οργάνωση της ανακύκλωσης στην πηγή σε όλη την περιοχή και με αναβάθμιση του υπάρχοντος ΧΥΤΑ σε χώρο υποδοχής των υπολειμμάτων όπου και μέρος απ’αυτά μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε στην συνέχεια με κομποστοποίηση. Διαφορετικά ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα για καύση των απορριμμάτων. Και αυτό θέλουν κάποιοι που θέλουν να αποτύχει η ανακύκλωση και η ολοκληρωμένη διαχείριση των αστικών απορριμμάτων. Οι υπάρχουσες μονάδες βιολογικής επεξεργασίας των αστικών αποβλήτων χρειάζεται να επεκταθούν και να οργανωθούν ώστε να μπορέσουν να συνδεθούν στο δίκτυο όλα τα σπίτια και οι επιχειρήσεις της περιοχής, προβλέποντας και την μελλοντική ανάπτυξη. Θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει πολλά άλλα προβλήματα των πόλεών μας και της περιοχής μας. Η αναφορά μας στα προβλήματα αυτά ήταν ενδεικτική. Το ερώτημα που απασχολεί τον καθένα μας είναι : Μπορούν να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα αυτά από την νέα αυτοδιοίκηση που θα εκλεγεί από τις εκλογές του Νοεμβρίου ; Η απάντησή μας είναι σαφής. Εάν συνεχισθούν να εκλέγονται οι δήμαρχοι και τα δημοτικά συμβούλια με βάση τα κομματικά ‘χρίσματα’, η απάντηση είναι ΟΧΙ, ή καλύτερα να πούμε ότι δεν θα έχουμε μια ουσιαστική αντιμετώπιση, όσες καλές προθέσεις και αν έχει ο εκλεγμένος δήμαρχος και κάποιοι εκλεγμένοι σύμβουλοι. Το πρόβλημα ξεκινά από την αρχή. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές δυστυχώς έχουν εξελιχθεί σε μια δεύτερη κομματική αντιπαράθεση, πλέον αυτής των εθνικών εκλογών. Τα πραγματικά προβλήματα των τοπικών κοινωνιών μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Εκείνο που μετράει για τους κομματικούς μηχανισμούς είναι ποια χρώματα θα γεμίσουν το βράδυ των εκλογών την οθόνη των τηλεοράσεων για να επιβεβαιώσουν ή όχι τις πολιτικές τους. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Γιατί οι τοπικές κοινωνίες και οι πολίτες, θέλουν ένα δήμαρχο και ένα δημοτικό συμβούλιο που θα ασχοληθούν και θα αγωνισθούν μαζί με τους πολίτες για τα προβλήματα της περιοχής και όχι κομματικούς εντεταλμένους. Ή σε άλλες περιπτώσεις να προκύπτουν απλοί διαχειριστές της τετραετίας, ισορροπώντας ανάμεσα σε διάφορα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα. Σε καλύτερες εκδοχές μπορεί να προκύψουν κάποια ικανά και αδιάφθορα πολιτικά στελέχη που ασφαλώς υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους, που όμως είναι ‘καταδικασμένα’ να αποτύχουν, ή να κάνουν ελάχιστα πράγματα, έτσι όπως λειτουργούν τα σημερινά δημοτικά συμβούλια. Μετά τον 2ο μήνα των εκλογών η αντιπολίτευση προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Δήμαρχος έχει αποτύχει! Καμιά συνεννόηση, καμιά συλλογικότητα, καμιά συνυπευθυνότητα. Γιατί να μην μπορούν για παράδειγμα να συνεργασθούν πλειοψηφία και μειοψηφίες στο Δήμο για να λυθούν τα προβλήματα της πόλης ; Η απάντηση νομίζω είναι προφανής. Δεν τα έχω με τα πολιτικά κόμματα. Όχι τα πολιτικά κόμματα παρά την απαξίωσή τους, χρειάζεται να επιβεβαιώνουν τον πολιτικό τους ρόλο ως κύτταρα της Δημοκρατίας μας συνεχώς στην κοινωνία και στη Βουλή, και στις Εθνικές Εκλογές μπορούν να δοκιμάζουν την πολιτική τους επιρροή. Με την εμπλοκή τους όμως στα αυτοδιοικητικά θέματα και στις αυτοδιοκητικές εκλογές με τον τρόπο που γίνεται, ούτε τα ίδια ωφελεί ούτε τις τοπικές κοινωνίες.
Το ερώτημα λοιπόν είναι :
Είμαστε σήμερα σε θέση ως τοπική κοινωνία της Χαλκίδας και των άλλων πόλεων που συναπαρτίζουμε τον νέο Δήμο, να πούμε, σε όλους αυτούς που θα θελήσουν να μας εγκλωβίσουν σε έναν ακόμη άγονο κομματικό ανταγωνισμό, ΟΧΙ ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε ; Δεν ξέρω την απάντηση, θα φανεί όμως από τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα. Η προσωπική μου γνώμη όμως είναι ότι, μπορούμε σήμερα να πούμε ΝΑΙ στην συγκρότηση μιας αυθεντικής πραγματικά ανεξάρτητης κίνησης για μια αυτοδιοίκηση των πολιτών. Με πρωταγωνιστές τους πολίτες. Ενταγμένους ή όχι σε πολιτικά κόμματα δεν έχει σημασία. Σε μια κίνηση πολιτών που θα συγκινήσει και θα συνεπάρει όλους εκείνους που απογοητευμένοι βλέπουν την απαξίωση του σημερινού πολιτικού μας συστήματος, που θα μας οδηγήσει όλους σε μια νέα προσπάθεια που το μοναδικό στοιχείο που θα μας ενώνει θα είναι η αγάπη μας και οι αγωνίες μας για τον τόπο. Που μέσα από άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες θα συζητάμε τα πάντα και θα αποφασίζουμε εμείς για όλα. Και αν αποφασίσουμε να κατέβουμε και στις εκλογές όλοι οι υποψήφιοί μας και ο υποψήφιος Δήμαρχος θα εκλεγούν από εμάς, από την συνέλευση των πολιτών. Και το προγραμματικό μας πλαίσιο εμείς θα το αποφασίσουμε. Μέσα από τις διαφορές μας θα βρούμε τις νέες συνθέσεις και θα κάνουμε όλοι με καλή θέληση τις απαραίτητες υπερβάσεις. Καταλαβαίνω ότι το εγχείρημα δεν είναι απλό, ούτε εύκολο. Όμως ταυτόχρονα πρέπει να αποφασίσουμε ως πολίτες. Θα μείνουμε απλοί παρατηρητές ή στη καλύτερη περίπτωση απλοί ψηφοφόροι αυτών που θα αποφασίσουν κάποιοι για μας χωρίς εμάς, ή θα πάρουμε την υπόθεση της λύσης των προβλημάτων μας στα χέρια μας ;
Προβλήματα που μπορούν κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις να αντιμετωπισθούν, αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα που πράγματι έχουμε ως περιοχή και κυρίως όταν ο πολίτης αναδειχθεί σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων και όχι υποχείριο των κάθε λογής επιδιώξεων και συμφερόντων που ‘βλέπουν’ την Χαλκίδα ως ένα μεγάλο οικονομικό χώρο για να συνεχίσουν το ‘πάρτυ’ των εν γένει αδιαφανών διαγωνισμών για τα δημόσια έργα και των δημοτικών προμηθειών και άλλων σκοπιμοτήτων που καμιά σχέση δεν έχουν με την επίλυση των προβλημάτων μας.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 20 Ιουνίου 2010

Ο τόπος χρειάζεται σήμερα μια δημοκρατική εναλλακτική πολιτική λύση

2010-06-12T01:57:00.000-07:00

Τρεις μόνο λέξεις, Δημοκρατία, Διαφάνεια, Αξιοκρατία, μπορούν να συμπυκνώσουν τα αιτήματα των καιρών.
Μπροστά σε μια εικόνα γενικής πολιτικής απαξίωσης σε θεσμούς, κόμματα και πολιτικό προσωπικό. Τα δύο μεγάλα κόμματα – παρατάξεις που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αποδεικνύονται ανίκανα, να δώσουν άμεσες δημοκρατικές λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα της δημοκρατίας μας. Παρότι κάποια κυβερνητικά μέτρα είναι στην σωστή κατεύθυνση, η Κυβέρνηση συνολικά δεν πείθει ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από τη κρίση και να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της, γιατί κυρίως δεν εμπνέει και ως σύνολο δεν αποτελούν μια ολοκληρωμένη πολιτική. Δεν πείθει κυρίως γιατί στην κοινή γνώμη τα βαρίδια της πολιτικής του παρελθόντος λειτουργούν καθοριστικά στο παθητικό του ισοζυγίου της πολιτικής της. Παρότι και τα δύο κόμματα είναι υποχρεωμένα κατά καιρούς να προσπαθούν να αποποιηθούν ευθύνες των πολιτικών του παρελθόντος και να διαχωρίσουν την θέση τους. Παρότι και οι δύο ηγεσίες αυτών των κομμάτων είναι νέες σχετικά, αποδείχθηκαν όμως μέχρι σήμερα ότι δεν είναι ικανές να κόψουν τον ομφάλιο λώρο που τους συνδέει με το ‘αμαρτωλό’ παρελθόν των πολιτικών τους. Και η εξήγηση είναι απλή. Γιατί δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα, καμιά αυθεντική και ριζική πολιτική αναθεώρησης των πολιτικών τους και ουσιαστικής αυτοκριτικής των ηγεσιών και των δύο κομμάτων. Γιατί περιστασιακά και αποσπασματικά διαχωρίζουν τη θέση τους μόλις η δημοσιογραφική ή η εισαγγελική έρευνα αναδείξει ενοχοποιητικά στοιχεία για κάποιους πολιτικούς πρωταγωνιστές των προηγούμενων Κυβερνήσεων. Συμπέρασμα. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί όχι απλά να οδηγήσει τη χώρα σε μια προοπτική εξόδου από τα σημερινά αδιέξοδα, δεν μπορεί καν να διαχειριστεί απλά ζητήματα δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Από την άλλη πλευρά η αριστερά, εκτός κάποιων μεμονωμένων φωνών ή εκφράσεων, έχει σχεδόν κηρύξει την ‘σοσιαλιστική επανάσταση’ είτε με τη μορφή της ‘επαναστατικής γυμναστικής’ με τους αποκλεισμούς των κρουαζερόπλοιων και των Ξενοδοχείων, είτε με τα ‘Μέτωπα Ανατροπής’ είτε με διακηρύξεις για την ‘υπέρβαση’ του συστήματος και την ‘προώθηση του σοσιαλισμού’. Οι πολίτες λοιπόν παρακολουθούν από την μια, τους δύο εταίρους του δικομματισμού, χωρίς ασφαλώς να ταυτίζονται, να προσπαθούν να αρθρώσουν μια νέα πολιτική που όμως στηρίζεται σε παλιά ‘υλικά’ και σε αποτυχημένες συνταγές. Από την άλλη, μια αριστερά αυτοπαγιδευμένη στον μικρόκοσμό της, αγνοεί τις συγκεκριμένες συνθήκες και τη πραγματικότητα της χώρας μας και να συνθηματολογεί ή να καταγγέλλει στην καλύτερη περίπτωση τους πάντες. Αν μπορώ κατ’ ελάχιστο να εκφράσω το κοινό αίσθημα, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι οι πολίτες δεν ‘βλέπουν’ πουθενά εναλλακτικές πολιτικές λύσεις σήμερα και αυτό εκφράζεται και μέσω των δημοσκοπήσεων σε ένα βαθμό. Και όταν αναφερόμαστε σε εναλλακτικές πολιτικές διεξόδου εννοούμε λύσεις ρεαλιστικές, άμεσα εφαρμόσιμες και κυρίως αναφερόμαστε στις πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να εκφράσουν και να υλοποιήσουν αυτές τις εναλλακτικές λύσεις, σε ένα πλαίσιο μιας εναλλακτικής Κυβερνητικής πολιτικής εξουσίας. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Η κοινωνία δεν θέλει μόνο ωραίες και ΄φανταχτερές’ προτάσεις αλλά κυρίως θέλει να ακούσει για κυβερνητικές λύσεις εφαρμοσμένης πολιτικής.
Και αυτό δυστυχώς λείπει σήμερα από το πολιτικό σκηνικό.

Ποια είναι λοιπόν η λύση σήμερα ;
Χωρίς καμιά αίσθηση γνώσης της μοναδικής αλήθειας, εκτιμώ ότι σήμερα το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα δημοκρατικού ελλείμματος. Δεν αφορά άμεσα ούτε τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, ούτε την εφαρμογή του σοσιαλισμού. Το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα μιας δημοκρατικής ανασυγκρότησης του Κράτους και της κοινωνίας μας, σε όλα τα επίπεδα και τους θεσμούς της. Σήμερα χρειαζόμαστε ένα δημοκρατικό σύστημα κεντρικής διοίκησης, με μηδενισμό της γραφειοκρατίας, με αξιοκρατία και διαφάνεια. Με όλες τις δημόσιες προμήθειες μέσω διαγωνισμών, ανοικτούς και διαφανείς σε όλους. Χρειαζόμαστε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στην παιδεία μας, με αναβάθμιση όλων των επιπέδων σπουδών, με την επ-ανακάλυψη του ρόλου του εκπαιδευτικού στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, την αξιολόγηση και την αυτοαξιολόγηση του έργου του. Χρειαζόμαστε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που θα έχει πρόσβαση ο κάθε πολίτης και ένα δίκαιο ασφαλιστικό σύστημα για όλους τους Έλληνες χωρίς συντεχνιακές εξαιρέσεις που θα μπορούν να έχουν μια δίκαιη σύνταξη ανάλογα με τα χρόνια εργασίας τους και το ύψος των εισφορών τους. Χρειαζόμαστε μια παραγωγική οικονομία με επιχειρήσεις που θα λειτουργούν ασφαλώς με κανόνες αλλά δεν θα δαιμονοποιείται η επιχειρηματικότητα, η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα, αλλά θα έχουν κίνητρα ώστε να συμβάλλουν και να διαδραματίσουν έναν σημαντικό ρόλο στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Χρειαζόμαστε δραστική μείωση των εξοπλισμών, εκδημοκρατισμό και ανακαθορισμό των σχέσεων Κράτους-Εκκλησίας με τον διαχωρισμό των λειτουργιών τους και πολλά ίσως άλλα μέτρα εκδημοκρατισμού που έχουν ειπωθεί κατά καιρούς. Κυρίως χρειάζεται να ανακαλύψουμε ένα νέο όραμα που θα εμπνεύσει τους πολίτες και κυρίως την απογοητευμένη νεολαία που βλέπει καθημερινά τον κοινωνικό αποκλεισμό σε βάρος της.
Όλα αυτά κάποιοι θα τα κατηγορήσουν ότι κινούνται μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού και αποτελούν εξωραϊσμό του συστήματος. Ναι ασφαλώς όλες αυτές οι προτάσεις που αποτελούν το πλαίσιο μιας δημοκρατικής μεταρρύθμισης δεν θα ανατρέψουν το σύστημα. Θα το εκδημοκρατίσουν όμως και αυτό χρειάζεται σήμερα το σύστημά μας. Ή να το πω κάπως διαφορετικά. Η κοινωνία μας για τα αιτήματα αυτά είναι ώριμη να τα πραγματοποιήσει, αλλά και τα αιτήματα αυτά είναι ώριμα για να υλοποιηθούν. Κάθε αίτημα που θα υπερβαίνει αυτήν την ωριμότητα, θα είναι ένα κενό σύνθημα χωρίς αποδέκτες. Γιαυτό τα προτιμώ. Γιατί είναι ρεαλιστικά και άμεσα πραγματοποιήσιμα. Τα προτιμώ λοιπόν από μια γενική καταγγελία του συστήματος και από μια πολιτική ουσιαστικής απραξίας και διαιώνισης του χτες. Τα προτιμώ από ένα γενικόλογο κουβεντολόι, σε δουλειά να βρισκόμαστε και να μην γίνεται τίποτα τελικά. Η κοινωνία να βράζει και κάποιοι να διαγκωνίζονται σε ‘επαναστατικές κουβέντες’. Γιατί σήμερα επαναστατικό είναι κάθε τι που αλλάζεις σε κάτι δημοκρατικότερο και καλύτερο για τους πολίτες και όχι οι δήθεν ‘επαναστατικές’ διακηρύξεις και τα συνθήματα που δεν αλλάζουν τίποτα. Ναι σήμερα πιστεύω ότι ο τόπος μας χρειάζεται μια δημοκρατική επανάσταση. Μια επανάσταση ας την πούμε της κοινής λογικής και της δημοκρατικής αναγέννησης της χώρας. Και στο ερώτημα ποιος θα την κάνει αυτήν την επανάσταση θα έλεγα. Η επανάσταση αυτή έχει έναν πρωταγωνιστή. Τον πολίτη. Την κοινωνία των πολιτών. Τα πολιτικά υποκείμενα έρχονται και παρέρχονται. Δεν αποτελούν αυτοσκοπό αλλά μέσον στην ιστορική εξέλιξη για την πρόοδο της κοινωνίας. Εάν το τμήμα της δημοκρατικής αριστεράς που αποσπάστηκε πρόσφατα από τον ΣΥΝ, αυτοαναλωθεί στον μικρόκοσμο της αριστεράς και διαχειριστεί με όρους διάσπασης την ύπαρξή του, θέλοντας απλά να δείξει την διαφορετικότητά του, θα αποτύχει όσο και αν οι προθέσεις των ηγετών αυτής της έκφρασης είναι αγνές και καλοπροαίρετες. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να αναβιώσουμε απλά ένα σχήμα σαν την ΕΑΡ ή σαν το ΚΚΕ εσωτερικού όσο και αν τα σχήματα αυτά ενέπνευσαν και άνοιξαν δρόμους σε άλλες δύσκολες εποχές. Ούτε έχει νόημα να εμπλακεί σε μια άγονη αντιπαράθεση με τα άλλα τμήματα της αριστεράς. Οι πολίτες αδιαφορούν ποιο τμήμα της αριστεράς είναι πιο σωστό ή πιο έχει δίκιο σε μια αντιπαράθεση. Οι πολίτες βλέπουν τα πολιτικά σχήματα ως μέσα για την εφαρμογή εναλλακτικών πολιτικών λύσεων. Και με βάση αυτό το κριτήριο τα επιλέγουν καθημερινά και στις εκλογικές αναμετρήσεις. Εάν λοιπόν το τμήμα αυτό της δημοκρατικής αριστεράς κατανοήσει ποιο είναι το πρόβλημα σήμερα για τον τόπο και ποιες είναι οι λύσεις, θα ξεπεράσει τον εαυτό του και θα προτείνει στην ελληνική κοινωνία την εναλλακτική πολιτική πρόταση που είναι η δημοκρατική διέξοδος και η συγκρότηση της πιο πλατιάς πολιτικής συσπείρωσης από τις παρυφές του φιλελεύθερου κέντρου έως και τη δημοκρατική αριστερά, που θα καλεστεί να διαχειριστεί αύριο τις υποθέσεις του τόπου, ακόμη και σε Κυβερνητικό επίπεδο.

Κώστας Χαϊνάς
12-6-2010

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ : Ολική επαναφορά ;

2010-06-09T03:51:00.000-07:00

Μια μικρή κριτική προσέγγιση στην Πολιτική Απόφαση του 6ου Συνεδρίου

Μελετώντας την πρόσφατη Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ θα διαπιστώσει κάθε αντικειμενικός παρατηρητής μια ουσιώδη ιδεολογική και πολιτική στροφή στις προσεγγίσεις του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ σε σχέση με πρόσφατα πολιτικά κείμενα του. Και εξηγούμαστε :
Όσον αφορά την κρίση. Παρότι αναγνωρίζει ότι η κρίση είναι πολυεπίπεδη και πολύπλευρη και αναλύει σε ένα βαθμό τις αιτίες που την δημιουργούν, η προσέγγιση που κάνει είναι μονοδιάστατη. Δεν αναφέρεται καθόλου στις παθογένειες και στρεβλώσεις της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και στις ιδιαιτερότητές της. Πως δημιουργήθηκαν τα ελλείμματα και το τεράστιο δημόσιο χρέος ; Δεν υπάρχει καμιά απάντηση. Όλα τα αναγάγει στο καπιταλιστικό σύστημα. Όμως καπιταλισμό έχει και η Γερμανία και άλλες χώρες, αλλά το Κράτος μας και το επίπεδο της κοινωνίας μας δεν έχει καμιά σχέση με τις κοινωνίες αυτές. Έτσι λοιπόν η πολιτική απόφαση δεν εστιάζει ιδαίτερα στις ενδογενείς αιτίες της δικής μας κρίσης. Στην ανάλυση του δικού μας κοινωνικού και οικονομικού συστήματος και τι πρέπει να γίνει. Σχεδόν όλα τα κακά οφείλονται κατά την απόφαση, στην ΕΕ και στις κοινοτικές συμφωνίες. Δεν αναφέρεται καθόλου στο σπάταλο και ασύδοτο πελατειακό ελληνικό Κράτος της μεταπολίτευσης. Στην μικροκομματική του λογική και λειτουργία, αλλά και εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ισχυρών κοινωνικών ομάδων που λειτουργώντας συντεχνιακά, εκβίασαν και απέσπασαν προνόμια εις βάρος των οικονομικά αδυνάτων. Δεν μιλάει για κάποιες συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, οι οποίες για το μόνο που ενδιαφερόντουσαν ήταν το βόλεμα των ημετέρων και η απόσπαση ευνοϊκών ρυθμίσεων ή εξαιρέσεων εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Δεν αναφέρεται στα διάφορα κυκλώματα και παρακυκλώματα στις προμήθειες του ελληνικού δημοσίου, που άρμεγαν στην κυριολεξία το ελληνικό κράτος με την ανοχή και την συνενοχή του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Δεν αναφέρεται στις κάθε είδους συντεχνίες που μέσα από ‘αγώνες’ που η αριστερά συμπαραστάθηκε με κάθε τρόπο, εκβίασαν εθελουσίες εξόδους με υπέρογκες αποζημιώσεις που τις πλήρωνε ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή η κοινωνία, με αποτέλεσμα να έχουμε συνταξιούχους των 45 και 50 ετών με μεγάλες συντάξεις εις βάρος των κοινωνικά αδυνάτων, που υποτίθεται υπερασπίζεται η αριστερά. Δεν αναφέρεται στην παντελή έλλειψη κάθε είδους αξιοκρατίας και αξιολόγησης στο δημόσιο τομέα, με αποτέλεσμα να ‘επιπλέουν’ οι ανεπαρκείς κομματάνθρωποι και κάθε είδους γραφειοκράτες, εις βάρος των αξιόλογων στελεχών του δημόσιου τομέα που ήθελαν να προσφέρουν και να αξιολογηθούν, αλλά το κύκλωμα των ημετέρων τους εμπόδιζε, γιατί ‘χαλούσαν’ την πιάτσα. Δεν αναφέρεται στους ‘αγώνες’ που η αριστερά στήριξε, για την εξαίρεση συγκεκριμένων συντεχνιών από κάθε προσπάθεια μιας δίκαιης ενοποίησης των ασφαλιστικών ταμείων, εις βάρος των πιο αδύνατων κοινωνικών ομάδων που δεν έχουν την δύναμη να εκβιάσουν το πολιτικό σύστημα. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Για όλα αυτά δηλαδή που έγιναν στη χώρα μας, για τα τεράστια ελλείμματα και το δημόσιο χρέος που αποτελεί σήμερα μια θηλιά στον μέλλον αυτού του τόπου και των νέων γενεών, δεν υπάρχουν υπεύθυνοι; Δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και πολιτικό προσωπικό που τα υλοποίησε; Ουσιαστικά δηλαδή, θεωρεί ότι οι κυρίαρχες αιτίες της σημερινής κρίσης της χώρας μας, είναι η ΕΕ και το σύμφωνο σταθερότητας και όχι οι πολιτικές του δικομματισμού που εφαρμόστηκαν στην χώρα μας από τη μεταπολίτευση και αναγάγει ως βασική αιτία την υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου !
Όμως αυτό που είχε πει ο Μαρξ πριν εκατόν πενήντα χρόνια περίπου για την υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου, μπορεί να αποτελεί βασική αιτία για τις περιοδικές κρίσεις του καπιταλισμού, αλλά σήμερα υπάρχουν και άλλες αντιθέσεις και αντιφάσεις του συστήματος που ίσως την εποχή του Μαρξ να μην είχαν εμφανισθεί με τη σημερινή μορφή. Για παράδειγμα σήμερα αν δούμε τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, η κρίση θίγει όχι μόνο τα εργαζόμενα στρώματα αλλά και τις παραγωγικές επιχειρήσεις, μικρές μεσαίες αλλά και μεγάλες. Η κρίση ρευστότητας και η αδυναμία πρόσβασης σε πολλές απ’αυτές τις επιχειρήσεις σε ευνοϊκή χρηματοδότηση τις οδηγούν στην μείωση της παραγωγής τους και σε περιορισμό των θέσεων εργασίας. Όλες αυτές οι επιχειρήσεις είναι απέναντι στα πιο επιθετικά κερδοσκοπικά χρηματιστηριακά κεφάλαια. Τι λέει για την αντίθεση αυτή η πολιτική απόφαση; Οι επιχειρήσεις παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων και υπηρεσιών, ενδιαφέρονται να μην μειωθεί το εισόδημα των εργαζόμενων, για να μην έχουν μείωση της κατανάλωσης των προϊόντων και υπηρεσιών τους. Άρα λοιπόν δεν συμφωνούν όλοι με τις συνταγές της συμπίεσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Ακόμη και καπιταλιστικές επιχειρήσεις ενδιαφέρονται να έχουν την δυνατότητα οι εργαζόμενοι να αγοράζουν τα προϊόντα τους και τις υπηρεσίες τους. Γιατί πελάτες τους δεν μπορεί να είναι μόνο οι καπιταλιστές. Αγοραστές θέλουν και κυρίως θέλουν να είναι οι εργαζόμενοι, γιατί αυτοί είναι οι πολλοί. Το ίδιο θέλουν και οι μικρές, μεσαίες και μεγάλες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Θέλουν τους εργαζόμενους να έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν διακοπές και έτσι ασφαλώς να κερδίσουν. Ακόμη και Τραπεζικά ‘ιδρύματα’ θέλουν οι εργαζόμενοι να έχουν εισοδήματα για να πληρώνουν τα δάνειά τους. Μόνο η σκέψη ότι μπορεί οι εργαζόμενοι στο μέλλον να μην έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν τα δάνειά τους μαζικά, κάνει τους τραπεζίτες να τρελαίνονται. Η απάντηση είναι απλή. Εάν σταματήσουν οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις να πληρώνουν τα δάνειά τους για λίγες μέρες, θα καταρρεύσει όλο το Τραπεζικό σύστημα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλοϊκά όπως τα εμφανίζει η πολιτική απόφαση.
Για το θέμα της εναλλακτικής πολιτικής πρότασης και των συμμαχιών που επιβάλλονται, η πολιτική απόφαση αυτό που μας λέει είναι ότι σήμερα στην ημερήσια διάταξη τίθεται, ‘…η υπέρβαση του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και η προώθηση του σοσιαλισμού…’
Δεν γνωρίζω με ποια ανάλυση η πολιτική απόφαση καταλήγει σε αυτή την διαπίστωση. Πέστε με απαισιόδοξο αλλά δεν βλέπω κάποιο ιδιαίτερο κοινωνικό ρεύμα που να απαιτεί τον σοσιαλισμό εδώ και τώρα! Αυτό που βλέπω και διαπιστώνω είναι, είναι ότι χρειάζεται μια πραγματική δημοκρατική ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας. Δημοκρατία παντού, διαφάνεια παντού, αξιοκρατία παντού. Το Κράτος χρειάζεται μια ολική ανασυγκρότηση με αξιοκρατία και ουσιαστική αξιολόγηση των υπηρεσιών και των δημόσιων λειτουργών από την ίδια των κοινωνία και τους ίδιους τους δημόσιους λειτουργούς με διαδικασίες αυτοαξιολόγησης. Οι προμήθειες του ελληνικού δημοσίου και της αυτοδιοίκησης να γίνονται με όρους απόλυτης διαφάνειας και αξιοκρατίας. Να αρθούν όλοι οι αποκλεισμοί και τα ‘κλειστά’ προνόμια των ολίγων και αρεστών. Και πολλά άλλα δημοκρατικά βήματα και μεταρρυθμίσεις χρειάζεται η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό Κράτος. Αυτά όμως κάθε άλλο παρά σοσιαλιστική μετάβαση αποτελούν. Αποτελούν το πλαίσιο μιας μεγάλης δημοκρατικής επανάστασης. Ναι, αυτά θα έλεγα ότι είναι οι σημερινές προτεραιότητες για την ελληνική κοινωνία και τους πολίτες. Και πάνω σ’αυτά τα προβλήματα οι πολίτες αναμένουν μια πολιτική ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση. Δεν χρειάζονται άλλα μανιφέστα με διακηρύξεις και μεγάλα λόγια.
Και οι δυνάμεις που καλούνται να υλοποιήσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι όλες οι δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Και η ελληνική δημοκρατική αριστερά έχει πολλά να δώσει σ’αυτήν την υπόθεση.

Κώστας Χαϊνάς
9-6-2010

Η άλλη μέρα για τη δημοκρατική αριστερά

2010-06-06T14:30:00.000-07:00

Οι πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με την αποχώρηση -ουσιαστικά- της ανανεωτικής πτέρυγας, δημιουργούν τουλάχιστον σε κάποιους που είχαν συμβάλλει στην δημιουργία του, κάποια ανάμικτα συναισθήματα. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι συναισθηματικό. Είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Γιατί τα πολιτικά κόμματα είναι μέσα, πολιτικά εργαλεία για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και όχι αυτοσκοπός. Είναι αλήθεια ότι ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πέρα από τις προσωπικές κόντρες που πράγματι σε ένα βαθμό υπάρχουν, κυρίως όμως το πρόβλημά του ήταν και παραμένει πολιτικό και ιδεολογικό. Υπάρχουν σημαντικές στρατηγικές πολιτικές διαφορές στις συνιστώσες που συναποτελούσαν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, που απ’ότι αποδείχθηκε έκαναν αδύνατη την συνύπαρξη τους. Η διαιώνιση αυτής της κατάστασης, δημιουργούσε πολλά προβλήματα τα οποία είχαν επιπτώσεις, πέρα από την πολιτική σύγχυση και στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Άλλωστε ιστορικά, οι σχέσεις ‘προδοσίας’ και οι ‘ανθρωποθυσίες’ είναι αρκετά δημοφιλείς στον χώρο της αριστεράς. Άρα λοιπόν η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας δημιουργεί αντικειμενικά τις προϋποθέσεις για πιο ομοιογενείς πολιτικούς χώρους, δηλαδή εν δυνάμει μεγαλύτερη αξιοπιστία και ενιαία πολιτική έκφραση για όλους. Αν και υπάρχουν ακόμη σημαντικές προστριβές με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα σταυρόλεξο που πολύ δύσκολα θα λυθεί από την ηγεσία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στην συνέχεια. Και το πιθανότερο να έχουμε και νέες αποχωρήσεις από τον ΣΥΝ ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ή ανακατατάξεις και νέες συμπράξεις. Μάλιστα η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας αφαιρεί αυτόματα κάθε άλλοθι σε όλους αυτούς που την κατηγορούσαν μέχρι σήμερα, ότι αποτελούσε την βασική αιτία των προβλημάτων στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές ανακατατάξεις είναι θεμιτές και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον άλλον για ‘προδοσία’ επειδή διαφοροποιήθηκε ή επειδή άλλαξε γνώμη. Οι διαφορές είναι πολιτικές και οι διαφοροποιήσεις και οι ανακατατάξεις είναι διαδικασίες ενός ζωντανού πολιτικού οργανισμού. Και αυτό είναι υγεία. Οι άνθρωποι άλλωστε αλλάζουν. Έχουν δικαίωμα να αλλάζουν ή να αναθεωρούν κάποια πράγματα, χωρίς να γίνονται υποχρεωτικά και ΄προδότες’. Επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτό το κυνήγι μαγισσών. Ασφαλώς ποιες ιδέες θα δικαιωθούν (αν έχει κάποιο νόημα αυτό) θα αποδειχθούν από την ίδια τη ζωή και τις εξελίξεις.
Αντικειμενικά λοιπόν το τοπίο γίνεται σχετικά πιο ξεκάθαρο για όλους και οι πολίτες θα κρίνουν. Ασφαλώς οι ‘ιδεολογικές καθαρότητες’ σήμερα, είναι και αντι-ιστορικές και ανεφάρμοστες. Και ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι ιδιαίτερα σήμερα σε στιγμές μιας μεγάλης κρίσης όπως αυτή που περνάει η χώρα μας, μια ακόμη διάσπαση στον χώρο της αριστεράς είναι πολυτέλεια. Όμως, σε τέτοιες μεγάλες στιγμές, όταν μια δύναμη αισθάνεται ότι ασφυκτιά πολιτικά και οι απόψεις της δεν ακούγονται στην κοινωνία, έχει υποχρέωση να απευθυνθεί απ’ευθείας στην κοινωνία και να επικοινωνήσει τα δικά της μηνύματα. Και θα κριθεί από την κοινωνία. Άλλωστε δεν υπάρχει και άλλος τρόπος από το να δοκιμάζονται οι ιδέες και οι προτάσεις του καθένα, μέσα στην κοινωνία και οι ίδιες οι κοινωνίες να κρίνουν και να αποφασίζουν. Και μέσα από συνθέσεις και αναδιατάξεις οι κοινωνίες τελικά να διαμορφώνουν κάθε φορά το πολιτικό πλαίσιο στη βάση των πολιτικών και κοινωνικών συγκλίσεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση το πολιτικό σύστημα θα είναι ξεκομμένο από την κοινωνία (όπως εν γένει είναι σήμερα), δομημένο γραφειοκρατικά που θέλει τους πολίτες έρμαιους ενός πελατειακού συστήματος και χειροκροτητές, και κάποια στιγμή ψηφοφόρους.

Κόμμα ή πολιτική κίνηση ;
Το κύριο για ένα πολιτικό οργανισμό είναι οι πολιτικές και οι προγραμματικές θέσεις του για τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και της χώρας. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση ως προγραμματικές αρχές. Όχι ως απόλυτες αλήθειες. Να κατανοήσει η κοινωνία τις θεμελιώδεις διαφορές της νέας πολιτικής κίνησης με την δογματική και την λεγόμενη ‘αντισυστημική’ αριστερά. Και οι διαφορές ασφαλώς είναι μεγάλες και ουσιαστικές. Και οι πολίτες θα ενημερωθούν και θα κρίνουν. Και κυρίως θα εκφραστούν. Σήμερα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα εκπροσώπησης. Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί συνολικά και καθολικά στην ελληνική κοινωνία. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς, μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί ως ο νέος εκφραστής μιας νέας ελπίδας. Ως τον καταλύτη μιας νέας συνάντησης των προοδευτικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας. Από τον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας έως τις ανέντακτες δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς, που σήμερα αναζητούν μια νέα δύναμη έκφρασης και θέλουν να συμμετέχουν στην δημοκρατική ανόρθωση και ανασυγκρότηση της χώρας.
Όχι στην οικοδόμηση ενός άλλου κομματικού μηχανισμού. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν νέο κομματικό μηχανισμό. Έχει ανάγκη από νέες ιδέες, από νέες προτάσεις, από νέα πρόσωπα. Άρα η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς που κυοφορείται, πρέπει να αποφύγει τα χαρακτηριστικά ενός παρωχημένου κομματικού μηχανισμού. Πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής πολιτικής κίνησης στα πλαίσια της κοινωνίας των πολιτών. Μιας κίνησης που θα λειτουργεί με όρους άμεσης δημοκρατίας και με εκπροσώπους οι οποίοι θα ανανεώνονται σε συνεχή και διαρκή βάση και θα είναι άμεσα ανακλητοί. Με λειτουργίες μέσα στην κοινωνία και για την κοινωνία. Με διαδικασίες ανοικτές και δημοκρατικές χωρίς αποκλεισμούς για κανέναν. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς πρέπει να πείσει ότι, δεν αποτελείται από ‘φωστήρες’ που θα πάνε να ‘ξυπνήσουν’ την κοινωνία. Η κοινωνία ξέρει. Οι πολίτες γνωρίζουν. Δεν χρειάζονται διαφώτιση. Καταλαβαίνουν. Πολιτική έκφραση χρειάζονται. Να δουν μια κίνηση με όρους κοινωνίας των πολιτών για να τους εκφράσει. Και να ξέρουν ότι αυτοί –οι πολίτες- θα είναι οι πρωταγωνιστές. Ότι δεν θα αποτελούν τους παραλήπτες της ‘γραμμής’, αλλά οι διαμορφωτές της. Ότι δεν τους χρειάζονται για να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες, αλλά για να αποτελέσουν τους βασικούς κρίκους μιας νέας κοινωνίας, της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς. Ότι δεν τους ζητάνε την ψήφο τους για να τους εκπροσωπήσουν στην επίλυση των προβλημάτων τους, αλλά για να συνδιαμορφώσουν τους όρους επίλυσης των προβλημάτων μας ως κοινωνία. Ότι δεν τους θέλουν για να διαμορφώνουν κάποιοι εσωκομματικές ισορροπίες ή για να προωθούν προσωπικές στρατηγικές. Η δημοκρατική αριστερά πρέπει να αποδείξει ότι θέλει και μπορεί. Και κυρίως να εμπιστευθεί τους απλούς πολίτες. Οι διαδικασίες ‘από πάνω’ έχουν τελειώσει. Χρειαζόμαστε ζωντανές διαδικασίες ‘από κάτω’. Αυτό που πρέπει να κάνει η κυοφορούμενη πολιτική κίνηση, είναι να καλέσει τους πολίτες σε μια νέα αφύπνιση, σε μια νέα διαδικασία αυτοοργάνωσης. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες ‘από κάτω’ θα οικοδομήσουμε μια νέα δημοκρατική αριστερά, χωρίς επετηρίδες, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς αποκλεισμούς, με κανόνες άμεσης δημοκρατίας όπου είναι δυνατόν. Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο.

Κώστας Χαϊνάς
6-6-2010

Ζητείται Εναλλακτική Πολιτική Πρόταση

2010-05-23T01:00:00.000-07:00

Ακούμε δεξιά και αριστερά για εναλλακτικές λύσεις, αλλά εναλλακτικές λύσεις δεν βλέπουμε. Ακούμε διάφορα συνθήματα με διάφορα επίθετα και αντωνυμίες, κάποιες βάσιμες κριτικές, αλλά εναλλακτική πολιτική πρόταση δεν φαίνεται στον ορίζοντα, εκτός από μεμονωμένες φωνές. Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά και με βασικό κριτήριο τη κοινή λογική.
Η χώρα μας έχει ένα σοβαρό διαχρονικό πρόβλημα, που βασίζεται στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό υπόδειγμα που εφαρμόστηκε στη χώρα μας από όλες σχεδόν τις μεταπολιτευτικές Κυβερνήσεις. Πέρα από μεμονωμένα θετικά επιτεύγματα που σίγουρα υπήρξαν στη χώρα μας, είχαμε μια διακυβέρνηση που βασιζόταν σε ένα σπάταλο πελατειακό κράτος, σε μια παραγωγική βάση που χρόνο με το χρόνο έφθινε και τα δημόσια ελλείμματα κάθε χρόνο να μεγαλώνουν. Έτσι ο δανεισμός μας μέσα από την έκδοση ομολόγων να αποτελεί ‘μονόδρομο’ για όλες τις Κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Από κοντά διάφορες ισχυρές συντεχνίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα και όχι μόνο, εκβιάζοντας ουσιαστικά την ελληνική κοινωνία, αποκόμισαν προκλητικά προνόμια, χωρίς αντιδράσεις από κανέναν σχεδόν πολιτικό χώρο. Μια επιχειρηματική κοινότητα σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτη και με ανύπαρκτη ουσιαστικά καινοτομία και ανταγωνιστικότητα. Στην ουσία είχαμε μια κοινωνία όπου μεγάλα τμήματά της συμμετείχαν ή είχαν την αίσθηση ότι συμμετείχαν λίγο ή περισσότερο, σ’αυτό που κάποιοι ονομάζουν πάρτι της μεταπολίτευσης. Και κανένας πριν ελαχίστων δεν αντιδρούσε. Απόδειξη γιαυτό είναι ότι το εκλογικό ποσοστό που συγκέντρωναν όλα αυτά τα χρόνια τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα, ήταν πάντα σχεδόν περίπου ή πάνω από το 80% του εκλογικού σώματος! Έτσι φτάσαμε στα σημερινά αδιέξοδα. Αβίαστα λοιπόν εξάγουμε το συμπέρασμα ότι, οι βασικοί υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση είναι οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν τη χώρα τα χρόνια από τη μεταπολίτευση. Η διαπίστωση αυτή πολύ δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, ακόμη και από πολιτικούς που συμμετείχαν στις Κυβερνήσεις αυτές! Αυτό δείχνει η σύγχυση και η αμηχανία που διαπερνά οριζόντια τους δύο μεγάλους πολιτικούς σχηματισμούς. Η απαξίωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού τους είναι πλέον μια καθημερινή εικόνα. Και μια κοινωνία εξοργισμένη και ταυτόχρονα συγχυσμένη και αυτή σε μεγάλο βαθμό αφού δεν βλέπει –πέρα από συνθήματα- κάποια ρεαλιστική και συγκεκριμένη πολιτική εναλλακτική πρόταση για να ‘πιαστεί’.
Η αριστερά από την άλλη, τραυματισμένη από την πτώση του ‘υπαρκτού’, αλλά και εγκλωβισμένη στα δικά της αδιέξοδα, δεν μπόρεσε να αρθρώσει πειστικό εναλλακτικό λόγο και να απειλήσει σοβαρά το δικομματικό σκηνικό ποτέ μέχρι σήμερα. Θα μπορέσει άραγε σήμερα να υπερβεί τις δικές της αντιθέσεις και να διατυπώσει ένα νέο υπόδειγμα στην ελληνική κοινωνία ; Με όλα τα δεδομένα που έχουμε έως σήμερα δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Η κομμουνιστική αριστερά ‘κλεισμένη’ στο κάστρο του ΄Περισσού’ καλεί σε ανυπακοή και αντίσταση, κατεβάζοντας κάθε τόσο τις συντεταγμένες δυνάμεις του ΠΑΜΕ στους δρόμους ή να κλείνει τα λιμάνια. Μέχρις εκεί. Από την άλλη στο χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ – πέρα από μεμονωμένες φωνές - έχει αρχίσει ο ‘εμφύλιος’ σπαραγμός με τις πρώτες ‘ανθρωποθυσίες’ να είναι στην ημερήσια διάταξη. Που χρόνος για εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας.
Γιατί το ζητούμενο σήμερα είναι αν υπάρχει εναλλακτική πρόταση εξουσίας από την δημοκρατική αριστερά απέναντι στην ακολουθούμενη πολιτική.
Η περίοδος είναι σαφώς μεταβατική και είμαστε στην αρχή του τέλους της μεταπολίτευσης. Το πολιτικό σύστημα είναι σε αδιέξοδο και από πολλές πλευρές αναζητούνται διάφορες λύσεις. Διαφαίνεται μια προσπάθεια αναδιάταξης και ανασυγκρότησης των πολιτικών δυνάμεων. Το θέμα είναι μέσα από ποιες διαδικασίες θα γίνει αυτή η αναδιάταξη και ανασυγκρότηση. Αν γίνει σε συνθήκες εργαστηρίου, σε γραφεία και με μαγειρέματα συσχετισμών θα αποτύχει. Όπως θα αποτύχει εάν δημιουργηθεί ‘κρίσιμη μάζα’ που ενδέχεται να οδηγήσει σε ‘Μπερλουσκονικά’ μοντέλα, αν και τέτοια μοντέλα δεν συνάδουν με την παράδοση της χώρας μας (αλλά πάντα υπάρχει μια αρχή). Αν γίνει με όρους κοινωνίας των πολιτών θα έχουμε μια νέα μετά – μεταπολίτευση. Και αυτό θα είναι μια πρόκληση για όλους τους πολίτες, για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και καλό για την κοινωνία. Γιατί προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας θα είναι εάν καταφέρει να αναδιοργανωθεί και να ανασυνταχθεί με όρους κοινωνίας των πολιτών, όλο το πολιτικό σύστημα. Ο τρόπος που θα γίνει αυτή η ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος θα εξαρτηθεί και η πορεία της χώρας στο μέλλον.

Κάποιες σκέψεις για την πορεία της δημοκρατικής αριστεράς.

Δεν θεωρώ ότι το Συνέδριο του ΣΥΝ θα λύσει κάποιο πρόβλημα με τους όρους που πραγματοποιείται. Το πρόβλημα του ΣΥΝ κατά την γνώμη μου συνδέεται με την φυσιογνωμία και την προγραμματική πρόταση αυτού του χώρου και όχι με τα γνωστά εσωκομματικά προβλήματα που μάλλον καλείται να ‘λύσει’. Δηλαδή να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες που δημιουργήθηκαν με την αλλαγή της ηγεσίας του το 2008. Το συνολικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ οδηγείται σε αδιέξοδο, αφού μεγάλες προγραμματικές διαφορές χωρίζουν πολλές συνιστώσες και γιατί ποτέ δεν έγινε μια πραγματική προσπάθεια διαλεκτικής σύνθεσης των διαφορετικών προσεγγίσεων, αλλά οι διαφορές αντιμετωπίστηκαν πάντα με όρους ‘προδοσίας’. Αλλά και γιατί ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για κάθε είδους παραγοντισμούς, αλλά και για υπερβολές στο όνομα κάποιου ‘αντισυστημισμού’ που δεν χαρακτήριζαν ποτέ τον χώρο της δημοκρατικής αριστεράς. Και γιατί ακόμη δυστυχώς δεν έχουμε εκπαιδευτεί σε συλλογικές και συναινετικές κουλτούρες διαλόγου και συνύπαρξης. Θα πρότεινα λοιπόν αντί να παρακολουθήσουμε νέες ανθρωποφαγίες (γιατί αυτό διαβλέπω με τους χαρακτηρισμούς που ακούω δεξιά και αριστερά), να υπάρξουν οι κατάλληλες πρωτοβουλίες, ώστε χωρίς κόμπλεξ και χαρακτηρισμούς να ανασυγκροτηθούν αυτόνομες πολιτικές κινήσεις (κόμματα;) με βάση το κοινό προγραμματικό πλαίσιο που θα διαμορφωθεί σε κάθε πολιτική πρωτοβουλία. Οι κινήσεις αυτές να κατέβουν αυτόνομα στις εθνικές εκλογές και μέσα από τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες να δοκιμαστούν στην λαϊκή ετυμηγορία. Η πολιτική τους επιβίωσή να εξαρτηθεί μόνο από την κοινωνική αποδοχή τους και όχι από κάποιους εσωκομματικούς συσχετισμούς. Ένα πολιτικό κόμμα είναι μέσον για μια δημοκρατική και καλύτερη κοινωνία και όχι αυτοσκοπός. Η δημοκρατική αριστερά να ανοίξει τα πανιά της και να μην φοβηθεί να συναντηθεί με όλες τις δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς και της οικολογίας. Να δημιουργήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνίας χώρους διαλόγου και γιατί όχι και κοινής δράσης όπου είναι ώριμα τα πράγματα. Να συναντηθεί από μηδενική βάση με τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας που βρίσκονται στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ, των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ και μεταξύ των ανένταχτων πολιτών. Να δημιουργηθούν από κοινού με αυτές τις δυνάμεις, σε κάθε πόλη και σε κάθε κλάδο, σε πρώτη φάση ανοικτοί χώροι διαλόγου. Να ανοίξει μια μεγάλη δημοκρατική συζήτηση για το μέλλον αυτού του τόπου. Με τοπική αλλά και με εθνική ατζέντα. Μέσα απ’αυτές τις διαδικασίες, με όρους κοινωνίας των πολιτών θα διαμορφώνονται οι συνθήκες μιας νέας πολιτικής συγκρότησης της δημοκρατικής αριστεράς και της οικολογίας και των πολιτικών συμμαχιών, χωρίς προκαταλήψεις και αποκλεισμούς. Με καινούριους όρους. Με προγραμματικό πλαίσιο που θα γράφεται καθημερινά με όρους κοινωνίας των πολιτών και με άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες. Μέσα από έναν τέτοιο διάλογο και με την εμπειρία θα μαθαίνουμε όλοι. Αρκεί να έχουμε ανοικτά τα μάτια και τα αυτιά μας και δεν ταμπουρωνόμαστε σε δόγματα και απόλυτες αλήθειες. Δεν χρειάζεται ούτε να ΄βιάζουμε’ τις εξελίξεις ούτε να τις μαγειρεύουμε σε κάποια γραφεία. Ανοικτά στην κοινωνία και μέσα από την κοινωνία θα υπάρξει, εάν υπάρξει κάποια θετική εξέλιξη στην πολιτική δημοκρατική οικολογική αριστερά.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 23-5-2010

Το περιβαλλοντικό έγκλημα της Κεντρικής Εύβοιας, οι φυσικοί και οι ηθικοί αυτουργοί.

2010-05-13T14:24:00.001-07:00

Έχουν περάσει πάνω από τρία χρόνια, που συγκροτημένα το περιβαλλοντικό κίνημα της Εύβοιας, διεκδίκησε με πολλούς τρόπους λύσεις και απαντήσεις στα μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα του Νομού. Προβλήματα που δημιούργησαν, πρακτικές ανεξέλεγκτης και ασύδοτης δράσης και πολιτικές που εφαρμόστηκαν και που δεν άγγιξαν τις αιτίες των προβλημάτων και τους βασικούς ρυπαντές οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα, ανενόχλητα τη δράση τους. Ειδικότερα η περιοχή της Κεντρικής Εύβοιας, μια περιοχή που περιλαμβάνει επτά δήμους με πάνω από 130.000 πληθυσμό, δοκιμάζεται σήμερα σοβαρά αφού για πάνω από σαράντα χρόνια η γη και ο υδροφόρος ορίζοντας με τον κωδικό 07-24, δέχθηκε τόνους από κάθε είδους ρυπαντικά φορτία. Ήδη οι περιφερειακοί δήμοι (Μεσσαπίων, Αρτάκης, Διρφύων, Ληλαντίων, Αυλίδας, Ανθηδόνας) έχουν σοβαρό πρόβλημα και η ρύπανση πλέον αγγίζει επικίνδυνα και την Χαλκίδα.
Η περιοχή του ‘Πισσώνα’ που φιλοξενεί δραστηριότητες σε πάνω από είκοσι κτηνοτροφικές - πτηνοτροφικές - χοιροτροφικές επιχειρήσεις και σφαγεία είναι ο βασικός τροφοδότης της οργανικής ρύπανσης της περιοχής. Σύμφωνα με έκθεση της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος της ΝΑ Εύβοιας, αρκετές απ’αυτές τις επιχειρήσεις λειτουργούν χωρίς άδειες ή με άδειες που στηρίζονται σε μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων που έχουν λήξει. Για πολλά χρόνια έριχναν τα απόβλητά τους –σχεδόν ανεπεξέργαστα- στα ρέματα της περιοχής που κατέληγαν στο Μεσσάπιο και Λήλαντα ποταμό και όλη η αγροτική γη της Μεσσαπίας και του Ληλάντιου πεδίου δεχόταν κάθε χρόνο τόνους με νιτρική και φωσφορική ρύπανση. Η ρύπανση αυτή σε συνδυασμό και με τα φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα που χρησιμοποιήθηκαν στην αγροτική παραγωγή, ανέβασαν στα ύψη την οργανική ρύπανση, με αποτέλεσμα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία μελέτης του ΥΠΕΧΩΔΕ ο υδροφόρος ορίζοντας της Κεντρικής Εύβοιας να είναι ο πιο ρυπασμένος ορίζοντας της Ελλάδας (με τους μεγαλύτερους δείκτες BOD και COD).
Λίγο πιο βόρεια στην περιοχή της Μεσσαπίας δραστηριοποιείται η ΛΑΡΚΟ, μια από τις μεγαλύτερες εξορυκτικές βιομηχανίες στην Ευρώπη. Από αναλύσεις που έγιναν από επιστημονικούς φορείς (ΙΓΜΕ, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο), στην περιοχή της Μεσσαπίας βρέθηκαν πολύ υψηλές συγκεντρώσεις σε βαρέα μέταλλα (χρώμιο, εξασθενές χρώμιο, νικέλιο κ.ά.). Ρεπορτάζ σε εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς κάνουν το θέμα να πάρει δημοσιότητα. Ένα τοξικό μυστικό βγήκε στον αέρα. Βέβαια οι περιβαλλοντικές οργανώσεις χρόνια τώρα μιλούν για την ρύπανση της γης, του υδροφόρου ορίζοντα και του Ευβοϊκού Κόλπου με βαρέα μέταλλα, αλλά ήταν σαν να τα έλεγες εις ώτα μη ακουώντων. Η εξακρίβωση εξασθενούς χρωμίου βέβαια βοήθησε στην δημοσιότητα αυτή. Αλλά όλοι οι σοβαροί αναλυτές λένε, ακόμη και στην περίπτωση που δεν είχαμε εξασθενές χρώμιο, οι μεγάλες συγκεντρώσεις σε άλλα βαρέα μέταλλα και η οργανική ρύπανση της Κεντρικής Εύβοιας, είναι στοιχεία ικανά για να ανακηρυχθεί η Κεντρική Εύβοια σε περιοχή έκτακτης ανάγκης! Να σημειώσουμε ότι τα μεταφερόμενα τοξικά απόβλητα στην περιοχή ασφαλώς έχουν επιδράσει στην τοξική ρύπανση, αλλά η αιτία αυτή δεν αποτελεί ικανή συνθήκη που μπορεί να ερμηνεύσει το μέγεθος και την διασπορά της υπάρχουσας ρύπανσης. Άρα ο βασικός ρυπαντής ανήκει και λειτουργεί στην περιοχή της Κεντρικής Εύβοιας.
Κάθε καλόπιστος πολίτης θα αναρωτηθεί : Γιατί ; Γιατί συνεχίζεται ένα καθεστώς για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια και κανένας να μην το αγγίζει. Κάποιοι λένε ότι είναι οι θέσεις εργασίας. Στον ‘Πισσώνα’ εργάζονται κάποιες εκατοντάδες εργαζόμενοι. Εάν υποχρεώσουμε τις επιχειρήσεις που ρυπαίνουν να εφαρμόσουν αντιρρυπαντική τεχνολογία και σύγχρονους βιολογικούς καθαρισμούς δεν θα αντέξουν οικονομικά. Όμως είναι γνωστό ότι οι επενδύσεις που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος επιχορηγούνται με ποσοστό 50% για την Εύβοια τουλάχιστον και κέρδη που θα χρησιμοποιηθούν για παρόμοιες επενδύσεις έχουν ευνοϊκή φορολογική αντιμετώπιση. Μάλιστα υπάρχουν πανεπιστημιακές μελέτες που αυτά τα επικίνδυνα απόβλητα, μπορεί η επιχείρηση να τα αξιοποιήσει για να παράγει ενέργεια (βιοαέριο) και έτσι αντί να μολύνει το έδαφος και το νερό να μειώσει τα έξοδά της από την παραγωγή ενέργειας. Κανένας δεν θέλει να κλείσουν επιχειρήσεις. Εκείνο που θέλουμε να διασφαλίσουμε όλοι (πρέπει) είναι καθαρό νερό και υγιεινό περιβάλλον. Πως μπορούμε να το διασφαλίσουμε όμως ; Το πρόβλημα είναι σύνθετο. Είναι συνδυασμός άγνοιας αλλά και σκοπιμοτήτων. Η τοπική αλλά και η κεντρική εξουσία απέτυχε να υλοποιήσει πολιτικές που θα υποχρέωνε τις επιχειρήσεις αυτές να αναβαθμίσουν τις υποδομές τους, να δημιουργήσουν ολοκληρωμένα συστήματα ανακύκλωσης και επεξεργασίας των αποβλήτων τους, για καθαρά μικροκομματικές σκοπιμότητες. Από την άλλη πλευρά ανημέρωτοι αλλά και κοντόφθαλμοι επιχειρηματίες (για γρήγορο και εύκολο κέρδος), δεν έκαναν όσα όριζε ο νόμος, χωρίς να ξέρουν όμως ότι έβαζαν τους όρους της δικής τους κατάρρευσης. Γιατί μαζί με το περιβάλλον θα καταρρεύσουν και οι επιχειρήσεις τους. Γιατί αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθούν να εφαρμόσουν τους νόμους και να πάρουν τα αντίστοιχα μέτρα. Μέτρα τα οποία σε τελευταία ανάλυση την δική τους ανταγωνιστικότητα θα αυξήσουν και τα δικά τους προϊόντα θα κάνουν ποιοτικότερα και πιο ανταγωνιστικά. Και όποιος τα πάρει πρώτος θα είναι και πιο ωφελημένος. Και από την άλλη μια κοινωνία πολιτών σχεδόν φοβισμένη. Το αν αφήναμε να υπονομεύσουν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας ήταν μια άλλη ιστορία. Έτσι μεγάλες περιοχές του Πισσώνα εγκαταλείφθηκαν και δεν καλλιεργούνται πλέον. Μια απόλυτη ερημοποίηση απειλεί την περιοχή…
Η ΛΑΡΚΟ είναι μια διαφορετική περίπτωση. Η ΛΑΡΚΟ είναι από μια από τις μεγαλύτερες μεταλλευτικές επιχειρήσεις της Ευρώπης. Το σιδηρονικέλιο που παράγει είναι μια από τις σημαντικότερες πρώτες ύλες παραγωγής διαφόρων μετάλλων και κυρίως ανοξείδωτου χάλυβα. Η ΛΑΡΚΟ ουσιαστικά είναι κρατική επιχείρηση αφού οι βασικοί της μέτοχοι είναι το Δημόσιο, η ΔΕΗ και η Εθνική Τράπεζα. Όλα αυτά τα χρόνια η εταιρία έχει μια ιδιότυπη ασυλία σε όλα τα θέματα που άπτονται της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και των συστημάτων διαχείρισης αποβλήτων και έργων αποκατάστασης.
Ρυπαίνει με πάνω από 1 εκ.τόνους τοξικής σκουριάς τον Ευβοϊκό Κόλπο που ρίχνονται μέσα του κάθε χρόνο. Σκουριά που περιέχει μεγάλες ποσότητες βαρέων μετάλλων όπως νικέλιο, χρώμιο, κάδμιο και υδράργυρο τα οποία βέβαια μέσα από τον βιολογικό κύκλο πάνε στα ψάρια του Ευβοϊκού και μετά στο στομάχι μας. Στην πράξη παραβιάζει τη Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου για την πρόληψη της θαλάσσιας ρύπανσης που η χώρα μας έχει κυρώσει με το νόμο 1171/81 και το ΠΔ 68/95. Δηλαδή παραβιάζει ένα νόμο του ελληνικού Κράτους από το 1996 που έπρεπε να είχε σταματήσει την πόντιση της σκουριάς. Η κουτοπονηριά που έχει βρει είναι να απαγορεύει την πόντιση αποβλήτων σε διεθνή ύδατα αλλά σε εθνικά το επιτρέπει.
Λειτουργεί στα ‘Βρυσάκια’ της Εύβοιας μονάδα συγκέντρωσης του μεταλλεύματος, επεξεργασίας και εμπλουτισμού, η οποία δεν έχει άδεια λειτουργίας ουσιαστικά αφού οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων δεν ισχύουν, σύμφωνα με έκθεση της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος της ΝΑ Εύβοιας!
Σε όλα τα ενεργά και ανενεργά μεταλλεία στην περιοχή της Μεσσαπίας δεν έχει γίνει καμιά αποκατάσταση και στα βάθη των μεταλλείων τα νερά της βροχής συγκεντρώνονται με αποτέλεσμα να γίνονται κάθε είδος χημικών αντιδράσεων και να διαπερνούν βαρέα μετάλλων στον υδροφόρο ορίζοντα.
Βουνά από ‘στείρα’ τα οποία βέβαια κάθε άλλο στείρα υλικά είναι, κοσμούν τα βουνά και τα δάση της Μεσσαπίας!
Για όλα αυτά τα χρόνια το επίσημο κράτος κάνει τα στραβά μάτια. Από κοντά η τοπική και νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, στελέχη των οποίων είναι και στελέχη της ΛΑΡΚΟ. Αλλά και από την τοπική κοινωνία λίγοι είναι αυτοί που μιλάνε ανοικτά. Μια ‘περίεργη’ ένοχη σιωπή απλώνεται παντού. Γιατί ;
Τον τελευταίο χρόνο μετά τις μεγάλες πιέσεις που άσκησε το περιβαλλοντικό κίνημα έγιναν κάποιοι έλεγχοι από επιθεωρητές περιβάλλοντος και από ελεγκτές της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος της ΝΑ Εύβοιας. Τα πορίσματα που δημοσιεύθηκαν αφορούσαν τα ‘Βρυσάκια’. Οι παρανομίες που εντοπίσθηκαν ήταν ικανές να κλείσουν την επιχείρηση. Το πρόστιμο τελικά ήταν 30.000 € !
Όπως καταλαβαίνουμε το πρόβλημα είναι τεράστιο και δύσκολα επιλύσιμο. Άμεσα χρειάζεται να αναζητηθούν λύσεις για καθαρό και υγιεινό νερό. Να εντοπισθούν οι βασικοί ρυπαντές της περιοχής και να παρθούν μέτρα. Ελπίζουμε η νέα ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος να μην συνεχίσει την τακτική των προκατόχων τους και να αλλάξει σελίδα. Ειδικά για τη ΛΑΡΚΟ. Αναμένουμε.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 13-5-2010

Το περιβαλλοντικό έγκλημα της Κεντρικής Εύβοιας, οι φυσικοί και οι ηθικοί αυτουργοί.

2010-05-13T14:24:00.000-07:00

Η χώρα υπό οικονομική κατοχή και τα πολιτικά αδιέξοδα

2010-05-06T12:22:00.000-07:00

(Μήπως είναι καλύτερα να αποδεχθούμε ως κοινωνία την χρεοκοπία μας ;)

Το πολιτικό σύστημα είναι σήμερα σε αδιέξοδο. Η Κυβέρνηση από τη μια πλευρά σπασμωδικά και αμήχανα, υλοποιεί αναγκαστικά (;) μια πολιτική για την οποία δεν την εξουσιοδότησε ο ελληνικός λαός στις πρόσφατες εκλογές. Η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης τελεί υπό σύγχυση. Άλλα σκέφτεται και συζητά ιδιαιτέρως και άλλα λέει δημοσίως. Η αριστερά χαμένη στην μετάφραση… Ο πολιτικός της λόγος εξαντλείται σε μια καταγγελία του συστήματος, άντε και των κερδοσκόπων που ‘ξαφνικά’ στοχοποίησαν τη χώρα μας !
Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα ;
Έχουμε δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που άσκησαν εξουσία τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια και οι πολιτικές τους είναι κατά βάση οι βασικές αιτίες της σημερινής κρίσης. Και αναφέρομαι σε βασικές πλευρές αυτής της πολιτικής. Πελατειακό κράτος, βόλεμα ημετέρων, αμαρτωλές προμήθειες, εγκληματικές σπατάλες, πλουτισμός και διαφθορά δημόσιων λειτουργών, ατιμωρησία και εάν συνεχίσουμε θα γεμίσουμε τη σελίδα. Αυτά για να υλοποιηθούν όμως χρειάζονται δύο πλευρές. Η μία πλευρά είναι το πολιτικό προσωπικό που υλοποίησε αυτές τις πολιτικές, ήταν συνεργός και φυσικός αυτουργός και έστρωσε το δρόμο ώστε να φτάσει η χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο. Το ότι υπάρχουν (σίγουρα υπάρχουν) και πολιτικά πρόσωπα που δεν είχαν φυσική αυτουργία, δεν απαλλάσσει τον πολιτικό κόσμο των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων από τις μεγάλες ευθύνες του. Η άλλη πλευρά είναι η κοινωνία. Δηλαδή εμείς οι πολίτες. Και θα μιλήσω σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο για να δώσω έμφαση στην διάσταση του εμείς. Γιατί κάποιοι από εμάς ζητήσαμε προσωπικές εξυπηρετήσεις από το πολιτικό προσωπικό. Κάποιοι από μας προμηθεύσαμε τα νοσοκομεία μέσα από αμαρτωλές συμβάσεις ‘λαδώνοντας’ τους γνωστούς μας δημόσιους λειτουργούς. Κάποιοι από μας αντιδράσαμε σε κάθε σύστημα αξιολόγησης και διαφάνειας των δημόσιων πραγμάτων, των δημόσιων λειτουργών, όταν επιχειρήθηκε να γίνει κάτι. Κάποιοι από μας πιέσαμε μέσα από τη συνδικαλιστική δύναμη που διαθέταμε για να πάρουμε υπέρογκες αποζημιώσεις και πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, που βάρυναν ασφαλώς το κράτος και τους υπόλοιπους φορολογούμενους. Κάποιοι από μας δεν κόβαμε απόδειξη, ούτε δηλώναμε όλα τα εισοδήματά μας… Κάποιοι από μας πήραμε ή δώσαμε ‘φακελάκι’ για να σπρώξουμε μια υπόθεση, είτε για να βρούμε ένα κρεβάτι σε νοσοκομείο, είτε για να γίνει γρήγορα μια επέμβαση, είτε για να κάνει τα ‘στραβά μάτια’ η υπηρεσία στην αυθαιρεσία που κάναμε στο σπίτι μας και άλλα πολλά, ων ουκ έστι αριθμός… Ασφαλώς πρέπει να υπάρχουν (;) συμπολίτες μας οι οποίοι ήταν ακέραιοι σε όλα. Αυτό όμως μάλλον επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ότι δηλαδή έχουμε μια κοινωνία και ένα λαό συνένοχο. Τουλάχιστον πολιτικά μπορούμε να το πούμε με σιγουριά. Αυτή η κοινωνία και αυτός ο λαός ήταν που ανέδειξε όλα αυτά τα χρόνια τις πολιτικές δυνάμεις που άσκησαν αυτές τις πολιτικές και μάλιστα επανειλημμένα. Δηλαδή αυτό σημαίνει ότι στα τριάντα πέντε χρόνια, αν θέλαμε ως κοινωνία να αλλάξουμε τα πράγματα θα τα είχαμε αλλάξει. Δεν θέλαμε γιαυτό και δεν άλλαξαν. Ακόμη και σήμερα εκτιμώ ότι υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και ίσως είναι και ανάμεσα στους υπόλοιπους διαδηλωτές που υπερασπίζονται τους πενιχρούς μισθούς τους και τις πενιχρές συντάξεις τους.
Το πραγματικό λοιπόν πρόβλημα που έχουμε είναι ότι, έχουμε το εξής παράδοξο: Από την μια πλευρά έχουμε τις ίδιες δυνάμεις (πολιτικές και φυσικά πρόσωπα) που δημιούργησαν το πρόβλημα και μένουν ουσιαστικά ατιμώρητες, οι ίδιες δυνάμεις καλούνται ταυτόχρονα να το αντιμετωπίσουν. Και από την άλλη έχουμε μια κοινωνία διαμαρτυρόμενη αλλά και συνυπεύθυνη για την σημερινή κατάσταση. Ασφαλώς όχι με το ίδιο μερίδιο συνυπευθυνότητας.
Και για να μην βγάλω απ’έξω τα κόμματα της αριστεράς, θέλω να σημειώσω που εντοπίζω τις ευθύνες της αριστεράς. Ασφαλώς η αριστερά στην όποια εκδοχή της, δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως υπαίτια των σημερινών αδιεξόδων αφού δεν άσκησε πραγματική εξουσία τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια (εξαιρώ το τρίμηνο του 1989 το οποίο είναι ασήμαντο ουσιαστικά). Μέσα από την κατάθεση κάποιων παραδειγμάτων θα φανεί και διαφορετικά ο βαθμός της ευθύνης της αριστεράς στα σημερινά αδιέξοδα. Κυρίως εντοπίζω τις ευθύνες της στην συστημική (για να χρησιμοποιήσω μια δημοφιλή έκφραση της), στήριξη κάθε διεκδίκησης και κάθε αγώνα από οποιονδήποτε και αν γινόταν, ανεξαρτήτως του περιεχομένου και των αιτημάτων. Επέδειξε παιδαριώδη πολιτική ανωριμότητα όταν συντασσόταν με συντεχνίες οι οποίες διεκδικούσαν το στενό δικό τους ‘βόλεμα’, αδιαφορώντας για την υπόλοιπη κοινωνία. Να θυμηθούμε την συστημική υπεράσπιση της αριστεράς στα ασφαλιστικά ‘κεκτημένα’ κάποιων προνομιακών ομάδων σε βάρος των υπολοίπων πολιτών; Να θυμηθούμε την συστημική άρνηση της αριστεράς κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού του κράτους οποτεδήποτε επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο από τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, έστω με μικρές μεταρρυθμίσεις, στο όνομα ότι δεν συμφωνεί με το κράτος αυτό ; Και ταυτόχρονα όμως, σε κάθε οικονομικό πρόβλημα στον οποιοδήποτε τομέα να προτείνει λύση με τη σφραγίδα αυτού του κράτους, το οποίο προηγούμενα κατήγγειλε. Κρατικοποίηση ‘δια πάσαν νόσον’ ήταν η κυρίαρχη λογική για κάθε πρόταση που έκανε. Ακόμη και για την αντιμετώπιση της ανεργίας πρότεινε 100.000 διορισμούς στο δημόσιο!!! Τέλος για να σταματήσουμε εδώ στην απόδοση ευθυνών στην αριστερά για το σημερινό κατάντημά μας, οι ευθύνες της εντοπίζονται στην διαχρονική άρνησή της, κάθε αξιολόγησης των δημόσιων λειτουργών και των δημόσιων υπηρεσιών. Οι ευθύνες όμως υπάρχουν αντικειμενικά, μόνο από το γεγονός ότι δεν έχει σήμερα μια σοβαρή ρεαλιστική και ολοκληρωμένη πρόταση διεξόδου από την κρίση και περιορίζεται σε κάποια συνθήματα περί ‘κεκτημένων’, που θυμίζουν περισσότερο συνδικάτο, παρά μια πολιτική δύναμη με φιλοδοξία διακυβέρνησης της χώρας.
Ο πολίτης δεν βλέπει καμιά ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση από κανένα οργανωμένο πολιτικό φορέα. Η πρόταση για δημοψήφισμα είναι μια πρόταση, αλλά δεν αποτελεί ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας. Γιατί αν υποθέσουμε ότι κάνουμε δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα είναι όχι στο ‘πακέτο στήριξης’ ΔΝΤ-ΕΕ. Στην συνέχεια τι πρέπει να γίνει ; Ποια είναι τα συστατικά στοιχεία μιας πολιτικής που χρειάζεται να εφαρμοστεί ; Τέτοιες ‘λεπτομέρειες’ θεωρούνται περιττές ; Οι καταγγελίες του ΔΝΤ, της ΕΕ, του Μάαστιχτ, του Συμφώνου Σταθερότητας, της Γερμανίας, της ΄κακιάς’ Μέρκελ, δεν αποτελούν πειστικές απαντήσεις και εναλλακτικές προτάσεις στο πρόβλημα σήμερα. Ούτε οι φωνές για αντίσταση, ανυπακοή και αυτές οι θεωρίες περί φόβου (φοβίστε τους!!!), δεν αποτελούν ολοκληρωμένες πολιτικές προτάσεις και διέξοδοι σήμερα. Οι φράσεις, να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν, είτε να ανακληθούν τα μέτρα, είναι απλά συνθήματα. Δεν είναι πολιτικές επιλογές και ολοκληρωμένες πολιτικές πλατφόρμες. Τα συνδικάτα μπορούν να εκφράζουν αυτά τα συνθήματα. Τα πολιτικά κόμματα όμως δεν μπορεί να αναμασάνε αυτά που λένε τα συνδικάτα. Τα πολιτικά κόμματα χρειάζεται να εκφέρουν πολιτικό λόγο. Και πολιτικές προτάσεις ρεαλιστικές και συγκεκριμένες για το σήμερα. Γιατί η κοινωνία θέλει λύσεις για το σήμερα. Όχι συνθήματα και γενικόλογες καταγγελίες και κάποιες γενικολογίες για κάποιο αδιόρατο μέλλον.
Ας δούμε σύντομα το χρονικό των εξελίξεων.
Κατ’αρχήν θα δεχθούμε ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο ως χώρα. Δηλαδή το να λέμε ότι ‘η κρίση σας δεν μας αφορά’, εθελοτυφλούμε. Η κρίση είναι εδώ, αφορά τη χώρα μας, το σύστημα δεν μπορεί να δώσει μισθούς και συντάξεις το Μάϊο. Η χώρα βρίσκεται υπό πολιορκία από τα πιο επιθετικά και κερδοσκοπικά κεφάλαια εδώ και μήνες (σχεδιασμένα ή όχι δεν έχει σημασία), με αποτέλεσμα η χώρα να μην μπορεί ουσιαστικά να δανεισθεί από τις διεθνείς αγορές. Μέσα από κακούς πολιτικούς χειρισμούς και ερασιτεχνισμούς η Κυβέρνηση της χώρας απευθύνεται στους εταίρους μας για βοήθεια. Κάπου εκεί εμπλέκεται και το ΔΝΤ αλλά το πρόβλημα κατά τη γνώμη μας είναι δευτερεύον αν στο ‘πακέτο βοήθειας’ είναι ή όχι το ΔΝΤ. Το θέμα είναι αν η χώρα μας έπρεπε ή όχι να ζητήσει βοήθεια, δηλαδή δάνειο στην πραγματικότητα. Και οι δανειστές όπως καταλαβαίνουμε όλοι όσοι έχουμε πάρει κάποιο δάνειο, θέλουν να εξασφαλιστούν. Και οι διασφαλίσεις που απαίτησαν οι δανειστές μας ήταν τα μέτρα που ακούσαμε από την Κυβέρνηση. Γιατί όταν δανείζεσαι δεν καθορίζεις εσύ τους όρους του δανεισμού αλλά ο δανειστής σου.
Υπήρξε άλλη πρόταση εκτός από την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ; Μια πρόταση που άκουσα αποσπασματικά από κάποιους αναλυτές είναι να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Ίσως έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα να είναι μια πρόταση διεξόδου…
Ας υποθέσουμε ότι είχαμε μια Κυβέρνηση που θα επέλεγε να κάνουμε στάση πληρωμών, δηλαδή να κηρύξουμε τη χώρα υπό πτώχευση και να αναδιαπραγματευθούμε το χρέος της χώρας με τους δανειστές μας. Και η αναδιαπραγμάτευση αυτή δεν αφορά το θέμα αν θα πρέπει να εξοφλήσουμε ή όχι το χρέος μας. Αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Κανένας δεν θα μας χαρίσει τα δανεικά που μας έδωσε κάποια στιγμή και καμιά χώρα στον κόσμο δεν υπάρχει που να μην πλήρωσε κάποια στιγμή τα δανεικά. Και να μην ξεχνάμε ότι οι δανειστές μας δεν είναι πάντα κάποιοι αδίστακτοι κερδοσκόποι. Μπορεί να είναι ασφαλιστικά ταμεία εργαζομένων της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Με την αναδιαπραγμάτευση όμως μπορούμε να διασφαλίσουμε κάποια έκπτωση και κάποια μετάθεση των τοκοχρεολυσίων στο μέλλον. Και το πιθανότερο είναι ότι, η επιλογή της πτώχευσης και η αναδιαπραγμάτευση θα μας οδηγήσει αυτόματα εκτός της ζώνης του ευρώ, ίσως και εκτός της ΕΕ.
Η επιλογή μιας τέτοιας εξέλιξης δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα πάρουμε επώδυνα μέτρα ως κοινωνία. Έγκυρες αναλύσεις έχουν αποδείξει ότι θα χρειαστεί να πάρουμε αντίστοιχα μέτρα με αυτά της σημερινής Κυβέρνησης. Δηλαδή να υποβαθμίσουμε το οικονομικό επίπεδο της κοινωνίας από 20% έως 30%. Δηλαδή πάνω – κάτω, τα αποτελέσματα στο εισόδημά όλων μας θα είναι το ίδιο είτε προσφύγουμε στο μηχανισμό στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ, είτε κηρύξουμε στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Εάν είναι ‘όμως να διαλέξουμε την στάση πληρωμών με την θέληση της κοινωνίας, την προτιμώ απ’αυτήν που δρομολογείται σήμερα με ΔΝΤ-ΕΕ κηδεμόνες. Και αυτό γιατί την όποια υποβάθμιση του βιοτικού μας επιπέδου θα την αποφασίσουμε εμείς, χάριν των παιδιών μας και ενός μέλλοντος που θέλουμε να χτίσουμε εμείς και όχι κάποιοι άλλοι για μας.

Θα πει κάποιος. Όλοι έχουμε δικαίωμα να αλλάξουμε, ακόμη και ένας λαός έχει δικαίωμα ν’αλλάζει άποψη και να το εκφράζει μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. (Όταν όμως άκουσα κάποιους, -μετά την ανοικτή δολοφονία των τριών συν έναν συνανθρώπων μας- να λένε τι θέλανε και αυτοί μέσα στην Τράπεζα αυτή τη μέρα, ανατρίχιασα και ταυτόχρονα σκέφτηκα ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξουμε εύκολα…) Συμφωνώ λοιπόν σ’αυτό και ασφαλώς μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες (εθνικές εκλογές), θα πρέπει να αποφασίσουμε ως κοινωνία προς τα που θέλουμε να πάμε. Συμφωνώ ότι τα όποια μέτρα πρέπει να έχουν την νομιμοποίηση όλης της κοινωνίας. Όχι όμως μέσα από λαϊκίστικες κορώνες και δημαγωγίες. Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ως κοινωνία σε κανέναν. Και αν χρειαστεί να κάνουμε ‘μπάχαλο’ κάτι, να κάνουμε το πολιτικό σύστημα και όχι τις πόλεις μας που πάλι εμείς θα πληρώσουμε τα σπασμένα. Ναι, γιατί όχι, να διαλυθεί και να επανασυσταθεί σε νέες βάσεις και με θαρραλέες κινήσεις αυτοκάθαρσης το πολιτικό σύστημα. Και αν δεν θέλουν κάποιοι να κάνουν αυτοκάθαρση και να τιμωρηθούν οι βασικοί υπεύθυνοι τουλάχιστον με πολιτικό αποκλεισμό από τα κοινά, να τις επιβάλλουμε εμείς ως κοινωνία σε όλους τους πολιτικούς φορείς.
Χρειάζεται επίσης να αυτοστοχαστούμε και να σκεφτούμε τι θέλουμε ως κοινωνία. Θέλουμε να σώσουμε το ‘τομάρι μας’ ή θέλουμε μια άλλη κοινωνία με πραγματική αλληλεγγύη και κοινωνική συνοχή ; Ποιο είναι το ζητούμενο σήμερα για τον καθένα από μας ; Να πάρει απλά τα μέτρα πίσω η Κυβέρνηση και να συνεχισθεί η ίδια κατάσταση ; Θέλουμε να βάλλουμε τέρμα στο πελατειακό κράτος ; Στις ημέτερες διευκολύνσεις κάθε τύπου ; Θέλουμε να έχουμε αυτά τα κόμματα και αυτό το πολιτικό προσωπικό, που πρωταγωνίστησαν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια και ευθύνονται για τα σημερινά αδιέξοδα ; Χρειαζόμαστε την διεθνή επιτροπεία του ΔΝΤ-ΕΕ ή πρέπει να τα καταφέρουμε μόνοι μας ; Και αν αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε αυτή την κηδεμονία, είμαστε αποφασισμένοι ως κοινωνία να δεχθούμε την προσωπική συμβολή του καθένα μας στην αντιμετώπιση της κρίσης ; Είμαστε αποφασισμένοι λοιπόν για μεγάλες θυσίες, που θα ανατρέψουν το σημερινό υπόδειγμα της ζωής μας ; Από τον τρόπο που θα απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και οι εξελίξεις από εδώ και πέρα.

Κώστας Χαϊνάς
6-5-2010

Συνέχεια στις ‘ανορθόδοξες’ σκέψεις για την οικονομία και την ανάπτυξη

2010-03-28T03:58:00.000-07:00

Και τώρα τι κάνουμε, θα αναρωτηθεί ο καθένας μας μετά την σύνοδο της ΕΕ και τον αναμενόμενο συμβιβασμό. Έναν συμβιβασμό που αφορούσε ασφαλώς όχι μόνο τη χώρα μας, αλλά ευρύτερα τον χώρο της ευρωζώνης. Κάποιοι είπαν εν είδει αστείου (;), εντάξει μπορούμε να συνεχίσουμε το πάρτι! Κάποιοι άλλοι είπαν, εντάξει φτηνά τη γλυτώσαμε… Κάποιοι είπαν ότι δεν τους αφορά το θέμα… Κάποιοι έκαναν κριτική στους ευρωπαίους και ειδικότερα στη Γερμανία για την τσιγκουνιά τους (!). Λες και είναι υποχρεωμένοι οι ευρωπαίοι να πληρώνουν τα δικά μας ‘σπασμένα’. Γιατί όπως και να το κάνουμε δικά μας ‘σπασμένα’ είναι το υπερβολικά μεγάλο δημόσιο χρέος και έλλειμμα της χώρας μας. Λέει κάποιος, μα τα γερμανικά προϊόντα αγοράζαμε και το δικό μας έλλειμμα είναι πλεόνασμα για τη Γερμανία. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή ; Ότι επειδή αγοράζαμε γερμανικά αυτοκίνητα και άλλα καταναλωτικά προϊόντα –όχι πάντα χρήσιμα ή τέλος πάντων είδη πρώτης ανάγκης- θα πρέπει η Γερμανία να μας ξελασπώσει ; Ένα άλλο επιχείρημα που διάβασα αυτές τις μέρες είναι, ότι θα πρέπει η Γερμανία να αγοράζει περισσότερο τα προϊόντα μας, οι Γερμανοί να γίνουν περισσότερο καταναλωτικοί, για να μειωθεί το εμπορικό έλλειμμα που έχουν με τη Γερμανία οι περισσότερες χώρες του ευρωπαϊκού νότου (!). Με άλλα λόγια κατηγορούμε τη Γερμανία γιατί δεν είναι τόσο καταναλωτική ως κοινωνία όπως είμαστε εμείς. Ή γιατί δεν αγοράζει τόσο πολύ τα προϊόντα μας. Θα τρελαθούμε τελείως. Κατηγορούμε μια χώρα, ουσιαστικά ένα λαό, γιατί παράγει καλά και ποιοτικά προϊόντα που κερδίζουν επάξια την θέση τους στις διεθνείς αγορές και τον μεμφόμαστε γιατί δεν αγοράζει τόσο πολύ τα δικά μας προϊόντα, χωρίς να αναρωτιόμαστε το γιατί. Καταρχήν τα στοιχεία λένε άλλα. Η Γερμανία είναι η 1η χώρα αγοραστής των προϊόντων μας, παρά την μείωση που έχουμε τα τελευταία χρόνια στις εξαγωγές μας προς την Γερμανία, με ταυτόχρονη μείωση των γερμανικών εισαγωγών προς την χώρα μας. (Επίσημα έγγραφα Υπουργείου Εξωτερικών.
(http://www.agora.mfa.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=57&fid=25145)
Όσο για τον τουρισμό, η Γερμανία αποτελεί την 2η χώρα μετά τη Μεγάλη Βρετανία με τους περισσότερους επισκέπτες στη χώρας μας. (Μέσος όρος τελευταίας δεκαετίας 2.310.249 Γερμανοί επισκέπτες ετησίως-Στοιχεία Ε.Σ.Υ.Ε., http://www.mbatourism.gr/). Ύστερα το αν το γερμανικά ομόλογα έχουν μεγαλύτερη απόδοση από τα ελληνικά στους επενδυτές ομολόγων, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Ελληνική Οικονομία παραπαίει και σ’αυτό δεν μας φταίνε ούτε οι Γερμανοί ούτε τα επενδυτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια. (Εμείς τους λέμε αμείλικτους κερδοσκόπους. Τώρα αν αυτά τα κερδοσκοπικά λόμπυ μπορεί να είναι και κάποια ασφαλιστικά Ταμεία ευρωπαίων εργαζομένων –ίσως και δικών μας- που επενδύουν σε κρατικά ομόλογα, είναι μια άλλη ιστορία. Πάντα όμως ξεχνάμε ότι στον κόσμο που ζούμε τα κεφάλαια μοναδικό σκοπό έχουν να κερδίσουν. Και αυτοί που τοποθετούν τα χρήματά τους σε ένα προϊόν, μια μετοχή, ένα ομόλογο επιδιώκουν να κερδίσουν και όχι να χάσουν. Έτσι λειτουργεί η αγορά, η καπιταλιστική αγορά. Δεν υπάρχουν κάποια κέντρα ‘αόρατα’ που συνωμοτούν κατά της Ελλάδας, όπως θέλουν να ‘βλέπουν’ κάποιοι για εσωτερική κατανάλωση. Και τα επιτόκια δανεισμού της χώρας μας θα πέσουν, -αν πέσουν- όχι γιατί οι διεθνείς επενδυτές θα συνετιστούν από την κα Μέρκελ ή τον κο Σαρκοζί, αλλά γιατί θα πειστούν ότι τα χρήματα που έχουν επενδύσει στα κρατικά ομόλογα της χώρας μας είναι ασφαλή και θα αποδώσουν. Και αυτό θα το αποδείξουμε εμείς και κανένας τρίτος. Και αυτό βέβαια δεν θα το κάνουμε για κάποιους άλλους, αλλά για εμάς και για τα παιδιά μας, αν θέλουμε να έχουν μέλλον τα παιδιά μας στην κοινωνία που εμείς χτίσαμε).
Τώρα αν μας ενόχλησαν όσα γράφτηκαν στο ‘FOCUS’ και σε άλλα έντυπα, ας προσέχαμε. Πάντα η αλήθεια ενοχλεί. Αλλά ας μας πει κάποιος που διαφωνεί επί τοις ουσίας στα όσα γράφτηκαν, αφήνοντας κατά μέρος τις κορόνες περί ιερών και οσίων και άλλων ηχηρών. Ασφαλώς και δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ασφαλώς δεν ευθυνόμαστε όλοι το ίδιο για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Ασφαλώς κάποιοι κυβέρνησαν αυτή τη χώρα τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Και δεν είναι δυνατόν οι οποιεσδήποτε υπερβολές των διαφόρων διεθνών σχολιαστών για τη χώρα μας να αποτελέσουν το πλυντήριο για το δικομματικό σύστημα και το πελατειακό κράτος που έχτισαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα, ασφαλώς και με την συνενοχή της κοινωνίας. Γιατί αν η κοινωνία δεν ήθελε δεν θα είχε αυτό το σύστημα. Οι ευθύνες λοιπόν για την σημερινή κατάσταση είναι σε όλους, όχι ασφαλώς η ίδια, αλλά όλοι έχουμε ευθύνες ανάλογα με τις θέσεις ευθύνης μας σ’αυτήν την κοινωνία που βρισκόμαστε. Δεν μπορεί για παράδειγμα, όταν πηγαίνουμε σε μια δημόσια υπηρεσία να ‘φτύνουμε’ αίμα με την συμπεριφορά των υπαλλήλων και μετά να συμπαραστεκόμαστε στους ίδιους αυτούς υπαλλήλους, γιατί διαμαρτύρονται επειδή χάνουν το επίδομα έγκαιρης παρουσίας! Ούτε βέβαια μπορώ να συμπαρασταθώ στους –συμπαθείς κατά τα άλλα- ταξιτζήδες γιατί αντιδρούν στην εγκατάσταση ταμειακών μηχανών. Και σε μια σειρά άλλες κοινωνικές ομάδες που υπερασπίζονται τα λεγόμενα ΄κεκτημένα΄ εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Είτε αυτό λέγεται εξαίρεση φορολόγησης, είτε προνομιακό ασφαλιστικό ταμείο που τα ελλείμματά του θα καλύπτονται από το Κράτος (δηλαδή από τους υπόλοιπους φορολογούμενους), είτε κρατική επιδοματική πολιτική για ‘ημέτερες’ προνομιακές ομάδες του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα, είτε υπερβολικές αποζημιώσεις και εφάπαξ στους ‘δικούς’ μας ανθρώπους για να τους έχουμε ‘δικούς’ μας και στην συνέχεια. Πρακτικές που εφαρμόζονται διαχρονικά στη χώρα μας από όλες τις Κυβερνήσεις με την ανοχή ή και την συνενοχή της αντιπολίτευσης μείζονος και ελάσσονος. Και καλά εντάξει η όποια αντιπολίτευση. Η αριστερά κάθε χρώματος και απόχρωσης τι δουλειά έχει με αυτές τις συντεχνιακές ομάδες, που το μόνο που υπερασπίζονται είναι τις δικές τους συντεχνιακές ‘κατακτήσεις’ σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας; Δεν νοιάζονται ούτε για ένα δίκαιο κράτος – που τουλάχιστον η αριστερά θέλει να αγωνίζεται – ούτε για δικαιότερη κατανομή του πλούτου. Το μόνο που ενδιαφέρει αυτές τις ομάδες είναι η δική τους εξαίρεση από τα όποια μέτρα και να μην τους αγγίξουν τα μέτρα τα δικά τους ‘κεκτημένα’. Μήπως νομίζει –αφελώς- ότι κλείνοντας το μάτι στις ομάδες αυτές αύριο θα έχει πολιτικά οφέλη ; Όχι βέβαια, αντίθετα χάνει πολιτική επιρροή και σε πολίτες με ορθολογικά και δικαιϊκά κριτήρια.
Και επανέρχομαι στο κυρίαρχο ερώτημα που είναι, τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Η απάντηση ασφαλώς δεν είναι εύκολη. Έχουμε ένα υπερβολικά μεγάλο χρέος και δημοσιονομικό έλλειμμα που αποτελεί και θα αποτελεί ένα μόνιμο βρόχο στο ‘λαιμό’ της χώρας για πολλά ακόμη χρόνια, ακόμη και αν πάρουμε σήμερα τα πιο επώδυνα μέτρα. Γιατί μη γελιόμαστε ένα έλλειμμα που βασίζεται σε ένα ετήσιο δανεισμό πενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ δεν είναι εύκολο να εξαληφθεί εδώ και τώρα. Για το δημόσιο χρέος ας μην το συζητάμε καθόλου. Όπως και να βάλεις τα νούμερα δεν μπορεί να εξαληφθεί ούτε σε ορίζοντα εικοσαετίας, όσες θυσίες και να γίνουν από τους πολίτες. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θα αποκτήσουν μεγαλύτερη συνοχή και αλληλεγγύη και ίσως μια ενωμένη πολιτικά και οικονομικά Ευρώπη, να μπορέσει να ‘χωνεύσει’ αυτό το δυσβάστακτο χρέος. Το έλλειμμα όμως δεν μπορεί να συνεχισθεί να υφίσταται στα σημερινά νούμερα. Δεν μπορεί να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να καλύπτουμε δαπάνες που δεν μπορούμε να καλύψουμε από τα δικά μας εισοδήματα. Η συνέχιση της ύπαρξης του σημερινού δημόσιου ελλείμματος είναι καθαρός παραλογισμός.
Κάποιοι λένε να κάνουμε στάση πληρωμών στους πιστωτές μας και να διαπραγματευθούμε το χρέος μας με τους δανειστές μας. Αν κάνουμε στάση πληρωμών στους πιστωτές μας σημαίνει ότι δεν πληρώνουμε τους προμηθευτές του δημοσίου. Αυτό μάλλον είναι αδύνατον εφόσον οι όποιες συναλλαγές είναι νόμιμες και εγκεκριμένες από τα αρμόδια κρατικά όργανα. Αλλά και να μπορούσαμε να το κάνουμε, οι επιπτώσεις θα ήταν τεράστιες στην πραγματική οικονομία και στις επιχειρήσεις, δηλαδή στους εργαζόμενους των επιχειρήσεων αυτών. Δεν αποτελεί λύση λοιπόν η στάση πληρωμών. Με τους δανειστές μας μια διαπραγμάτευση του χρέους κάποιο νόημα θα μπορούσε να είχε η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του, γιατί διαγραφή των χρεών όποιος την επικαλείται είναι τουλάχιστον ανεύθυνος. Όμως η μετάθεση στο μέλλον των υποχρεώσεών μας, γίνεται αυτόματα έτσι και αλλιώς, αφού ένα μεγάλο μέρος των δανεικών που παίρνουμε κάθε χρόνο, είναι για να εξοφλούμε τοκοχρεολύσια παλαιότερων δανείων. Το βασικό θέμα είναι τα επιτόκια δανεισμού μας και η ουσιαστική μείωση τους. Και αυτή η μείωση δεν επιτυγχάνεται με διαπραγματεύσεις, αλλά με πραγματικά βήματα βελτίωσης και ισχυροποίησης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της χώρας μας.
Κάποιοι άλλοι λένε. Το πρόβλημα δεν μας αφορά. Ας το λύσουν αυτοί που ενδιαφέρονται για το μέλλον του καπιταλισμού. Εμείς έτσι και αλλιώς δεν αποτελούμε θιασώτες του συστήματος. Δεν μας ενδιαφέρει η συντήρησή του. Εμείς θέλουμε την ανατροπή του συστήματος αυτού. Γιατί να μπούμε στην διαδικασία να προτείνουμε λύσεις που θα περισώσουν το σύστημα ; Άρα, δεν μπαίνουμε σε καμιά διαδικασία βελτίωσης ή διόρθωσης του συστήματος και περιμένουμε την πτώση του. Δεν θέλω να υποτιμήσω αυτή την προσέγγιση, αλλά τουλάχιστον είναι ανιστόρητη. Αν κοιτάξουμε λίγο προς τα πίσω και άλλες φορές το σύστημα είχε φτάσει σε περιόδους κρίσης ακόμη και κατάρρευσης. Και όχι μόνο δεν ήρθαν καλύτερες μέρες για τους λαούς αλλά πολύ χειρότερες. Η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη και στην συνέχεια ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά και ο Μακαρθισμός στην Αμερική, μετά την μεγάλη κρίση του 1929 είναι μεγάλα ιστορικά παραδείγματα. Και η συνέχεια είναι γνωστή. Ο διεθνής καπιταλισμός βγήκε πολύ πιο ισχυρός και η λεγόμενη απάντησή του, δηλαδή ο ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’, ήταν αυτός που κατέρρευσε μετά το 1989, κάτω από τις δικές του αντιφάσεις και τα δικά του αδιέξοδα. Και να θεωρήσουμε ότι δεν απέτυχε ο σοσιαλισμός, αλλά μια εφαρμογή του και πάλι δεν καταλαβαίνω πως θα υπάρξει διέξοδος, εάν δεν πειστεί η πλειοψηφία της κοινωνίας για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού. Η κρίση λοιπόν του συστήματος και η αναμονή της πτώσης του ως ώριμου φρούτου, ή έστω με την συνεχή καταγγελία του, είναι τουλάχιστον μια αυταπάτη. Εκτός εάν θέλεις απλώς να υπάρχεις για να έχεις ένα μικρό ακροατήριο το οποίο θα γοητεύεται από τις καταγγελίες σου και την ρητορεία χωρίς αντίκρισμα. Θα γίνεται και καμιά διαδήλωση για να δείξουμε την επαναστατικότητά μας. Αλλά μέχρις εκεί. Γιατί η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν θα μας εμπιστεύεται και θα ακολουθεί –είτε μας αρέσει είτε όχι- άλλες πολιτικές δυνάμεις του συστήματος, που φρόντισαν να έχουν λύσεις για το σήμερα, έστω και προβληματικές. Εφόσον συμμετέχεις στους θεσμούς του συστήματος δεν μπορείς να αποποιείσαι τις ευθύνες σου. Τις όποιες ευθύνες σου. Και θα παρεμβαίνεις και θα προτείνεις. Ρεαλιστικές και ολοκληρωμένες πειστικές πολιτικές. Που θα πρέπει να εκφράζουν την κοινωνία ως σύνολο. Και όχι κάποια συντεχνιακά συμφέροντα. Δεν βλέπω κάποια άλλη πολιτική διαδικασία για να κερδίσεις την κοινωνία με την πολιτική σου. Γιατί, τουλάχιστον ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι, τις όποιες αλλαγές του συστήματος σκέφτεται ένας πολιτικός οργανισμός, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να τις υλοποιήσει : Κερδίζοντας την πλειοψηφία της κοινωνίας για τις αλλαγές αυτές. Διαφορετικά είναι συνομωσία ή πραξικόπημα. Και να επιβληθεί ένα σύστημα σε μια κοινωνία που δεν έχει κερδίσει την μεγάλη πλειοψηφία της, αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει. Κάποιοι μιλάνε για επανάσταση. Οι επαναστάσεις όμως γίνονται από τις μεγάλες πλειοψηφίες των κοινωνιών και όχι από έσχατες μειοψηφίες. Και όταν αυτές οι μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες δεν είναι διατεθειμένες να υποστούν άλλο, τις πολιτικές των μειοψηφικών εξουσιαστών. Και προπαντός όταν το πολιτικό υποκείμενο έχει κερδίσει με την πολιτική του, την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Στην ιστορική εξέλιξη είδαμε ότι μόνο τότε οι επαναστάσεις κερδίζονται και επιβιώνουν, δηλαδή όταν είναι δημοκρατικές και όταν σέβονται τα δικαιώματα των μειοψηφιών.
Κάποιοι λένε να πληρώσουν αυτοί που δημιούργησαν τα χρέη και τα ελλείμματα. Ας θεωρήσουμε ότι είναι σωστή αυτή η θεώρηση και ας την εξετάσουμε. Ποιοι είναι αυτοί ; Είναι κάποιοι από τους οικονομικά ισχυρούς του συστήματος που επωφελήθηκαν και απέσπασαν κρατικές χρηματοδοτήσεις για επενδύσεις και τις διοχέτευσαν σε άλλες πολυτελείς προσωπικές τοποθετήσεις ; Και δεν αναφέρομαι γενικά στους επιχειρηματίες και στην λεγόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία (γιατί υπάρχουν και σωστοί τέτοιοι, όσο και αν κάποιοι θέλουν να μην τους βλέπουν), οι οποίοι αγωνίζονται σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον να ανταποκριθούν στον διεθνή ανταγωνισμό, με καινοτομίες και με αξιοποίηση της γνώσης και της τεχνογνωσίας τους, αλλά και επενδύοντας τα κέρδη ή μέρος τους στην επιχείρηση, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Είναι οι μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι οι οποίοι ευνοήθηκαν από την μειωμένη φορολόγησή τους ; Είναι οι μεγάλες ναυτιλιακές εταιρίες οι οποίες έχουν σχετική φορολογική ασυλία; Είναι οι διάφοροι ιδιώτες που προμήθευσαν το Κράτος με υλικά και υπηρεσίες, με υπερβολικές υπερτιμολογήσεις σε συνεργασία πάντα με κάποιους δημόσιους ‘λειτουργούς’ που τους βοήθησαν ασφαλώς με το αζημίωτο; Είναι σημαντικά κοινωνικά στρώματα που έκαναν επάγγελμα την φοροδιαφυγή, την φοροαποφυγή και την εισφοροδιαφυγή ; Και αυτοί είναι πάρα πολλοί όπως δείχνουν τα στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων τους. Δηλώσεις με εισοδήματα των δέκα ή των είκοσι χιλιάδων ευρώ, με τα οποία ζούσαν τετραμελείς οικογένειες, με σχολεία, φροντιστήρια, αλλά πάντα έμεναν και για αλλαγή του αυτοκινήτου τους κάθε τόσο και λιγάκι και για την ανέγερση του εξοχικού τους ή της αποκατάστασης των παιδιών τους πριν αυτά πάνε στο νηπιαγωγείο. Είναι ακόμη και εργαζόμενοι – μισθωτοί οι οποίοι έκαναν δύο και τρεις δουλειές, αλλά για τα εισοδήματα από την δεύτερη και πέρα δουλειά, δεν πλήρωναν φόρους, αφού ήταν τα λεγόμενα ‘μαύρα’. Μπορεί να υπάρχουν και κάποιες άλλες κατηγορίες που μου διαφεύγουν. Ασφαλώς όλοι αυτοί δεν αποτελούν τη λεγόμενη πλουτοκρατία, αλλά όμως σωρευτικά αποτελούν ένα μεγάλο έλλειμμα για την κοινωνία συνολικά. Αν λοιπόν πρέπει να πληρώσουν αυτοί που τα δημιούργησαν, αυτοί δεν είναι άλλοι από την κοινωνία μας. Να αποφασίσουμε λοιπόν να πληρώσουμε όλοι μας, με έναν δίκαιο κανόνα. Να πληρώσουμε όλοι, ανάλογα με τις δυνατότητες του καθένα. Οι πραγματικά φτωχοί δεν μπορούν να επιβαρυνθούν ούτε ένα ευρώ. Αντίθετα πρέπει να ενισχυθούν. Όλοι οι άλλοι να πληρώσουμε αναλογικά με τα εισοδήματά μας και τα περιουσιακά στοιχεία του καθένα. Κάποιοι μπορεί να αδικηθούν, όπως για παράδειγμα, κάποιοι σκληρά εργαζόμενοι (μισθωτοί ή ελεύθεροι επαγγελματίες) που κατάφεραν να κάνουν μια μικρή περιουσία με αίμα και θυσίες, πλήρωναν κανονικά τους φόρους τους χωρίς να βάλλουν το χέρι στο ‘μέλι’ και καλούνται να πληρώσουν και αυτοί. Δεν βλέπω όμως να υπάρχει άλλος τρόπος από την δίκαιη φορολόγηση όλων των κοινωνικών κατηγοριών, δηλαδή των εισοδημάτων τους και των περιουσιακών στοιχείων τους. Και της εκκλησίας συμπεριλαμβανομένης. (Με την ευκαιρία γιατί μισθοδοτούνται οι λειτουργοί της εκκλησίας μας από το ελληνικό Κράτος; Μήπως παρέχουν κάποια δημόσια υπηρεσία και δεν το έχω καταλάβει; Σε ποιο άλλο Κράτος της Ευρώπης οι ιερείς είναι δημόσιοι υπάλληλοι; Και στη βάση αυτής της λογικής γιατί να μην ζητήσουν να μισθοδοτούνται από το Κράτος και οι ιερείς των άλλων θρησκευτικών δογμάτων ;). Και μέσα από αυτήν την δίκαιη φορολόγηση σε έναν μακροπρόθεσμο ορίζοντα, σε συνδυασμό και με άλλα ριζικά μέτρα εξοικονόμησης και περιορισμού των δαπανών να περιορίσουμε το δημόσιο έλλειμμα της χώρας και κατ’ επέκταση το χρέος. Ναι, χρειάζονται δραστικά και ριζοσπαστικά μέτρα μείωσης των δημοσίων σπαταλών. Αυτών που διαχρονικά έκαναν οι κρατούντες για να είναι χρήσιμοι στους ‘πελάτες’ του (βλέπε ψηφοφόρους τους), ώστε να συνεχίζουν να τους ψηφίζουν. Και μέσα σ’αυτό εντασσόταν και ο διορισμός των ‘παιδιών’ των ημετέρων στο δημόσιο για να έχουν μια σταθερή και σίγουρη δουλειά, αλλά και μια σίγουρη ‘πελατεία’ (βλέπε ψηφοφόρους τους) για τους εξουσιαστές. Ταυτόχρονα απαιτείται δραστικός περιορισμός των στρατιωτικών δαπανών. Με μια δίκαιη συμφωνία με την Τουρκία και με την δημιουργία των προϋποθέσεων για επίλυση του Κυπριακού, μπορούμε να εξοικονομήσουμε σημαντικούς οικονομικούς πόρους, με σημαντικό περιορισμό αν όχι μηδενισμό των στρατιωτικών δαπανών, τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια. Μακροπρόθεσμο περιορισμό του δημόσιου τομέα με πάγωμα των προσλήψεων και με αναπλήρωση των κενών θέσεων με εσωτερικές μετατάξεις των υπαλλήλων. Καθιέρωση της αξιολόγησης σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης και καθιερώνοντας συγκεκριμένα κίνητρα (οικονομικά και εξέλιξης) για την ανάπτυξη της πρωτοβουλίας και της δημιουργικότητας των υπαλλήλων. Και άλλα πολλά που έχουν προταθεί από έγκυρους αναλυτές του δημόσιου χώρου. Δυστυχώς δεν βλέπω άλλο τρόπο επιβίωσης μας ως κοινωνία, αν ενδιαφερόμαστε πλέον γι αυτό που λέμε κοινωνία και δεν έχουμε κατακλυσθεί από το ατομικό μας εγώ και οδηγός μας είναι πλέον το γνωστό ρητό, ‘ο σώζων εαυτόν σωθήτω’… Αλλά και αυτό να αποτελεί τον οδηγό μας σήμερα, μακροπρόθεσμα ούτε αυτόν μπορούμε να σώσουμε.
Η άλλη πλευρά της προτεινόμενης λύσης είναι η αναπτυξιακή διαδικασία, που επικαλούνται αρκετοί, μηδέ της αριστεράς εξαιρουμένης. Η πρόταση αυτή βασίζεται στην εξής σκέψη. Πρέπει να κάνουμε ανάπτυξη, δηλαδή επενδύσεις, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, να αυξηθούν τα εισοδήματα, να κυκλοφορήσει το χρήμα, να αυξήσουμε την κατανάλωση κ.ο.κ. Χωρίς να καταδικάζω κάθε είδους επένδυση, υπάρχουν τα εξής ζητήματα που χρειάζονται να επανεξεταστούν. Διαπιστώνουμε ιστορικά πλέον, ότι το μοντέλο αυτό επιβιώνει μόνο με την συνεχή επέκταση και διόγκωση της οικονομίας, με την συνεχή αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Ταυτόχρονα γίνεται το ίδιο, η βασική αιτία των κρίσεών του, κ.ο.κ. Αυτό το ‘αναπτυξιακό’ μοντέλο δεν μας έφερε στην σημερινή κρίση ; Άρα δεν μπορεί να αποτελεί λύση, η συνεχής επέκταση και διόγκωση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Αυτή η διαδικασία της συνεχούς ανάπτυξης και επέκτασης έχει ημερομηνία λήξεως. Η εξάντληση των φυσικών πόρων δεν αποτελεί κάποιο γεγονός του απώτερου μέλλοντος. Ήδη διανύουμε την φάση της εξάντλησης των φυσικών πόρων και των κλιματικών αλλαγών. Η ανθρωπότητα χρειάζεται να αναζητήσει νέους κανόνες στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας. Χρειάζεται να θεσπιστούν ποιοτικοί δείκτες που θα συνδέονται με το επίπεδο ανάπτυξης μιας χώρας και όχι μόνο ποσοτικοί όπως είναι σήμερα, που οδηγούν τις χώρες να κυνηγούν μια χωρίς τέλος ‘ανάπτυξη’. Χρειάζεται να παράγουμε ως κοινωνία αυτά που χρειάζεται να καταναλώσουμε. Και να καταναλώνουμε αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε για να ζούμε. Οι νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνται σε νέους τομείς δραστηριότητας που χρειάζεται να αναπτύξουμε και οι οποίες συνδέονται με την ποιότητα ζωής, με το περιβάλλον, με τον πολιτισμό, με την βιολογική και οικολογική γεωργία, με τον ποιοτικό τουρισμό, με τις εξειδικευμένες υπηρεσίες, με την ανακύκλωση, την επαναχρησιμοποίηση και την εξοικονόμηση πόρων, με την υλοποίηση καινοτομιών στην μεταποίηση και την παραγωγική διαδικασία κ.ά. Άρα χρειάζεται να αναθεωρήσουμε σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο τα κριτήρια για την αξία και την ποιότητα της ζωής μας. Και στην συνέχεια να θεσπίσουμε δημοκρατικά νέους κανόνες ποιότητας ζωής για την κοινωνία και το Κράτος. Για παράδειγμα αντί να διεκδικούμε συνεχώς την αύξηση του ατομικού μας εισοδήματος, να αγωνισθούμε για την αύξηση του κοινωνικού εισοδήματος. Με την διάχυση του κοινωνικού εισοδήματος στην κοινωνία, θα έχουμε και ατομικό όφελος, αφού θα είμαστε χρήστες των κοινωνικών υπηρεσιών και δεν θα χρειάζεται να δαπανούμε δικούς μας πόρους. Αντί να διεκδικούμε συνεχώς μεγαλύτερο μερίδιο από την παραγόμενη πίτα, ας διασφαλίσουμε ένα κομμάτι να επιστρέφει στην κοινωνία, με μέτρα για την προστασία της φύσης, για την αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος που ζούμε και που κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο ανυπόφορο. Δηλαδή θα έχουμε κάνει βήματα στην κατεύθυνση αυτή, όταν τα συνδικάτα θα κινητοποιούνται όταν η επιχείρησή τους μολύνει το περιβάλλον, όταν στις διεκδικήσεις τους θα εντάξουν περιβαλλοντικά αιτήματα, όταν θα υποχρεωθούν οι επιχειρήσεις να συντάσσουν περιβαλλοντικό ισολογισμό, όταν οι πολίτες θα υποτάσσουν το εγώ τους στο εμείς αποκτώντας οικολογική συμπεριφορά, όταν οι κοινωνίες θα εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στις κάθε είδους μειονότητες, όταν τα Κράτη θα παρεμβαίνουν προληπτικά στις ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές κρίσεις του πλανήτη μας, όταν… Ασφαλώς χρειάζονται να γίνουν μεγάλες αλλαγές στις κοινωνίες, στα ίδια τα Κράτη και στους παγκόσμιους οργανισμούς και κυρίως στις αντιλήψεις μας για την ζωή. Οι αναπτυγμένες χώρες της δύσης δεν μπορούν να συνεχίζουν για πολύ να αγνοούν την κατάσταση του χωρών του δεύτερου, τρίτου και τέταρτου κόσμου. Άρα δεν μπορούμε να μιλάμε με τον ίδιο τρόπο όταν αναφερόμαστε στην ανάπτυξη σε κάθε περιοχή του κόσμου. Δεν μπορούν να συνεχισθούν για πολύ οι σημερινές μεγάλες ανισότητες, ανάμεσα σε χώρες και λαούς αλλά και στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Η μετανάστευση δεν αντιμετωπίζεται με αστυνομικά και στρατιωτικά μέσα. Χρειάζονται πολιτικά μέτρα και διευθετήσεις πλανητικής διάστασης και κυρίως στήριξη αυτών των χωρών με συγκεκριμένα μέτρα που θα κρατήσουν τους ανθρώπους στον τόπο τους. (Σημειωτέον στις χώρες αυτές που οι άνθρωποι προσπαθούν να περάσουν με κάθε τρόπο στον κόσμο της δύσης, καταληστεύθηκαν οι φυσικοί τους πόροι στο παρελθόν και σε ορισμένες συνεχίζεται και σήμερα από τους ισχυρούς της δύσης). Εκτός αν κάποιοι θεωρούν τις παγκόσμιες πολεμικές συγκρούσεις, έστω και με τη μορφή των περιφερειακών συρράξεων, ως λύση για την μείωση της παγκόσμιας εντροπίας. Ζητούμενα είναι σήμερα η δημιουργία των απαραίτητων μηχανισμών και οργανισμών μιας παγκόσμιας δημοκρατικής διαχείρισης των πλανητικών υποθέσεων. Τα κλειστά κλαμπ των G7 και των λοιπών δεν αποτελούν λύσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα κρίσιμο πείραμα. Η επιτυχία του εγχειρήματος, δηλαδή η δημιουργία μιας δημοκρατικής και ολοκληρωμένης Ευρώπης της αλληλεγγύης, η οποία θα λειτουργεί για το καλό των λαών της είναι ζητούμενο σήμερα και θα αποτελέσει τον πιλότο για τις κοινωνίες του μέλλοντος.
(http://kostasxainas.blogspot.com/2010_02_01_archive.html)

Κώστας Χαϊνάς
28-3-2010